Gouden Spaanse generatie schrijft geschiedenis na demonstratie in finale
'Un, dos, tres, un pasito pa'delante Maria', zong latin lover Ricky Martin, maar dit Spanje mag meer dan een pasje vooruit. Nog maar eens een hele bank, na één (EK 2008), twee (WK 2010) en drie (EK 2012). Niet één team in de voetbalgeschiedenis die dat huzarenstukje eerder voor elkaar kreeg. Een weergaloos Spanje deed -in tegenstelling tot eerder dit EK- zijn bijnaam bovendien alle eer aan: 'La Roja' is weer 'La Furia Roja'. Alsof er meerdere tiki taka's bestaan, en Spanje de mooiste vorm ervan voor de finale bewaard had. Een machteloos Italië stond erbij, keek ernaar en moest de kelk tot de bodem ledigen. In een hoogstaande finale, naar het beeld van heel het EK, zegevierde 'La Selección' eens te meer na vier wondermooie goals van Silva, Alba en de invallers Torres en Mata. 'Tripleeeeeta' (hattrick), zongen de 12.000 meegereisde Spanjaarden in Kiev.
Zelden moet een finale van een groot toernooi zo onevenwichtig geweest zijn. 4-0, zo'n grote zege werd er in een finale ook nog nooit neergezet. Nochtans niets dat daar voor de aftrap op leek te wijzen. Maar Italië, zeker in de halve finale tegen Duitsland nog indrukwekkend, moest vanaf minuut één gewoon zijn meerdere erkennen in een weergaloos Spanje. Tekenend was de metamorfose die Xavi doormaakte. Bijzonder krampachtig en nooit beslissend vóór vanavond, maar nu opnieuw de magiër van bij FC Barcelona. Goed voor een heerlijke assist bij de 2-0 van Alba. Rondom hem dartelden ook Iniesta, David Silva en Fabregas als in hun beste dagen. Dan weet je het wel: tegen dit Spanje is niets te beginnen. Telegeleide PlayStation-goals waren het gevolg.
En toch ligt de hoeksteen van dit Spaanse succes niet voorin. Wel in de achterhoede, waar Ramos en Pique zowel weergaloos zijn in de duels, het positiespel als het uitverdedigen. Alleen Italië wist tegen dit Spanje te scoren, maar dan wel in de groepsfase. Pak daar ook nog eens locomotief Alba op links bij en de onwrikbaarheid van die arme Arbeloa op rechts - de man zou zogezegd niet zo goed kunnen voetballen. Vond de tegenstander dan toch eens een gaatje, stond Casillas pal. Iker, 'de Heilige', die net als twee jaar geleden opnieuw opgewacht zal worden door zijn WAG Sara Carbonero voor een intiem interview. Wat kan het leven toch mooi zijn als je naar de naam Iker Casillas luistert.
Vicente del Bosque keek er ook vanavond naar en zag dat het goed was. De man moest ook dit toernooi vooral een people manager zijn boven een meestertacticus. Klasse hoe hij eens te meer voor eensgezindheid in een door opgefokte vetes tussen Barcelona en Real Madrid verscheurde spelersgroep zorgde. En wat die tactiek zonder echte spits betreft: een winnende coach heeft altijd het gelijk aan zijn kant. Zeker eentje die Spanje zowel zijn eerste wereldtitel als zijn derde Europese titel bezorgde. Of Spanje met een echt goeie diepe spits nog beter/gevaarlijker was, doet er dan ook eigenlijk helemaal niet toe. Al balanceerde La Selección tegen Kroatië in de groepsfase en tegen Portugal in de halve finale bij vlagen op de rand van de afgrond. En hadden we toch graag een keertje Fernando Llorente diep in de spits gezien. Ach, het weze 'de Walrus' vergeven. Voor deze man kan en zal een standbeeld opgericht worden in de straten van Madrid.
Voor Italië werd het de match te veel. Spijtig voor Pirlo en co dat dit net de finale was. Maar blijkbaar was het laatste bolletje van de paternoster van Prandelli opgesoupeerd. De charismatische coach liet de wereld met de Squadra verzoenen en toonde zeker tegen de 'Mannschaft' zijn tactische vernuft, maar vanavond zat alles tegen. Chiellini die al snel uitviel, net als Motta enkele minuten na zijn vervanging. Aangezien Prandelli bij de pauze ook al Cassano, voor wie het meer dan één stap te snel ging, vervangen had voor Di Natale, moesten de Azzurri met z'n tienen verder. Alsof de taak voor Italië nog niet zwaar genoeg was. Balotelli verbeet ondertussen de frustratie. De vier goals die hij vanavond ging maken, vielen meer dan propertjes aan de overkant. De grens tussen genialiteit en zwakzinnigheid is bij 'SuperMario' dikwijls vaag, maar vanavond bleef hij opvallend onopvallend. In de zak van Ramos. Toch lacht de toekomst Mario, amper 21, toe.
En toch zal dit EK, naast de Spaanse suprematie in de finale, vooral herinnerd worden als dat van de renaissance van de Squadra. De erehaag die Spanje voor verliezer Italië vormde, paste perfect in dat beeld. Het was immers Prandelli die dit bijzonder mooie gebaar als coach van Fiorentina introduceerde. En zoals Prandelli als geen ander weet: verliezen doet pijn, maar je sterft er niet van. Grazie Cesare, grazie Andrea voor zoveel voetbalkunst, ook al is het ook na dit jaar niet anders: E Viva España.
