Ook advocaat legt schuld groepsverkrachting bij slachtoffer zelf
Enkele dagen geleden verklaarde een Indiase goeroe nog dat het 23-jarige slachtoffer van de groepsverkrachting in India "evenveel schuld trof als de daders". Wel, hij staat duidelijk niet alleen met die mening. Ook de advocaat van drie van de zes verdachten mikt zijn pijlen nu op het overleden meisje. "Ik heb nog nooit gehoord van een verkrachting van een 'respectabele dame'", liet Manohar Lal Sharma zich in een café vlakbij de rechtbank in New Delhi ontvallen. Zijn cliënten zullen morgen onschuldig pleiten, zodat de zaak daadwerkelijk voor de rechter komt.
Volgens hem werden de vermoedelijke daders tijdens het politieverhoor ook gemarteld met een ijzeren staaf. "We willen dat een rechter kijkt naar het bewijsmateriaal dat de politie heeft verzameld", voegde de advocaat eraan toe. "Hier is mee gemanipuleerd: alles wat ze hebben, is gebaseerd op 'horen zeggen'. Een van de verdachten is niet 26 jaar oud, maar 22. Hoe kun je van deftig bewijsmateriaal spreken als je de correcte leeftijd nog niet eens weet? We willen een eerlijke rechtszaak."
De verkrachting en de daaropvolgende dood van de studente veroorzaakte een storm van verontwaardiging in India. Het proces begint waarschijnlijk binnen enkele weken.
Reconstructie
De 'Wall Street Journal' heeft intussen een uitgebreide reconstructie gemaakt van het leven en de fatale avond die de Indiase studente meemaakte. Daaruit bleek dat Jyoti hard werkte en genoten had van 'Life of Pi', de laatste film die ze ooit zou zien.
Steden als Delhi tellen miljoenen families zoals die van het 23-jarige slachtoffer. Arme plattelandsbewoners van een lage kaste, die hopen in de grote stad een beter leven te krijgen. Bitaya (haar koosnaampje betekent 'dochter'; nvdr) leek deze droom waar te gaan maken. Haar ouders trokken dertig jaar geleden naar Delhi en al die tijd heeft Bitaya's vader verschillende baantjes gehad. Op dit moment werkt hij op de luchthaven, waar hij honderd euro per maand verdient.
Volgens haar oude klasgenoten kon Bitaya bijzonder goed leren en wilde ze eigenlijk dokter worden, maar die studie kon haar vader niet betalen en een lening kreeg hij niet los bij de bank. Het werd fysiotherapie: een studie van vier en een half jaar, waarmee ze uiteindelijk 420 euro per maand zou kunnen gaan verdienen. Vier keer meer dan haar vader.
Smartphone
Docenten van Bitaya vertellen dat het meisje, toen ze ruim vier jaar geleden aan haar studie begon, verlegen was. Door de jaren heen werd ze echter steeds zelfverzekerder. Ze hield van lezen en dansen. Geld was altijd een probleem: ze werkte van zeven uur 's avonds tot vier uur 's nachts in een callcenter om vragen van Canadezen te beantwoorden die problemen hadden met hun hypotheek. Maar ze had iets weten te sparen en dacht er aan een smartphone van Samsung te kopen. Later hoopte ze een Audi te kunnen betalen.
Bitaya was in Delhi om een stageplek te zoeken. Op 16 december lunchte ze samen met haar ouders en twee broers, daarna sprak ze met een oude vriend af in een winkelcentrum. Ze had highlights in haar haar, herinnert deze jongen zich. Wit, goud en rood. En om haar een plezier te doen, zei hij dat hij het mooi vond. Bitaya en haar vriend gingen naar de film en namen daarna een riksja naar een punt waar ze gemakkelijk een bus naar huis konden krijgen.
Kip en alcohol
Diezelfde avond hadden twee broers in een sloppenwijk een klein feestje met kip en alcohol. Een van hen had een bus waarmee hij overdag passagiers vervoerde. Twee anderen voegden zich bij hen, en samen met een vijfde man en een jongen besloten ze een eindje te gaan rijden.
Rond kwart over zeven stopten ze op de plek waar Bitaya en haar vriend stonden te wachten. Het koppel dacht met een gewone bus te maken te hebben. Toen ze informeerden of de rit richting Dwarka zou gaan, antwoordde de chauffeur volgens de politie dat dat inderdaad zo was. Een van de mannen nam het geld voor de rit in ontvangst, de anderen bleven stil zitten alsof ze normale passagiers waren. Nadat Bitaya en haar vriend waren ingestapt en de bus begon te rijden, maakten ze intimiderende opmerkingen en begonnen ze het meisje te betasten. Ze werden beiden geslagen met een ijzeren staaf en de jongen raakte bewusteloos. Het meisje werd veertig minuten lang in de rijdende bus verkracht.
Op een drukke weg met hotels nabij de luchthaven werden de twee jongeren vervolgens naakt en bebloed uit het busje gesmeten. Bitaya was nauwelijks bij bewustzijn, de jongen kon weer staan en zwaaide met zijn armen naar het passerende verkeer. Terwijl zijn hoofd hevig aan het bloeden was, riep hij om hulp. Niemand stopte.
Brommer
Pas na twintig minuten zou een groepje mannen hulp hebben geboden en de politie gebeld hebben. Een manager bood aan om een laken en een fles water te halen bij het hotel waar hij werkte. Een van de andere heren gaf een sweater aan het meisje en een shirt aan haar vriend. Drie kwartier nadat ze uit het busje waren gegooid, arriveerde de politie en even later werd Bitaya naar het ziekenhuis gebracht.
Ondertussen was de familie van Bitaya vreselijk bezorgd: ze kwam nooit na half negen thuis. Ze nam haar telefoon niet op en wisten niet wat ze moesten doen. Om kwart over elf werden ze gebeld door de politie en kreeg de familie te horen dat Bitaya een ongeluk had gehad. Haar vader ging met een buurman op de brommer naar het ziekenhuis. "We hadden het gevoel dat we zonken", vertelt Bitaya's broer. "We vreesden al het ergste."
