"Dyslexie is een banaal label dat geschrapt moet worden"
De Britse professor Julian Elliot spreekt harde taal over dyslexie. Naar zijn mening is de definitie van het woord anno 2014 zodanig breed dat het bijna onmogelijk is om dyslectici te onderscheiden van kinderen die gewoon slecht kunnen lezen. "Het is een banaal label dat misbruikt wordt door ouders die vrezen dat hun kind anders als dom bestempeld gaat worden", stelt hij. Elliot wil de term dan ook schrappen.
Volgens professor Elliot, educatief psycholoog, is het duidelijk dat sommige kinderen effectief kampen met oprechte, complexe lees-, schrijf- en spelproblemen. Toch is het naar zijn gevoel veel te gemakkelijk om alles dan maar onder de noemer 'dyslexie' te schuiven. "Het is onmogelijk om zo nog een betekenisvolle scheiding te maken met kinderen die gewoon niet goed kunnen lezen", klinkt het.
Banaal
De testen om dyslexie zwart op wit te identificeren zijn volgens Elliot tijd- en geldverspilling, vooral omdat de strategieën die gebruikt worden om kinderen met dyslexie te helpen net zo goed werken voor leeftijdsgenootjes die gewoon niet gezegend zijn met een groot leestalent. "De lijst met mogelijke symptomen is zo breed, dat het bijna betekenisloos wordt. Denk maar aan 'angst bij het luidop lezen', eender welk kind kan dat ervaren. Laat die waslijst aan ouders zien en het is geen wonder dat ze plots overtuigd zijn van het feit dat hun kind dyslectisch is. Je kan het vergelijken met een horoscoop. Iedereen ziet er iets in", gaat hij verder.
Alternatief
Hij roept dan ook op het om het label te schrappen. "In plaats van kinderen aan dure en langdradige testen te onderwerpen, zouden scholen beteren focussen op een vroege identificatie van kinderen met leesproblemen, om ze vervolgens allemaal op een gelijkwaardige manier te behandelen", klinkt het betoog.
Controverse
Met zijn uitspraken stoot Elliot heel wat mensen tegen de borst, waaronder The British Dyslexia Association. Zij zien de diagnose dyslexie als iets waardevol met een grote wetenschappelijk en educatieve betekenis. Ze zijn er niet mee gediend dat de professor de aandoening ziet als een pseudo-medisch label, waar bepaalde ouders gretig misbruik van maken om te vermijden dat hun kroost als lui of dom wordt gezien.
"We accepteren het argument niet dat het nutteloos zou zijn om de verschillen tussen mensen met leesproblemen beter te begrijpen. Zeker wanneer er sprake is van een consistent, herkenbaar patroon, is het handig om er de naam dyslexie aan te geven, zowel voor de mensen zelf, als voor leerkrachten", klinkt het tegenargument.
