"Brug is nu gelukkig steviger"

Josée Heyrman mocht als allereerste de pontonbrug oversteken. Een heel emotioneel moment voor haar, want ze is de laatste Antwerpenaar die ook de originele pontonbrug in 1914 nog overstak. Ondanks haar 105 lentes weet Josée nog verrassend veel over de brug waar ze als meisje van 5 over wandelde.

JOSÉE (105) WANDELDE IN 1914 OVER PONTONBRUG

Met een zekere fierheid en een stralende glimlach, zo kwam Josée Heyrman gisteren als allereerste over de pontonbrug aan op Linkeroever. Iedereen wilde haar feliciteren of even met haar praten, en dat vond Josée best. "Voor mij is dit een unieke dag. Dat ik dit nog mag meemaken, vind ik heel erg schoon."

Boodschappen doen

Toen haar vader overleed, aan een longontsteking, verhuisde de toen vierjarige Josée met haar moeder en zus van Deinze naar 'de put' op Linkeroever. Anders dan de 100.000 Antwerpenaars gebruikte Josée de tijdelijke pontonbrug in 1914 niet om te vluchten voor het oorlogsgeweld, wel om boodschappen te doen. "We woonden in een lager gelegen wijk op Linkeroever, een omwald polderdorp eigenlijk. Er waren daar geen winkels op Linkeroever, en de tram en de voetgangerstunnel bestond nog niet. Dus moest mijn moeder met ons naar de stad via de brug om inkopen te doen."


De brug was toen een bouwwerk dat rustte op 25 binnenschepen. "Dat bewoog enorm en de brug leek eindeloos lang. Als ik vooruitkeek, gebeurde er niks. Maar als ik opzij keek en het water zag klotsen, kreeg ik schrik", zegt Josée. "Vandaag lag de brug toch veel steviger."


Voor Josée was het ook een emotioneel moment: "Ik ben niet via de brug moeten vluchten want we woonden al op Linkeroever. Maar ik heb wel de verschrikkingen van de oorlog meegemaakt. Ik verloor mijn moeder door een Duits bombardement in de Tweede Wereldoorlog. Toch heb ik dat de Duitse soldaten nooit verweten, die jongens voerden ook maar de bevelen van de machthebbers uit."


Eens ze over de brug was, toonde Josée zich helemaal in de wolken. "Het is een prachtige brug en een mooie dag. Ik heb er van de uitnodiging door Bart De Wever in januari naar uitgekeken."


Bijna had de eregaste de speciale herdenking niet gehaald, doordat een lift op het Antwerpse stadhuis blokkeerde. Gelukkig snelden enkele sterke kadetten van de Zeevaartschool haar ter hulp en droegen haar met rolstoel en al naar de begane grond. Josée verloor er haar goede humeur niet bij. "Ik probeer altijd het positieve te zien in de dingen. Zo ben ik ook zo oud kunnen worden."