"Kitty had niet moeten werken op dag van schietpartij"
Agente Kitty Van Nieuwenhuysen had in de nacht dat ze werd neergeschoten eigenlijk niet moeten werken. Dat hebben haar ouders vandaag verklaard op het Brusselse assisenhof. De 23-jarige Kitty was enkele dagen voordien ziek en had kunnen thuisblijven, maar vertikte dat. "Dat was typisch voor haar", zei vader Johan Van Nieuwenhuysen.
Kitty Van Nieuwenhuysen had de zaterdag voor de feiten -op 1 december 2007- ochtenddienst bij de politie van Beersel, maar haar ouders moesten haar halsoverkop gaan halen omdat ze ziek was. Vader Johan drong erop aan dat ze naar een dokter zou gaan, maar Kitty weigerde en ging zondagavond opnieuw aan de slag.
"'Opgeven' kende ze niet"
"Als ze naar een arts was geweest, had die haar enkele dagen vrijaf gegeven en was het drama niet gebeurd", zei haar vader. "Maar Kitty was zo gedreven in haar job als politieagente dat ze daar niet van wou weten. De termen 'opgeven' of 'onmogelijk' stonden niet in haar woordenboek."
Als voorbeeld haalden de ouders Van Nieuwenhuysen nog een tiendaagse fietstocht aan die Kitty met haar klas in het secundair onderwijs aflegde. Op de laatste dag van de tocht moest de klas de Muur van Geraardsbergen beklimmen. "Enkele jongens van haar klas spurtten aan een rotvaart de helling op, maar Kitty klampte aan en kwam samen met hen boven aan. Haar eerste woorden waren: 'die gasten dachten toch niet dat ze er mij gingen afrijden?'"
Traantjes bij advocaten en juryleden
De ouders omschreven Kitty als een gedreven, sportieve jonge vrouw die wist wat ze kon en wou. Hun waardige getuigenis maakte op de aanwezigen in de zaal een grote indruk. Zowel bij de advocaten als bij de juryleden werd hier en daar een traan weggepinkt.
"Kitty was van jongsaf zeer sportief", zei vader Johan Van Nieuwenhuysen. "Toen ze 3 was, leerde ze al skiën en op 6 jaar stond ze al op de tatami. Ze deed aan karate, judo, basket- en volleybal, mountainbiken en fietsen. Ze was soms beenhard, maar had een enorm zachte pit."
Altijd binnen de lijntjes
Kitty respecteerde haar ouders en wist zeer goed binnen welke grenzen ze moest blijven, aldus haar vader. "Toen ze begon te werken, heeft ze ons uit eigen beweging gevraagd hoeveel ze moest bijdragen in het huishouden. Omdat we gezien hadden hoe zorgvuldig ze met haar zakgeld omging, hebben we haar gezegd dat ze niet moest bijdragen. We vertrouwden er op dat ze goed met haar geld zou omgaan."
Haar sportieve gedrevenheid vertaalde zich ook in haar ambities als politieagente. "Ze moest en zou door de selectie raken en moest en zou dan aan de slag gaan bij de lokale politie van Leuven. En als Kitty iets wou, deed ze daar ook alles voor. Ze wou geen bureau-agente worden maar op het terrein actief zijn. Die gedrevenheid heeft haar uiteindelijk het leven gekost."
Koude douche
Het nieuws dat hun enige dochter overleden was, trof de ouders als een koude douche. Vandaag denken ze nog elke dag aan hun dochter, maar hebben ze de draad van hun leven wel opnieuw opgenomen. "Uit respect voor Kitty", zei vader Johan Van Nieuwenhuysen. "En omdat we weten dat leven op water en brood haar toch niet zal terugbrengen."
Het was een medewerker van de sociale dienst van de Leuvense politie die de ouders Van Nieuwenhuysen om 5 uur 's ochtends wakker belde. "We wisten onmiddellijk dat het slecht nieuws was", zei moeder Nelly Peeters. "Ik dacht dat Kitty gewond was, maar mijn echtgenoot vroeg of ze nog leefde. Toen we hoorden dat ze overleden was, zaten we daar als geslagen honden. Onze wereld stortte in."
"Steun van vrienden en kennissen"
De ouders leefden in de uren en dagen nadien in een soort tunnel, zo zeiden ze. "We kregen veel steun van vrienden en kennissen en de mensen van Beersel en Leuven hebben ons veel geholpen met de voorbereiding van de begrafenis, zodat we tijd hadden om tot rust te komen en ons te bezinnen."
"We missen onze dochter nog elke dag", zei vader Johan. "Voor ons leeft ze ook nog verder. Zelf hebben we met steun van vrienden de draad van ons leven heropgenomen. We leven nu voor elkaar." (belga/svm)