Broers kidnapper: "Dat het monster rot in zijn cel"
De broers van Ariel Castro, de 54-jarige man uit Cleveland, Ohio die vorige week werd gearresteerd op beschuldiging van het ontvoeren, gevangen houden en verkrachten van drie jonge vrouwen, beschouwen hem niet meer als familie. In een exclusief interview met CNN verklaren Pedro en Onil Castro dat ze hun broer als een monster zien dat niets beters verdient dan te rotten in zijn cel.
"Ik had er niets mee te maken, en ik weet niet hoe mijn broer het klaarspeelde er al die jaren mee weg te komen", verklaarde Pedro Castro (54) toen hij en zijn 50-jarige broer Onil een interview gaven aan Martin Savidge van CNN.
Drie dagen medeverdachten
Toen het verhaal voor het eerst de wereld werd ingestuurd, zag iedereen de drie broers als verdachten. De politie van Cleveland arresteerde het broedertrio vorige week maandag. Pas donderdag werden Pedro en Onil vrijgelaten, nadat het parket ervan overtuigd raakte dat de broers niet betrokken waren bij de ontvoeringen.
Martelingen
Ariel Castro, een 52-jarige voormalige schoolbuschauffeur, blijft in de gevangenis op beschuldiging van vier ontvoeringen en drie verkrachtingen. Hij wordt ervan beschuldigd Michelle Knight (32) te hebben ontvoerd in 2002, toen ze 21 was; Amanda Berry (27) ontvoerde hij in april 2003, de dag voor haar 17de verjaardag en Gina DeJesus (23) ontvoerde hij in 2004 toen ze veertien was. De zesjarige dochter van Berry is het kind van Castro, zo bleek uit DNA-tests.
"De brutaliteit en de martelingen die de slachtoffers tien jaar lang moesten doorstaan, zijn onbeschrijflijk", verklaarde de aanklager.
Na hun arrestatie kregen de broers Pedro en Onil doodsbedreigingen. Ze besloten een interview aan CNN te geven zodat iedereen weet dat ze er geen flauw benul van hadden dat hun broer de vrouwen gevangen hield in zijn huis in Cleveland.
Na etentje bij mama
Maandagavond was Onil met zijn broer Ariel op weg naar huis, de twee waren bij hun moeder gaan eten. Een politiepatrouille hield het tweetal aan op de parkeerplaats van een McDonald's.
Onil: "Ik vroeg Ariel wat er gebeurd was, of hij misschien door het rood gereden was. 'Nee, nee, ik weet het niet', antwoordde Ariel".
Toen Onil de agent vroeg waarom ze aan de kant werden gezet, antwoordde die "ik kan enkel zeggen dat er zware beschuldigingen op je rusten".
"Misschien wilde Ariel wel betrapt worden", speculeert Onil. "Misschien was zijn tijd gekomen. Misschien had hij te lang binnen gezeten. Maar dan moest hij toch niet naar het huis van mama gekomen zijn en had hij me niet moeten meenemen in zijn auto, als hij wist dat we zouden gearresteerd worden".
Lees verder onder de foto
Pedro lag thuis te slapen toen de politie hem wekte. "Ik dacht dat het ging over die keer dat ze me betrapt hadden met een open fles drank op straat. Ik dacht dat ze me daarom oppakten".
'Kidnapping' op stukje papier
De broers werden in aparte cellen gestopt. Pas 36 uur later vernamen Pedro en Onil waarvoor ze waren gearresteerd. Nadat hij een officier van justitie had geholpen met het vertalen van de verklaringen van een andere Spaanssprekende gevangene, vroeg Pedro waarom hij in de cel zat. De officier schreef het woord 'kidnapping' op een stukje papier.
"Ik had mijn leesbril niet bij, ik keek, en zei 'Ah, die open fles'. Ze zei 'nee, lees nog eens'. En ik zei 'Oh, kidnapping, wat is dat, kidnapping?'".
"Wat heeft mijn broer gedaan?"
Onil wist ook nog van niets toen hij zijn broer Ariel voorbij zijn cel zag komen op weg naar het toilet. "Toen hij voorbijkwam, zei hij 'Onil, je gaat me nooit meer zien. Ik hou van je, broer'. Dat was het".
Toen Onil werd weggeleid om ondervraagd te worden, zag hij Ariel opnieuw. "Hij zei 'Onil, het spijt me. Jij wist er niets van Onil, het spijt me'. Toen brak ik. Ik zei 'wat heeft mijn broer gedaan?'"
"Mijn wereld stortte in"
Enkele minuten later, in de ondervraagkamer, kreeg Onil het antwoord van een detective. Onil: "Toen hij me de foto's van de meisjes toonde, vroeg hij 'ken je die meisjes?'. Hij zei 'heb je dit meisje ooit gezien?' en ik zei 'nee, nooit gezien'. Toen toonde hij me het andere meisje. 'Heb je ooit dit meisje gezien?' en ik zei 'nee, nooit gezien'. Hij zei 'dat zijn Gina DeJesus en Amanda Berry', en mijn wereld stortte in".
Onil was vertrouwd met de namen van DeJesus en Berry omdat zijn buurt na hun verdwijningen vol hing met hun foto's. "Ik zei 'ze lijken niet op de foto's die toen overal hingen' en hij zei 'dat is omdat ze ondervoed zijn'. Dat was hartverscheurend".
"Het was vreselijk toen hij zei 'dit zijn Amanda Berry en Gina DeJesus en we hebben ze gevonden in het huis van je broer'. Ik kon het niet geloven, ik had nooit iets gemerkt, er waren geen tekenen".
Niet verder dan de keuken
Pedro werd op een gelijkaardige manier ondervraagd. "De rechercheur zei 'deze drie meisjes zaten in het huis van je broer' en ik zei 'wat, zeg dat nog eens'. 'Bedoel je dat ze levend zijn gevonden bij mijn broer thuis?'. 'Ja', zei die man".
De voorbije tien jaar mochten de broers niet verder dan de keuken komen in het huis van Ariel. Pedro: "Ik ging niet vaak bij Ariel op bezoek, maar telkens ik er was, mocht ik niet verder komen dan de keuken. Daar had hij zijn drank, en hij gaf me daar een borrel. Soms kookte hij voor mij, maar dan at ik op de stoep".
Gordijnen om energie te sparen
Gordijnen onttrokken de rest van het huis aan het zicht. Ariel verklaarde dat als een maatregel om energie te sparen, aldus Pedro. "Hij zei dat hij de warmte in de keuken wilde houden omwille van de gasrekening".
Ook was het huis van Ariel tijdens Pedro's bezoekjes altijd vol achtergrondgeluiden. "Ik kon niet horen wat er in de andere kamers gebeurde, de radio of de televisie stond altijd aan. Ik kon niets anders horen dan de radio of de televisie".
Rare snuiter
Of hij zich daar nooit vragen bij stelde? Pedro: "Nee, want Ariel is in mijn ogen altijd een vreemde snuiter geweest. Hij heeft het snel koud. Hij draagt altijd jassen over elkaar dus ik dacht dat hij echt de warmte in de keuken wilde houden".
Ook Onil zegt dat hij "absoluut niets" ongewoons zag in de tuin van zijn broer, en dat hij al jarenlang niet bij hem in huis was geweest.
Ook hij omschrijft zijn broer Ariel als "apart": "Hij was anders dan de rest van de familie, al mijn hele leven vind ik hem wat vreemd".
"Hij sloot zich op met zijn muziek. Soms zagen we hem een maand lang niet. Dan zei mama 'ga kijken of je broer het goed stelt, hij zit daar alleen in dat huis, hij is een loner'. Dan stuurde ik hem een sms, 'hoe gaat het?'. Dan kreeg ik een sms terug: 'goed'".
Een van de dochters van Ariel Castro, Angela, doet een gelijkaardig verhaal: "Telkens ik hem bezocht, duurde het een eeuwigheid voor hij de deur openmaakte. Hij liet me nooit langs de voordeur binnen".
"Kind van een vriendin"
Het kind dat Castro bij zijn slachtoffer Amanda Berry verwekte, mocht soms wel het huis uit. Pedro: "Ik heb Ariel met een klein meisje in een McDonald's gezien en toen ik hem vroeg wie ze was, zei hij dat het het kind van een vriendin was. Weken later zag ik die twee terug in een Burger King. Toen ik hem vroeg waar de moeder was, zei hij dat die iets moest doen. Ik dacht er niet verder over. Dat het zijn kind bij Amanda was, heb ik pas na onze arrestatie vernomen".
Buitenechtelijk kind?
Angela verklaarde dat haar vader haar twee maanden geleden een foto van het meisje op zijn gsm toonde, en zei dat het het kind van zijn vriendin was. "Ik dacht wel dat hij ergens een kind had verwekt en dat ik er uiteindelijk wel het fijne van zou weten".
Pedro en Onil vragen zich nu af hoe hun broer kon omgaan met de familie van één van zijn slachtoffers. De broers kenden allemaal Felix DeJesus, de vader van het meisje dat negen jaar geleden op weg van school naar huis was ontvoerd.
"Ik vroeg hem telkens 'Felix, nog geen teken van haar?'. Ik wist niet dat dit monster die jonge vrouwen in zijn huis opsloot", zegt Onil.
Pedro: "Ik schudde zijn hand en zei 'man, ik leef met je mee, heb je nog niets gehoord' en 'hou je taai, man'".
"Ariel woonde zelfs een gebedswake bij voor de vermiste tiener en knuffelde haar moeder", herinnert Pedro zich. "Ik weet niet hoe hij dat kon doen", zegt Onil. "Ik ben zeker dat Ariel ook met Felix praatte".
Onil: "Felix, ik weet dat je luistert, en ik wil dat je weet dat ik oprecht bezorgd was om je dochter en dat ik niet het flauwste vermoeden had dat ze bij mijn broer zat".
"Het monster is weg"
De broers zijn het erover eens dat ze direct de politie zouden hebben ingeschakeld indien ze er weet van hadden gehad dat de slachtoffers opgesloten zaten bij hun broer.
Onil noemt zijn broer Ariel "een monster, geen broer". "Het monster is weg", zegt hij.
"Ik hoop dat hij wegrot in de gevangenis. Ik wil niet dat ze hem ter dood veroordelen. Ik wil dat hij tot zijn laatste snik afziet in zijn cel. Het kan me zelfs niet schelen als ze hem geen eten geven. Het is vreselijk wat hij mij en mijn familie heeft aangedaan".
Vuisten tegen elkaar
"Ik denk er net hetzelfde over", treedt Pedro zijn broer bij. "Ik hield zoveel van hem. De tweede keer dat ik hem voorbij zag komen om naar het toilet te gaan, toen hij terugkwam, stond ik vlak bij de tralies en hij zei 'ik hou van je', en we sloegen onze vuisten tegen elkaar".
De verbittering van Onil en Pedro stamt ook uit de schaamte die ze opliepen toen hun mugshots als verdachten in deze gruwelzaak de wereld rondgingen.
Nog altijd opgesloten
"Ik besef nog altijd niet goed wat er gaande is en waarom dit allemaal gebeurd is", zegt Onil. "Ik voel me vrij, maar ik ben het niet. Ik zit nog altijd ergens opgesloten".
Elke nacht wordt hij geplaagd door nachtmerries. "Dit heeft mijn hart aan flarden gescheurd. Dit is mijn dood. Ik ben een wandelend lijk".
Pedro: "Ik zit ook nog altijd opgesloten. Ik kan nergens heen, iedereen denkt dat ik ook een monster ben en dat is niet waar. Ik kan het maar niet uit mijn hoofd zetten dat mensen denken dat ik dit heb gedaan".
De broers leven ondergedoken. Ze kregen online doodsbedreigingen en mensen gooiden stenen door hun vensters.
Opgejaagd als een hond
Pedro: "Ik wil niet opgejaagd worden als een hond voor een misdaad die ik niet heb begaan. Ik wil me niet opsluiten in mijn huis omdat iemand me kwaad wil doen. Ik wil vrij zijn zoals voordien. Nu voel ik me opgesloten voor wat iemand anders deed, een familielid. Mensen mogen de familie daar niet op afrekenen. Ermee dreigen ons huis plat te branden, ons te vermoorden, dat hoort niet. Ze hebben hun monster. Geef ons onze vrijheid terug. Ik wil dat de wereld dit weet".
