Reynders op weg naar 20 jaar onafgebroken ministerschap
MR-kopstuk Didier Reynders werd de jongste maanden voor heel wat functies genoemd, maar blijft uiteindelijk vicepremier en minister van Buitenlandse Zaken in de nieuwe federale regering geleid door zijn "interne rivaal" Charles Michel. In 2019, aan het eind van deze legislatuur, zal hij twintig jaar onafgebroken federaal minister geweest zijn.
Reynders is geboren op 6 augustus 1958 in Luik. Na een doortocht op het Sint-Jan Berchmanscollege in zijn geboortestad en zijn studies rechten aan de Universiteit van Luik, gaat Reynders even aan de slag als advocaat. Gespecialiseerd in grondwettelijk recht komt de jonge Reynders echter al snel op het kabinet van toenmalig liberaal vicepremier Jean Gol terecht, waar hij in 1987 en 1988 kabinetschef is.
Op z'n 28ste voorzitter raad van bestuur NMBS
Intussen is Reynders op 28-jarige leeftijd al voorzitter geworden van de raad van bestuur van de NMBS, wat hij vijf jaar zal blijven, tot 1991. Voordien was de liberaal al drie jaar directeur-generaal van het Waals departement Lokale Overheden, en na de NMBS wordt hij twee jaar voorzitter van de Nationale Maatschappij der Luchtwegen.
In 1993 komt Reynders als opvolger voor het eerst op de banken van de Kamer terecht. Twee jaar later trekt hij de Luikse PRL-lijst en schopt hij het tot fractieleider van de Franstalige liberalen. Hetzelfde jaar overlijdt zijn politieke vader Jean Gol.
Fiscale amnestie
Wanneer de MR met de paarse regering-Verhofstadt I in 1999 opnieuw tot de meerderheid toetreedt, krijgt Reynders als ondervoorzitter van zijn partij de zware portefeuille Financiën in handen. Een post die hij gedurende twaalf jaar zou bemannen, vanaf 2004 gecombineerd met het vicepremierschap en het voorzitterschap van de MR. Onder hem zien onder meer de fiscale amnestie en de notionele intrestaftrek het levenslicht.
In 2011 verliest Reynders echter zijn geliefde portefeuille, onder meer op aandringen van sp.a en CD&V. Zijn imago van geslepen machtspoliticus en zijn voorliefde voor 'petites phrases qui tuent' spelen hem parten, terwijl verschillende coalitiepartners hem ook verwijten Financiën mismeesterd te hebben. In de jaren die volgen zal Reynders niet nalaten commentaar te leveren op het parcours van CD&V-opvolgers Steven Vanackere en Koen Geens.
Clan Michel
Maar ook binnen zijn eigen partij krijgt Reynders tegenwind, vooral vanuit de 'clan Michel' rond Louis en Charles Michel. Na een lange interne strijd neemt die laatste begin 2011 de voorzittersfakkel over, kort nadat de liberalen alsnog aan boord van de aanslepende formatiegesprekken gehesen worden. In de regering die uiteindelijk op de been raakt, wordt Reynders minister van Buitenlandse Zaken onder aartsrivaal Elio Di Rupo van de PS.
Zijn blik ligt intussen op de samenvallende verkiezingen van 2014. In aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 verlaat hij zijn geboortestad Luik om zich in Ukkel te vestigen, van waaruit hij zich twee jaar later opwerpt als Brussels kandidaat-minister-president. De MR blijft op 25 mei echter kleiner dan de PS, en nauwelijks enkele weken later doorkruist een snelle deal met cdH en FDF de Brusselse ambities van Reynders.
Europa
Naast vertrekkend eurocommissaris Karel De Gucht (Open Vld) en Europarlementslid Marianne Thyssen (CD&V) werd Reynders echter ook genoemd als nieuwe eurocommissaris. Hij stond ook effectief erg dicht bij een verhuis naar het Schumanplein, maar zag uiteindelijk de christendemocrate Thyssen aan het langste eind trekken.
De keuze voor Thyssen gooide evenwel het premierschap opnieuw in de schaal. Dat leek voorbestemd voor Kris Peeters (CD&V), maar werd nu voorbehouden voor "iemand uit de liberale familie". Opnieuw opperden enkelingen dat Reynders een kans maakte, maar al snel werd duidelijk dat MR-voorzitter en coformateur Charles Michel maar wat graag zelf naar de Wetstraat 16 verhuisde. Reynders blijft dus vicepremier.
Reynders is getrouwd en heeft vier kinderen.
