De nieuwe kotbaas is een studentencoach

Noem hem geen kotbaas. Ook conciërge hoort Pascal Vandenabeele niet graag. "Wij noemen het studentencoach. In dit gebouw zitten 110 studenten op kot. Aan mij om ervoor te zorgen dat ze hier de tijd van hun leven beleven. Ze moeten niet ver lopen als er iets scheelt, want ik woon beneden."

Pascal Vandenabeele is studentencoach in een home van Upkot, vlakbij het station van Brugge. We vinden hem terug in de 'chillroom', een van de gemeenschappelijke ruimtes in het gebouw. Feloranje kleuraccenten, een studentikoos versleten lederen bankstel, een muur vol vintage platenhoezen: de sfeer is inderdaad 'chill'. Aan tafel knutselen enkele architectuurstudenten aan een maquette. Ook een van Pascals zoontjes is mee aangeschoven, met de tablet op de schoot. "Ons appartement is beneden. Daardoor ben ik gemakkelijk bereikbaar voor de studenten. Het is wel een uitdaging om het evenwicht tussen werk en privé te bewaren. Soms plof je afgepeigerd in de zetel en net dan staan ze tien keer op een avond aan de deur. (lacht) En als je woont waar je werkt, zie je altijd wel iets dat gedaan moet worden. Het is geen 9-to-5-job."

Sinterklaas en chili con carne

In een vorig leven was Pascal technisch verantwoordelijke voor de gebouwen van een hogeschool. Die ervaring komt nu van pas. "Een losse deurklink los ik zelf op, grotere reparaties zijn voor een vakman. Een ander deel van de job is de verhuur. Van maart tot juni komen studenten en ouders een kijkje nemen en hun contract tekenen. We hebben 110 studiootjes. Binnen een paar weken trekken hier op enkele dagen tijd meer dan 50 nieuwe studenten in." Toch is het belangrijkste deel van zijn werk niet technisch of administratief, stelt Pascal. "Mijn kerntaak is zorgen voor de beleving. Per twintig studenten is er een chillroom. We moedigen hen aan om er om samen te studeren of tv te kijken. Met de meest ondernemende studenten vorm ik een feestcomité. Dat organiseert één keer per maand een activiteit: een barbecue, een bowlingavond,... Vorig jaar hadden we zelfs een Mexicaanse avond, compleet met chili con carne en een mariachibandje. Op 5 december mogen ze hun schoen aan de deur zetten. Dan staan mijn partner Melissa en ik extra vroeg op om ze met snoep te vullen. Een mooi zicht is dat, al die schoenen in de gang."
De studentencoach is ook een luisterend oor en een bemiddelaar. "Soms zit een student er door of is er ruzie. Een luisterend oor bieden en bemiddelen zijn ook deel van het werk."

Tranen in de ogen

Sociaal zijn is geen verplichting: wie op zijn kamer wil blijven, mag dat van Pascal gerust doen. "Maar veel studenten vinden het wel leuk. Vooral in het begin van het jaar, als ze nog niemand kennen. Na een week staan ze hier soms, met heimwee en tranen in de ogen. Een maand later hebben ze vrienden of een lief. Dan zie ik ze plots veel minder vaak. En drie of vier jaar later vertrekken ze hier met tranen in de ogen. De studiejaren, dat is een belangrijke levensfase, hé. Je ontmoet je partner, je maakt vrienden voor het leven, je leert je plan trekken zonder je ouders. "We gaan het hier missen", hoor ik dan. Die waardering doet deugd. Als studentencoach steek je veel tijd en energie in je job. Maar je krijgt er ook enorm veel voor terug."