Kort portret Elio Di Rupo
Als Elio Di Rupo in zijn opdracht slaagt om een regering te vormen, kan hij de eerste Waalse premier worden sinds Edmond Leburton (1973-74), die meteen ook de laatste socialistische premier was. Hij zou ook de eerste migrantenzoon worden die het hoogste politieke ambt in ons land bekleedt.
De persoonlijke geschiedenis van de PS-voorzitter leest als een sociale roman. Di Rupo (°1951 Morlanwez) is de jongste zoon van een Italiaans mijnwerkersgezin met zeven kinderen. Zijn vader overleed kort na zijn geboorte en het gezin groeide in armoede op. Een leraar zag dat de jonge migrantenzoon talent had. Di Rupo kon studeren en haalde een doctoraat in de chemie.
Als student is Di Rupo lid van de jongsocialisten, maar zijn amibities reiken aanvankelijk niet ver. PS-kopstuk Robert Urbain ziet wel wat in hem. Begin jaren 80 krijgt hij een aantal kabinetsjobs. In zijn thuisstad Bergen wordt hij gemeenteraadslid en later schepen. In '87 wordt Di Rupo verkozen voor de Kamer, later gaat hij naar het Europees Parlement en zetelt hij in de Senaat. Begin '92 krijgt hij zijn eerste ministerportefeuille: onderwijs in de Franse gemeenschapsregering.
Agusta-schandaal
Na het uitbreken van het Agusta-schandaal in '94 moet de PS een generatiewissel doorvoeren en belandde Di Rupo in de federale regering. Hij werd er vicepremier. In 1996, in volle Dutroux-crisis, wordt het PS-kopstuk valselijk beschuldigd van seksuele contacten met een minderjarige. Di Rupo overleeft die zogenaamde 'Trugsnach'-affaire en is meteen de eerste openlijk homoseksuele politicus.
In '99 wordt Di Rupo steeds meer 'incontournable'. Hij staat mee aan de wieg van de paars-groene regering, wordt Waals minster-president en voorzitter van de PS. Een jaar later wordt hij ook nog eens burgemeester van Bergen. Di Rupo werkt hard aan de modernisering van de PS: die staat voortaan open voor meer vrouwen, groenen en christelijke vakbondsmensen; hippe architecten maken van het stalinistische partijgebouw aan de Keizerslaan een open gebouw.
Strateeg
Di Rupo is een uitgekookt strateeg. In 2003 gaat hij opnieuw met de liberalen in zee, een jaar later, bij de regionale verkiezingen, kiest hij voor cdH en Ecolo. Communautair zet Di Rupo de Franstalige lijnen uit. "On est demandeur de rien", zegt Di Rupo, waarmee hij duidelijk maakt dat de Vlaamse partijen hun vraag naar een grote staatshervorming mogen opbergen.
Achtervolgd door een reeks lokale schandalen in Wallonië verliest de PS de federale verkiezingen van 2007. De liberalen van Didier Reynders halen de socialisten in en proberen samen met de christendemocraten en de N-VA een oranje-blauwe coalitie op gang te brengen. Omdat dit niet lukt, wringt Di Rupo zijn PS alsnog in de regering.
Opnieuw marktleider
In 2009 en 2010 wordt de PS opnieuw marktleider in Franstalig België.
In 2009 wint de PS opnieuw de regionale verkiezingen. Bij de federale verkiezingen van 2010 is de PS opnieuw veruit de grootste Franstalige partij. Aangezien de grootste Vlaamse partij N-VA niet de ambitie heeft om de premier te leveren, ziet iedereen Di Rupo als de nieuwe bewoner van de '16'.
Di Rupo wil meewerken aan een grote staatshervorming, maar niet tegen elke prijs. De onderhandelingen schieten niet op. Di Rupo wordt zelf preformateur, maar mislukt. Acht maanden later krijgt hij als formateur een nieuwe kans. (belga/adv)
