Wembley maakt ons niets wijzer
De interland van België in Engeland baarde een muis. Dat we aardig kunnen voetballen, wisten we al. Net zoals we ook moeilijk kunnen scoren. Zeker zonder echte diepe spits. Dat we defensief ook altijd weleens de mist ingaan en zo al te makkelijk het deksel op de neus krijgen, wisten we ook al. Op Wembley was het weer van dattum nadat Welbeck balverlies van Dembélé afstrafte voor de enige goal. Bovendien volgde er ook vanuit Gambia, waar het Marokko van Gerets 1-1 gelijkspeelde, een halfslachtig resultaat. Het moeten wijze mensen op de Bond zijn om na vandaag te beslissen of doorgaan met Wilmots al dan niet de juiste beslissing is.
Moeten we nu blij zijn omdat veel Duivels op de schaal techniek een pak hoger scoren dan hun Engelse tegenstander en ook hun wil konden opleggen in Wembley? Toch geen sinecure, zo in de eerste Engelse thuismatch onder de kersverse bondscoach Roy Hodgson en het laatste optreden van 'Albion' richting EK. En dat zelfs zonder de niet fit geraakte verdedigingsleider Kompany. Of moeten we stilaan depressief worden omdat al dat aanvallende geweld resulteerde in veel breiwerk maar nauwelijks één uitgespeelde kans? Pas naar het einde toe, met de inbreng van Lukaku en toen Hodgson naar hartelust wisselde, konden de Duivels eindelijk dreigen. Alleen Gillet was er met een afstandsschot dat beter verdiende dan de paal dichtbij. Dat we nog altijd geen zuivere backs hebben? Dat we nog altijd slechts één diepe spits van internationaal niveau hebben, die bij Chelsea dan nog op de bank verkommert? Wie er straks ook bondscoach wordt, hij heeft er alle baat bij dat Romelu aan spelen toekomt.
Ook of Wilmots goeie punten gescoord heeft in het tweeluik Montenegro-Engeland, laten we in het midden. Vanuit de spelersgroep niets dan extreem positieve geluiden. En is dat niet het belangrijkste voor deze getalenteerde lichting Duivels, dat ze zich onder de bondscoach goed in hun vel voelen? Of moeten we ons baseren op het feit dat de Duivels ook onder Wilmots in hetzelfde bedje ziek blijven. Altijd wel een moment van concentratieverslapping dat resultaatbepalend is. Een 1 op 6 is nu ook niet meteen om over naar huis te schrijven. En ook over de 4-3-3 van vandaag, met het lichtvoetige trio Mirallas-Hazard-Mertens voorin, valt te discussiëren. Gedurfd, op zijn FC Barcelona's zowaar, maar zonder automatismen gedoemd tot mislukken. Neen, we zouden het echt niet weten. Hopelijk Philippe Collin en co wel.
