Reisverzekeringen mogen bijstand na (poging tot) zelfdoding niet langer weigeren

Wie op vakantie een ongeval krijgt of overlijdt, kan voor de medische kosten of repatriëring een beroep doen op zijn of haar reisbijstandsverzekering. Zijn de medische kosten of het overlijden echter het gevolg van een (poging tot) zelfdoding, dan geldt die dekking in veel gevallen niet. De meeste reisverzekeraars hielden dat tot vandaag uit hun dekking. Mensen, of in veel gevallen familieleden, moeten die kosten dus volledig zelf dragen, wat vaak oploopt tot duizenden euro’s.

Ook wie om medische redenen niet op vakantie kan vertrekken, kan normaal gesproken een beroep doen op de reisannulatieverzekering om de reiskosten terug te krijgen. Is de oorzaak een zelfdodingspoging, dan wordt de terugbetaling vaak geweigerd. Het nieuwe wetsvoorstel van kamerlid Els Van Hoof (CD&V), dat gisteren in de commissie Economie groen licht heeft gekregen, maakt daar nu komaf mee. Hiermee wil Van Hoof het stigma rond psychische aandoeningen doorbreken en zorgen voor een menselijkere benadering binnen de verzekeringssector.

Ook voor familieleden

Het wetsvoorstel bouwt voort op een eerdere wet uit 2024, die hospitalisatieverzekeringen al verbood om medische kosten als gevolg van zelfdodingspogingen uit te sluiten. Concreet betekent dit dat mensen die niet op reis kunnen vertrekken door een wanhoopsdaad of een poging daartoe, of die tijdens hun reis medische hulp of repatriëring nodig hebben na een (poging tot) zelfdoding, nu wel recht hebben op een tussenkomst van hun reisverzekeraar. Het wetsvoorstel geldt ook voor familieleden die geconfronteerd worden met een (poging tot) zelfdoding van een naaste en om die reden hun reis willen annuleren of een beroep willen doen op hun reisbijstand.

“Studies tonen aan dat zelfdoding en pogingen daartoe vaker voorkomen bij mensen met een laag inkomen. Wie worstelt met psychische problemen, krijgt niet alleen te maken met gezondheidsuitdagingen, maar ook met financiële kopzorgen en in sommige gevallen zelfs met uitsluiting. Vandaag zijn zelfdoding of zelfdodingspogingen in bijna alle reisverzekeringen uitgesloten van dekking”, stelt Van Hoof. “In tegenstelling tot mensen die geconfronteerd worden met een auto-ongeval of andere fysieke schade. Het onderscheid dat verzekeraars maken tussen psychische en fysieke gezondheidsproblemen is niet alleen onrechtvaardig, maar het werkt ook stigmatiserend.”

“Begrijpbare evolutie”

Jaarlijks overlijden bijna 2.000 mensen in België door zelfdoding, een gemiddelde van 14 per 100.000 inwoners. Dat ligt ver boven het EU-gemiddelde van 11 per 100.000. Daarnaast vinden er naar schatting jaarlijks 22.000 tot 44.000 pogingen plaats. “Deze cijfers onderstrepen hoe dringend het is dat ook onze wetgeving en verzekeringspraktijken worden aangepast aan de realiteit van psychisch lijden”, besluit Van Hoof.

“Dit zat er al een tijdje aan te komen”, reageert Assuralia, de beroepsvereniging van de verzekeringssector in ons land. “Over hoeveel gevallen het precies gaat, wordt niet geteld, maar het is toch eerder zeldzaam dat het in het buitenland gebeurt”, zegt Peter Wiels. “Maar de polissen zullen bij de verzekeraars aangepast worden, dat is geen probleem. Er zijn veel meer nuances bij zelfdoding. We begrijpen die evolutie ook. Er waren trouwens al een aantal reisverzekeringen die dit vandaag opnamen in hun polissen.”

Heb je vragen over zelfdoding of nood aan een gesprek? Dan kan je gratis terecht bij de Zelfmoordlijn op het gratis nummer 1813 of via www.zelfmoord1813.be.