"Ik voel me wel een mama, maar een mama zonder kind"

Vandaag is het de eerste officiële Wensouderdag, voor mensen met een onvervulde kinderwens. Mensen die een miskraam hadden of  vruchtbaarheidsproblemen hebben, worstelen vaak een groot verdriet. Desondanks erkent omgeving van deze mensen dit rouwproces amper. Vroedvrouw Shanti Van Genechten richtte daarom de organisatie Kinderwens Vlaanderen op, om zo wensouders te helpen met hun verdriet. En dat dat echt nodig is, bewijst ook wensouder Els in een erg ontroerende brief aan haar ongeboren sterrenkindje, dat ze zes jaar geleden verloor.

Vroege miskramen komen betrekkelijk vaak voor: bij tenminste één op de tien zwangerschappen. Dat is de reden waarom de meeste mama's in spe drie maanden wachten om het goede nieuws met de wereld te delen. Na de vierde maand daalt de kans op een doodgeboorte naar 0,5 procent.

Schaamte
Daarnaast zijn er ook heel wat vrouwen die het moeilijk hebben met een onvervulde kinderwens door vruchtbaarheidsproblemen. Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) treffen deze problemen ongeveer tien procent van de wereldbevolking. De kans is dus groot dat je zelf een wensouder kent zonder dat je het zelf beseft, omdat hij of zij er zelf niet over kan of durft te praten. Een van de redenen waarom zowel vrouwen als mannen vaak zwijgen is schaamte: ze kunnen zogezegd niet wat voor anderen zo evident is en daar hebben ze het het erg moeilijk mee.

Hulp voor lotgenoten
Een eerlijke brief zoals die van Els kan helpen om lotgenoten te laten weten dat ze niet alleen zijn. En dat met iemand praten, familie, vrienden of mensen die in dezelfde situatie zitten, echt kan helpen.

De wensmama schrijft in een ontroerende brief voor Het Kinderwensmagazine hoe ze zes jaar geleden afscheid moest nemen van haar ongeboren kindje en dat ze het hier nog steeds erg moeilijk mee heeft. "We moeten wachten, zei de dokter, je zou vanzelf wel komen. Je was inmiddels dood, je hartje klopte niet meer. Maar je kwam niet, je hebt nog twee weken in de buik van je andere mama gezeten en toen moest je er uit. Voor ons was het een geboorte, hoe gek dat misschien ook klinkt. We noemden je Sterre omdat je voor altijd ons Sterrenkindje zou zijn."

"Ik heb er zo veel spijt van dat ik je niet heb kunnen leren kennen, dat ik nooit zal weten hoe je karakter zich zou gevormd hebben, of je een echt prinsessenmeisje zou zijn of eerder toch een tomboy, of je graag naar school zou gaan of eerder elke dag met tegenzin. Ik vraag me vaak af wat je eerste woordje zou zijn geweest en wat voor hobby's je zou doen. Zou je houden van katten of eerder van paarden? Ik vraag me zo veel af..."

"Ik voel me vaak wel een mama, een mama zonder kind. Als mensen me vragen of ik kinderen heb, zeg ik met veel pijn in mijn hart meestal 'nee'. Maar voor mij, lieve Sterre, ben jij mijn eerste kindje. Ik probeer nu om zelf een kindje te krijgen, ik doe er alles voor, en ik hoop dat ik over een poosje een gezonde meid of een gezonde jongen in mijn handen mag houden, maar jij zal altijd dat Sterrenkindje van ons twee blijven. Het is iets dat ik en je andere mama blijven delen ook al zijn we inmiddels elk onze eigen weg gegaan."

"Lieve Sterre, slaap zacht.

Mama houdt van je!"

De volledige brief aan het Sterrenkindje lees je hieronder.

Meer informatie over het ondersteunen van kinderwensouders vind je op Kinderwens Vlaanderen.