Ierse overheid bekent betrokkenheid bij slavernij vrouwen in congregatie
De Ierse overheid heeft toegegeven dat ze, meer dan zeventig jaar lang, samenwerkte met wasserijen die werden gerund door religieuze congregaties en waar generaties vrouwen en meisjes als slaven werden uitgebuit. Sommige van die vrouwen waren ongehuwde moeders, maar de meerderheid van de vrouwen in de zogenaamde 'Magdalene Laundries' werden er geplaatst wegens hun mentale of fysieke handicap, omdat ze dakloos waren of kleine misdrijven hadden gepleegd. De Ierse overheid bekent, maar verontschuldigt zich niet. Oudere overlevenden dreigen in hongerstaking te gaan indien de overheid geen schadevergoeding toekent.
Een panel van experts oordeelt dat Ierland wettelijk verantwoordelijk moet gesteld worden voor de werkhuizen die door katholieke nonnen werden gerund.
Dwangarbeid
Die hielden tussen 1922 en 1996 duizenden vrouwen en meisjes tegen hun wil gevangen en lieten hen onbetaalde dwangarbeid uitvoeren. Een recent rapport onthult dat zeker één op vier van 10.012 vrouwen door de Ierse overheid in de 'Magdalene Laundries' werden ondergebracht, veelal wegens spijbelen of omdat ze dakloos waren.
Ongehuwde moeders en hun dochters
Ierland stigmatiseerde hen als 'gevallen vrouwen' en 'prostituees', terwijl de meesten ongehuwde moeders of dochters van ongehuwde moeders waren.
De 'Magdalene laundries' werden genoemd naar Maria Magdalena, de bijbelse figuur van wie bij de oprichting van de werkhuizen midden de 19de eeuw aangenomen werd dat ze een prostituee was.
Contracten in strijd met Ierse wetgeving
De wasserijen werden gerund door religieuze congregaties. De Ierse regering hield jarenlang vol dat de wasserijen in privébezit waren en door nonnen gerund werden. Maar volgens een pas gepubliceerd rapport van diezelfde overheid, stuurde de Ierse staat meer dan een kwart van minstens 10.000 jonge vrouwen naar de wasserijen.
Bovendien bezorgde de staat de wasserijen winstgevende contracten die in tegenspraak waren met de Fair Wage Clause (wetgeving voor eerlijke verloning, nvdr.) van diezelfde staat. Vrouwen die ontsnapten uit de wasserijen, werden opgespoord en teruggebracht door de Gardai, de Ierse politie.
Getuigenis
Maureen Sullivan, 60, werd in 1964 als meisje van twaalf naar de Magdalena Laundry in New Ross gestuurd. Daarna werd ze naar Athy en uiteindelijk Dublin overgeplaatst, tot ze in 1969 wegliep.
Sullivan: "Ik was twaalf en mijn vader was gestorven, mijn moeder hertrouwd en thuis werd ik mishandeld. Ze zegden me dat ik een schitterende opleiding zou krijgen en ik werd vanop school in een wasserijvrachtwagen naar New Ross gebracht. Daar aangekomen namen de nonnen me de boeken af die mijn moeder voor me had gekocht. Van onderwijs heb ik daar niets gezien, ik werkte elke dag in de wasserij, waar we met niemand mochten praten".
"Er was ook fysiek misbruik. Ze porden ons in de zij met het kruis van hun rozenkransen, we werden uitgescholden en vernederd. Wie te traag werkte, kreeg een kruis in de ribben. Wij moesten het stellen met brood en thee, terwijl we het rosbief en de gebraden kip roken die de nonnen aten. Dat was nog een extra vernedering".
Parlementair debat
Hoewel de Ierse overheid nu toegeeft dat ze vrouwen naar de Magdalene Laundries stuurde, sprak premier Enda Kenny geen formele verontschuldiging uit. Hij betreurde wel "dat het begrip voor veel van deze vrouwen zo laat komt, omdat ze als gevallen vrouwen werden gebrandmerkt", maar "de staat zal pas reageren na een uitvoering parlementair debat".
Overlevenden van de werkhuizen en sympathisanten noemen de reactie van de premier "op zijn best halfslachtig".
Isolement
In de Magdalene Laundries kregen alle meisjes en vrouwen een nieuwe naam. Dit zou, zo stelden de nonnen, hun privacy garanderen. In werkelijkheid verloren de zogenaamde 'Maggies' al hun rechten. Ze werden gedwongen elke dag te werken in de wasserijen die opereerden voor het leger, grote hotelketens en de brouwerij Guinness. Contact met de buitenwereld of hun familie werd hen ontzegd.
Oudere overlevenden dreigen ermee in hongerstaking te gaan indien de Ierse regering hen geen schadevergoeding toekent.
