Dit zijn de vijf ministers van de nieuwe Brusselse regering
De vijf ministers van de nieuwe Brusselse regering hebben vandaag de eed afgelegd voor het parlement. Rudi Vervoort (PS), Guy Vanhengel (Open Vld), Didier Gosuin (FDF), Pascal Smet (sp.a) en Céline Frémault (cdH) vormen de nieuwe bestuursploeg in het Hoofdstedelijk Gewest. Na de vijf ministers, legden ook de staatssecretarissen de eed af voor het Brusselse parlement. Met Fadila Laanan (PS), Bianca Debaets (CD&V) en Cécile Jodogne (FDF) was de eer aan drie vrouwen. Staatssecretarissen meegerekend, zit zo de eerste volledig paritaire regering uit de geschiedenis van ons land in het zadel.
Rudi Vervoort (PS)
Rudi Vervoort volgt zichzelf op als minister-president van de Brusselse regering. Hij wordt er de komende jaren bevoegd voor ruimtelijke ontwikkeling, de haven, stadsrenovatie, studentenzaken, toerisme en de voogdij over de gemeenten.
Rudi Vervoort volgde op 7 mei 2013 zijn partijgenoot Charles Picqué op als Brussels minister-president. Daarmee kreeg hij een jaar de tijd om aan zijn bekendheid te werken met het oog op de verkiezingen van 25 mei. Dat lukte vrij aardig aangezien hij op een honderdtal stemmen na de score benaderde van Picqué, die jarenlang het uithangbord van de Brusselse regering was.
Vervoort werd in 1958 geboren in Evere, waar hij 31 jaar later tot de gemeenteraad toetrad. In 1993 werd hij schepen en vijf jaar later gespte hij de burgemeestersjerp om. Die functie bekleedt hij tot op vandaag, al is dat sinds mei vorig jaar enkel titelvoerend.
In 1999 werd hij verkozen in het Brussels Parlement. Vijf jaar later leidde hij er de PS-fractie, tot hij vorig jaar minister-president werd. In 2011 volgde hij ook Philippe Moureaux op als voorzitter van de Brusselse PS-federatie. Vanaf juni 2012 was hij ook ondervoorzitter van de PS, tot Charles Picqué deze functie overnam toen hij de Brusselse regering verliet.
Rudi Vervoort staat bekend als een man van het compromis. Dat blijkt zowel uit een aantal voorstellen tot ordonnantie die hij in het Brussels parlement indiende, als uit zijn lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen in Evere, waarop ook Open Vld-minister Guy Vanhengel prijkte, die er nooit een geheim van gemaakt heeft dat hij politiek gezien erg ver van de PS staat.
Deze eigenschap wordt ook erkend door meerdere Brusselse ministers. In het jaar dat hij aan het hoofd van de hoofdstedelijke regering stond, probeerde hij een nieuwe dynamiek in de ploeg te krijgen. Zo trok hij met de regering op seminarie in Oostende om een veertigtal dossiers over onder meer stadsvernieuwing, werk, huisvesting en mobiliteit op te lossen.
Céline Fremault (cdH)
Het cdH duidde Céline Fremault, die al deel uitmaakte van de vorige Brusselse regering, aan als Brussels minister. Fremault (40) wordt bevoegd voor Energie, Leefmilieu en Huisvesting.
Céline Fremault heeft amper een jaar als Brussels minister op de teller. Ze volgde in maart van vorig jaar haar partijgenoot Benoît Cerexhe op toen deze burgemeester werd van Sint-Pieters-Woluwe. Als debutante kreeg ze meteen de zware portefeuille van Werk, Economie en Wetenschappelijk Onderzoek op haar bord. Samen met PS-staatssecretaris van Beroepsopleiding Rachid Madrane, toen ook een nieuwkomer in de Brusselse regering, moest ze de "jongerengarantie" in de strijd tegen de jeugdwerkloosheid uitbouwen.
Fremault studeerde rechten aan de UCL en was onder meer parlementair medewerkster in de Senaat, onder meer van grondwetspecialist Francis Delpérée, van 1998 tot 2001. In 2004 werd ze verkozen in het Brussels Parlement. Vanaf 2007 zetelde ze ook in het parlement van de Franse gemeenschap en van 2007 tot 2009 was ze eveneens gemeenschapssenator.
Bij de verkiezingen van 25 mei werd ze als tweede op de Brusselse Kamerlijst, na Delpérée, verkozen.
Fremault is sinds begin vorig jaar schepen in Ukkel, weliswaar enkel titelvoerend sinds ze minister is. Ze staat ook sinds tien jaar aan het hoofd van de 'Femmes cdH'.
Pascal Smet (sp.a)
Na een legislatuur in Vlaanderen keert Pascal Smet terug naar de Brusselse regering. Hij wordt bevoegd voor Transport en Openbare Werken.
Pascal Smet werd geboren op 30 juli 1967 in Beveren-Waas. Hij behaalde in 1990 een licentie in de rechten aan de Universiteit Antwerpen. De Waaslander begon zijn politieke carrière op het einde van de jaren tachtig als gemeenteraadslid en werd nadien lid van de provincieraad. Tussen 1990 en 1992 was hij nationaal voorzitter van de Jongsocialisten.
In 1991 ging hij als dossierbehandelaar op het Commissariaat-Generaal voor de Vluchtelingen en Staatlozen (CGVS) aan de slag. Na een jaar (1997) op het kabinet van minister van Binnenlandse Zaken Johan Vande Lanotte gewerkt te hebben, mocht hij zich in 1998 adjunct-commissaris van het CGVS noemen. Een jaar later werd hij adjunct-kabinetschef van minister van Binnenlandse Zaken Antoine Duquesne (PRL). Begin 2001 volgde hij bij het CGVS Luc De Smet op als Commissaris-Generaal van de Vluchtelingen.
De slechte uitslag van sp.a bij de verkiezingen van 2003 in Brussel luidde zijn terugkeer in naar de politiek. Op vraag van voorzitter Steve Stevaert verving hij Robert Delathouwer als staatssecretaris in de Brusselse gewestregering. Hij kreeg er dezelfde bevoegdheden als Delathouwer: mobiliteit, openbaar ambt en brandweer. Het bleek een goede zet. De sp.a werd de derde Vlaamse partij en scoorde net iets beter dan de CD&V, waardoor de sp.a de ministerpost in de wacht sleepte.
In 2004 werd Pascal Smet dan Brussels minister van Openbare Werken en Vervoer. Hij oogste vooral lof door zijn fietsbeleid in de hoofdstad. Smet geeft graag ongezouten zijn mening en dat wordt hem niet altijd in dank afgenomen. Voorstanders noemen hem een doorzetter, tegenstanders laken zijn eigengereid optreden en zijn niet altijd even realistische voorstellen, zoals het openluchtzwembad in Brussel.
Smet werd na de regionale verkiezingen van 7 juni 2009 in Brussel door Open Vld, CD&V en Groen! buitenspel gezet. Dat stemde hem bijzonder bitter, maar al snel bleek dat hij een plaats kreeg in de Vlaamse regering als de Brusselaar in de ploeg, met ook de belangrijke bevoegdheid Onderwijs. Hij voerde een aantal belangrijke dossiers door. Zo zette hij onder meer een belangrijke hervorming van het secundair onderwijs in de steigers, al was daar een crisette met coalitiepartner N-VA voor nodig en blijft het onduidelijk of die hervorming overeind blijft. Andere dossiers, zoals een loopbaanpact, bleven echter dode letter.
Didier Gosuin (FDF)
Na tien jaar oppositie keert Didier Gosuin (FDF) terug naar de Brusselse regering. Hij wordt er minister van Werk, Economie en Buitenlandse Handel.
Gosuin was gedurende drie legislaturen bevoegd voor Milieu. Hij had destijds ook Stadsvernieuwing en Buitenlandse Handel in zijn portefeuille. Als milieuminister moest hij de achterstand wegwerken die Brussel had in de toepassing van de Europese regelgeving, door onder meer de schadelijke uitstoot van de verbrandingsoven van Neder-over-Heembeek aan banden te leggen en twee waterzuiveringsstations te bouwen.
Maar het is vooral op het dossier van de geluidshinder van de nationale luchthaven dat Gosuin reeds 15 jaar zijn stempel drukt. Als minister was hij immers destijds de auteur van het besluit dat geluidsnormen vastlegt voor vliegtuigen die het hoofdstedelijk gewest overvliegen op straffe van geldboetes voor de luchtvaartmaatschappijen die zich niet aan deze normen houden.
De 62-jarige Didier Gosuin is sinds 1995 burgemeester van Oudergem. Hij heeft een diploma van licentiaat in de arbeidswetenschappen en industriële relaties op zak, en is regent Frans-Geschiedenis. Hij startte zijn politieke carrière in de gemeentepolitiek in Oudergem, waar hij meteen schepen werd. Dat bleef hij tot in 1989. Hij wordt dan Brussels staatssecretaris van Milieu en Huisvesting. In 1991 promoveert hij tot minister, wat hij tot in 2004 zou blijven.
Van 1985 tot 1990 was Gosuin ondervoorzitter van het FDF. Hij wordt gerekend tot de "gematigde" vleugel van de partij. Zo wordt hij als vader gezien van de taalhoffelijkheidsakkoorden. Hoewel hij niet altijd op dezelfde golflengte zat met partijvoorzitter Olivier Maingain hebben de twee elkaar gevonden om de FDF - de partij veranderde haar naam van Front Democratique Francophone in Fédéralistes Démocrates Francophones - terug op het Brussels voorplan te brengen twee jaar na de scheiding met de MR. De operatie slaagde aangezien het FDF de derde fractie in het Brussels parlement is.
Sinds 2009 was Didier Gosuin oppositiefractieleider in het Brussels parlement. Eerst van de MR en sinds oktober 2011 van de FDF.
Guy Vanhengel (Open Vld)
Guy Vanhengel wordt opnieuw Brussels minister van Begroting, een portefeuille die hij ook in de vorige legislatuur beheerde. De liberaal uit Evere nam de functie van Brussels begrotingsminister bijna veertien jaar geleden voor het eerst op. Hij onderbrak ze enkel om in de federale regering minister te worden... van Begroting.
Vanhengel werd op 10 juni 1958 geboren in Brussel. Hij is van opleiding onderwijzer, is gehuwd en heeft twee kinderen. Van 1982 tot 1984 was Vanhengel woordvoerder van Annemie Neyts, toen staatssecretaris van het Brussels gewest. Tussen 1984 en 1985 was hij woordvoerder van de PVV, met als toenmalige voorzitter Guy Verhofstadt.
Daarna was Vanhengel achtereenvolgens drie jaar woordvoerder van Verhofstadt, toen minister van Begroting, en een jaar woordvoerder van toenmalig minister van Cultuur Patrick Dewael. In 1989 werd hij opnieuw woordvoerder van de PVV, later de VLD en nu Open Vld.
Sinds 1989 is Vanhengel gemeenteraadslid in Evere en sinds juni 1995 Brussels parlementslid. In 1999 werd hij voorzitter van de Vlaamse gemeenschapscommissie (VGC). In oktober 2000 werd hij minister van Begroting in de Brusselse regering. In 2002 combineerde hij zijn Brusselse ministerspost met een zitje in de Vlaamse regering. Na het vertrek van Bert Anciaux (VU) eiste de VLD een bijkomende Vlaamse ministerpost op. Vanhengel was de aangewezen persoon, temeer omdat de Vlaamse regering een Brusselaar in haar rangen moet tellen. Bij de VLD-stoelendans in 2003 verdween hij opnieuw uit de Vlaamse regering.
Na de verkiezingen van 2004 bleef Vanhengel in de Brusselse regering minister van Begroting, Financiën en Externe Betrekkingen. Terwijl de Vlaamse liberalen bij de verkiezingen van 7 juni 2009 zware klappen kregen in Vlaanderen, slaagde Vanhengel erin om Open Vld in Brussel tot de grootste Vlaamse partij te laten doorgroeien. Meteen kwam hij in beeld om Bart Somers op te volgen als partijvoorzitter. In plaats daarvan verhuisde Vanhengel naar de federale regering, waar hij minister van Begroting werd in de regering Leterme II.
Na zijn passage in de federale regering, keerde Guy Vanhengel terug naar de Brusselse regering en nam hij zijn vertrouwde plaats in op Begroting van zijn partijgenoot Jean-Luc Vanraes.
Op 25 mei slaagde Vanhengel erin om Open Vld opnieuw te laten groeien in Brussel. Met 26,70 procent van de stemmen kregen de liberalen vijf zetels, één meer dan bij de vorige verkiezingen. Dat zijn er twee meer dan N-VA, sp.a en Groen. Vanhengel koos sp.a en CD&V om onderhandelingen op te starten voor de vorming van een nieuwe Brusselse regering.
