1 god, 1 gitaar, 20.000-koppig koor
Eén ietwat onnozele glimlach en een grap. Meer had Ed Sheeran gisteren niet nodig om het Sportpaleis van ontdooien naar koken te brengen. Zonder franjes. Als dirigent met een gitaar voor een 20.000-koppig koor, dat zich song na song dieper voor zijn voeten neervlijde. Sheeran is God, één die mooie concerten speelt.
ED SHEERAN BRENGT IN Z'N EENTJE HEEL SPORTPALEIS IN VERVOERING
Twee nieuwe songs en één oude. Een triumviraat van 'Castle On The Hill', 'Eraser' en het nu al klassieke 'The A Team'. Ed Sheeran heeft wel degelijk een toverformule om zijn voornamelijk vrouwelijke publiek al van bij aanvang te bedwelmen. Zonder vuurwerk. Zonder uitzinnige lichtshow, maar met een gitaar en een volleerd meesterschap in songschrijven. Nu eens kruisten meisjes de armen voor de borst om zachtjes mee te lippen. Dan weer ging het uit volle borst en met gespreide armen vooruit. Allen in blinde adoratie voor de jongen die even voordien - zonder de minste introductie - het podium was opgerend. Alleen. Met een gezonde blos op de wangen, maar voor het overige lekker verfrommeld. Alsof hij net uit het bed van zijn tourbus kwam gerold.
"Het is leuk hier te zijn, Antwerpen", klonk het na 'Castle On The Hill'. "Dit is mijn grootste concert van de tour tot nog toe. Vroeger was België altijd het kleinste concert, dus misschien mag ik nu eindelijk zeggen dat ik hier stilaan iets beteken." Antwerpen smolt. "En wat betreft de rest van de avond: als je de woorden kent, zing ze dan luid mee. Als je ze niet kent, verzin je maar iets." We zagen niemand iets verzinnen. Woord na woord, de hele avond uit 20.000 monden. Het ontroerde zelfs de zanger. "Echt, ik sta ervan te kijken. Ik weet dat jullie allemaal Engels spreken, maar het is niet jullie moedertaal", klonk het na 'Don't/New Man'. "Maar ik kan er niet bij dat jullie allemaal de moeite doen om mijn songs uit het hoofd te leren."
Simpele straatzanger
Bij Amerikanen zou het allemaal gemaakt klinken. Niet zo bij Ed. Hij staat er gewoon met zijn gitaar. Als de eerste de beste sympathieke straatzanger met technisch vernuft. Want vergis u niet: Sheeran is een band. Drums en bas speelt hij op de kast van zijn gitaar via loops en samples, en zelfs de tweede gitaar legt hij zelf vast in een herhaling van enkele akkoorden. Enkel - en dat gaf hij vooraf zelf mee - waren bij één song vooraf strijkers opgenomen, en mocht bij het zeemzoete 'How Would You Feel' even een pianist het podium op. Uitgerekend bij die song - zijn zelfverklaarde lievelingsnummer - hadden de Belgische fans een verrassing in petto voor Edje. Op vraag van een radiozender kreeg hij na het lied tientallen witte rozen toegegooid. "Merci, maar mocht iemand een foto hebben waarbij er eentje mijn hoofd raakt, post die dan niet. Ik sta al met genoeg belachelijke foto's op het internet."
Klappen, zingen & huilen
Met onder meer 'Bloodstream', 'Happier', 'Galway Girl' en 'I See Fire' aangezet door 'Human', en een aandoenlijk 'Thinking Out Loud', tekende de Brit voor één van de meest complexloze concerten in zijn genre. De rappende en zingende popster die onder zijn bezwete rode lokken eigenlijk geen popster wil zijn. De artiest die mensen laat klappen, zingen en huilen en met 'Shape Of You' - Belgische driekleur aan zijn microfoon - een felgesmaakt orgelpunt zette. Hij die geen spektakel meebracht naar het Sportpaleis, maar met een simpele televisieboom achter zich én een pak talent zelf het hele spektakel was.
