"De Pandy's luisterden zonder emoties naar de uitspraak van de jury"

Uit de motivering van het arrest van de assisenjury bleek dat het hof van assisen voor Agnes Pandy de psychologische druk, de verkrachtingen en de weinig hoogstaande opvoeding die ze had genoten, als verzachtende omstandigheid in aanmerking heeft genomen. Voor Andras Pandy werd geen enkele verzachtende factor weerhouden.

Andras werd tot levenslang veroordeeld voor de moord op zes familieleden en een moordpoging, Agnes tot 21 jaar voor vijf van die zes moorden en de moordpoging. De lichamen van de slachtoffers zijn nooit teruggevonden omdat ze, zo bekende Agnes in 1997, werden versneden en deels opgelost in een bijtend zuur.

Andras werd bovendien schuldig geoordeeld aan de aanranding op de eerbaarheid en de verkrachting van drie van zijn (adoptie)dochters. Hij ontkende alle tenlasteleggingen.

Opgelost
Agnes verklaarde dat Andras op 31 juli 1986 zijn echtgenote Edit Fintor en haar dochter Andrea Pandy de schedel insloeg met een hamer. Zijn zoon Daniel en Ilona Sores, de eerste echtgenote van Andras Pandy, werden op 20 maart 1988 door Agnes doodgeschoten terwijl zoon Zoltan op 4 april 1988 volgde. Hij stelde teveel vragen en werd door Andras doodgeschoten. Al die lichamen werden volgens de bekentenissen van Agnes op eenzelfde manier versneden en opgeruimd. De herkenbare delen als hoofd, handen en voeten en ook de ingewanden werden in een ontstoppingsmiddel op basis van zwavelzuur opgelost. De andere delen werden in zagemeel gerold en tussen het afval aan het slachthuis van Anderlecht geplaatst.

Adoptiedochter Tünde verdween in juni 1989. Van die moord zei Agnes niets te hebben afgeweten. Alleen Andras werd schuldig bevonden aan dit feit.

In 1985 werd een moordpoging gepleegd op Edit Fintors dochter Timea. Zij had een kind van Andras Pandy, Mark. Agnes voerde de moordpoging uit, maar verklaarde dat Andras erachter zat. Zowel Andras als Agnes zijn schuldig geoordeeld aan die moordpoging.

Indirecte bekentenissen
Advocaat-generaal Alain Winants stelde in zijn rekwisitoor dat er inderdaad geen lijken zijn gevonden als bewijs voor de feiten, maar dat er meerdere aanwijzingen zijn voor de schuld van vader en dochter Pandy. Zo zwaren er volgens de openbaar aanklager vijf grote aanwijzingen: de bekentenissen van Agnes, de "indirecte bekentenissen" van Andras in zijn dagboeken, de wapens, het ontstoppingsmiddel Cleanest en de door Pandy ingezette 'acteurs' die de plaats innamen van verdwenen gezinsleden.

Toen Agnes dinsdag het laatste woord kreeg, herhaalde ze dat ze heel veel spijt had over de feiten, dat ze zich schuldig voelde "omdat ze erbij was en bepaalde daden heeft moeten doen". Voorts stelde ze dat ze al 14 jaar alle gezinsleden beweende, de doden maar ook Timea, Reka en Andras (jr.) Aron. Agnes zei dat ze niet opkon tegen "het geweld en de opdringerigheid van Andras". "Ik was bang om alleen te gaan wonen want fysiek, psychisch en financieel zat ik aan hem vast", verklaarde Agnes.

"Valsheid triomfeert"
Andras Pandy zei in zijn laatste woorden dat "de valsheid triomfeert over de echtheid" en dat het parket al had uitgemaakt dat Andras Pandy, schuldig of niet, moest veroordeeld worden".

"Nu heeft het parket meer tijd om naar de bende van Nijvel te zoeken, voegde hij nog toe evenals dat "de verdediging van het volk de algemene belangen van de burgers heeft verraden".