"Ik pleegde abortus door fobie voor zwangerschap"
Een Britse vrouw die met een extreme fobie voor zwangerschappen kampte, moest een abortus ondergaan omdat ze te veel schrik had om haar baby op de wereld te zetten. Volgens artsen kampt een op de zes vrouwen met een tokofobie, een doodsangst voor zwangerschappen of bevallingen.
16 procent van de vrouwen zou een doodsangst hebben voor zwangerschappen en geboorten, zo blijkt uit een nieuw onderzoek. De aandoening zou in twee verschillende vormen voorkomen. Bij primaire tokofobie gaat het over kinderloze vrouwen die zoveel schrik van een zwangerschap of geboorte hebben dat ze er gewoon nooit aan beginnen. Secundaire tokofobie treft vrouwen die een traumatische zwangerschap of geboorte achter de rug hebben, hierdoor liepen ze te veel emotionele schade op om nog meer kinderen op de wereld te zetten. Sommige patiënten zouden zelf een miskraam opwekken, zich laten steriliseren of hun zwangerschap beëindigen.
Begrip
Charlotte Arnold wil doodgraag een kind, maar toch kon ze haar tweede zwangerschap niet voldragen. Haar fobie werd uitgelokt door het verlies van haar eerste zoon, slechts enkele weken voor hij uitgerekend was. "Ik weet dat veel mensen het niet zullen begrijpen. Ik wil doodgraag een moeder zijn, maar ik ben doodsbenauwd om de zwangerschap te voldragen. Van zodra ik wist dat ik zwanger was, kreeg ik paniekaanvallen. De zwangerschap laten stopzetten was een van de moeilijkste beslissingen in mijn leven, maar ik wist dat er geen andere manier was om dit door te komen zonder een inzinking. Ik ben in tranen de kliniek uitgestapt, tegelijkertijd was ik ontzettend opgelucht. Het was alsof ik geen keuze had. Ik koop dat dit onderzoek helpt mensen te begrijpen wat vrouwen als ik moeten doorstaan."
Zwangerschapsvergiftiging
De lijdensweg van Charlotte begon in 2007 toen ze ontdekte dat ze zwanger was. "Ik wilde altijd al moeder worden. Op 34 weken besefte Charlotte dat haar baby al enkele uren niet meer had bewogen. Omdat de foetus anders wel actief was, ging ze naar de dokter. De echografie toonde aan dat het kindje gestorven was. Uit tests bleek dat het door een zwangerschapsvergiftiging kwam. Mijn dokter vertelde dat mijn zoon in mij gestikt was. Ik moest toch bevallen van ons ongeboren kind, die we al George hadden genoemd. Dat was erg traumatisch. Toen het voorbij was, schreeuwde ik dat ik mijn zoon wilde zien. De verpleegsters antwoordden dat ze hem al naar de koelcellen hadden gebracht. Toen ik dat hoorde, zijn de stoppen doorgeslagen. De arts legde uit dat dit geen goed idee was, omdat het kindje dan zou rotten. Ik riep hem toe dat hij niet zo over mijn kind mocht praten.Toen ik mijn baby de eerste keer zag, was hij gewikkeld in groene doeken en nog bedekt met bloed. Ik wilde hem vasthouden, maar ik mocht niet."
Steun partner
Na de begrafenis stortte Charlotte in elkaar. "Ik raakte in paniek en kon niet stoppen met huilen. Elke dag dacht ik aan die vreselijke geboorte en ging in therapie." Het koppel wilde nog steeds een kind, maar toen Charlotte een jaar later zwanger werd, doorstond ze plots doodsangsten. "De angst dat alles weer fout zouden gaan, was te groot. De artsen hadden gezegd dat de zwangerschapsvergiftiging terug zou kunnen komen, ik wist daarom dat ik niet zou kunnen doorzetten. Ik durfde het niet aan mijn partner te zeggen, ik dacht dat hij boos zou worden. Hij zei me dat hij me zou steunen, welke beslissing ik ook maakte. Dus besloot ik na acht weken de zwangerschap te stoppen. Hoewel ik heb afgezien, heb ik geen spijt van mijn beslissing. Ik ging daarna naar de dokter om te praten over mijn angst, maar ik kreeg weinig hulp."
Angst vs. dromen
"Sommige vrouwen zullen misschien ook wel schrik hebben om te bevallen, maar niet zoals ik met nachtmerries en paniekaanvallen kampen. We zijn nu drie jaar verder, ik wil nog altijd doodgraag mama worden, ik hoop dat mijn angst snel verdwijnt. Sommige dagen denk ik dat het mogelijk is, andere dagen beeld ik me in dat ik weer het ziekenhuis zonder baby zal moeten verlaten en dat maakt me ontzettend bang", besluit een angstige Charlotte.
