'Lawijt' in Lokeren: metal, mazout en massaal veel sfeer

Zware metalen op de Lokerse Feesten, dat vraagt om een verslag. Normaal gezien laat ik tijdens dit tiendaags festival enkel bier vloeien aan toog 6, maar vanavond ruilde ik de tapkraan in voor intense kijk- en luistersessies, vergezeld door mijn gedateerd 'kodakske'. Hoog tijd dus om al die impressies te transformeren tot muzikaal leesvoer.

Gezien de drukke line-up begon dag drie van de Lokerse Feesten twee uur vroeger dan normaal. Rond half zes stroomde de eerste lading metalfans door de ingang. Sommigen maakten er een spurtje naar de eerste rij van, terwijl anderen strategisch hun drankjetons gingen verzekeren, gevolgd door die eerste, frisse pint.

"Een mazoutje alstublieft"
Vooraleer we in de muziek duiken, vallen er eerst een aantal leuke weetjes over de metalnight te delen. Van alle avonden op de Lokerse Feesten, gaan de zware metalen traditioneel gepaard met liters en liters mazout. Tot twee jaar geleden werden zelfs speciaal grote flessen cola ingezet.

Daarnaast is het voor tappers en garcons altijd één van de gezelligste avonden. Ook zij die liever voor één nacht potdoof zouden zijn om het loeihard 'lawijt' niet te moeten aanhoren, zullen het beamen: er is geen sympathieker publiek dan een grote bende metalfans. Eensgezind en 300 procent in hun nopjes zijn ze dankbaar voor het vrijwillig gezwoeg achter en voor de tapkranen. Sommigen gingen zelfs nog een stapje verder en voorzagen tappende dames van een ontspannende schoudermassage.

Braaf gesorteerd
Heel veel alstublieftjes, merci's én een relatief proper plein op de metalnight. Om het met de woorden van onze toogverantwoordelijke te illustreren: "Vroeger had ik eigenlijk altijd bazaar met hardrockers, maar 'k moet zeggen, ze zijn hier echt vriendelijk en sorteren het beste van allemaal".

'Den appelavond'
Onder andere aan toog 6 wordt de metalavond traditioneel 'den appelavond' genoemd. Toen de anciens nog twintigjarige punkertjes waren, kregen metalheads en hardrockers de bijnaam 'appels'. Mijn nieuwsgierige zoektocht naar de echte roots van dit fenomeen werd helaas niet beantwoord, maar anekdotes waren er in overvloed.

Eén 'brave' ziel deed toch een gooi naar de definitie: "Appels kunt ge gemakkelijk vasthouden aan het steeltje, hardrockers aan hun 'kodde'", klonk het. Terwijl metalheads vandaag zonder boe of ba een frisse pint krijgen, ging het er in de tijd van 'den Jam' en ''t Systeem', de nostalgische punkgezinde jeugdhuizen, anders aan toe. Zo stond er steeds een bak lauwe pinten paraat voor 'appels' een loer te draaien bij hun eerste bestelling.

Hardrockers die plat water bestelden, kregen een bordje met wat vocht uit de kraan. Aan de muziekinstallatie hing tot slot de fameuze appelmeter. Voor elke 'appel' die werd buitengedraaid, kreeg de dj van dienst een streepje naast zijn naam. Die plagende punkers hebben de vooroordelen ondertussen platgestreken en ingeruild voor wederzijds respect en keer op keer een ontzettend geslaagde avond.

De Ronnie gereïncarneerd
Niet alleen de gezellige sfeer, maar ook de muzikale prestaties maakten deze editie echt af. De tributeband Dio Disciples mocht de metalnight openen en deed dat met glans. Tim "Ripper" Owens en Toby Jepson zorgden voor een vocaal spektakel met oude bekenden als 'Stand up and shout', 'Holy Diver', 'Last in Line' en 'Heaven and Hell'. Ook instrumentaal zat alles strak. Wat wil je dan ook met oude rotten als Simon Wright en Scott Warren. Eén ding is zeker, ze vielen in de smaak, ook bij de piepjonge toeschouwers. Kijk maar eens naar dit enthousiast ventje in de frontstage.

Ministry-miserie
Het kan niet altijd prijs zijn. Dat bewezen de mannen van Ministry. Akkoord, ze zullen altijd geliefd en berucht blijven, maar deze show was allesbehalve overtuigend en menig bezoeker vroeg zich dan ook (terecht) af of deze reünie niet meer kwaad dan goed doet. De muziek stond veel te luid en stormde bijgevolg als een herriemakende pletwals over de Grote Kaai. Terwijl de nieuwe nummers niet echt konden overtuigen, bleven enkele grote klassiekers achterwege. Geen 'Psalm 69' en geen 'Jesus built my hotrod', bijvoorbeeld. Jammer, maar de rest van de avond maakte dat ruimschoots goed.

Wheels of Steel
Heavymetallegende Saxon stond als derde geprogrammeerd. Biff Byford en co waren in topvorm. Het zal u wellicht niet verbazen dat ze het publiek helemaal wisten in te palmen met nummers als 'Power and the Glory', 'Dogs of War', 'Strong Arm of the Law' en het legendarische 'Wheels of Steel'. "Ik wil dat dit luider wordt dan f*cking Graspop", brulde Byford. Zijn wens werd ingelost met een oorverdovend meezingfestijn en zeeën van handen in de lucht. Eindigen deed Saxon met het mooie 'Princess of the Night'.

Olie op het vuur
Toen de Gothenburg sound van In Flames door de boxen begon te stromen, werd de sfeer alleen maar intenser. Het Zweedse gezelschap zorgde voor een energieke show van hoog niveau met ruimte voor de nodige dosis humor. "Hoe gaat het met de ouwe zakken daar achteraan? Ga anders wat fruit eten, dit is een metalshow", grapte zanger Anders Fridén, die zijn publiek stevig in de hand had.

Met een goeie mix, een stevige setlist en een sfeervolle lichtshow zat de atmosfeer op het plein perfect. "Geef de security maar wat werk. Ik wil hier overal mensen zien vliegen (lees: crowdsurfen)", klonk het. Geloof me als ik zeg dat dit een kettingreactie in gang heeft gezet. Zo bedankte de zanger zelfs een crowdsurfer die tussen twee nummers, (letterlijk) in alle stilte, enthousiast over het publiek heen schoof. Op schijven als 'Only for the weak', 'The Quiet Place' en 'My Sweet Shadow' transformeerde het plein in een springende, kolkende massa. Meer dan geslaagd, met andere woorden.

Climax
Met headliner Machine Head werd de avond naar een absolute climax gedreven. Op Hellfest en Graspop wisten ze al te overtuigen, maar vanavond ging Robb Flynn voor de perfectie. Drie keer prijs op één festivalzomer, hoera! Anders dan in Dessel, was de nachtelijke setting een grote troef voor deze atmosferische show.

Met opener 'I am Hell' werd de toon meteen gezet. Flynn had er duidelijk zin in. Tijdens het sfeervolle 'The Locust' ontstond een absoluut zweefmoment. Die roes was echter van korte duur, want 'Esthetics of Hate' sloeg in als een bom. De sfeer ging alleen maar in crescendo en werd even bekoeld met een speech die heel wat muziekverslaafde metalfans kippenvel bezorgde.

Zo sprak Robb over hoe muziek hem door de mooiste en slechtste dagen in zijn leven leidt en hoe te veel mensen op de aardbol hun tijd verdoen aan onpersoonlijke dingen als Twitter en Facebook en muziek louter zien als achtergrondvulling. Hij toonde niets dan respect dus voor de massa fans die op een zondagavond om middernacht paraat stonden voor een intense live-ervaring. Deze redevoering werd sterk aangevuld door het pakkende 'Darkness Within'.

Zee van plectrums
Afsluiten deed Machine Head met het fantastische 'Halo', gevolgd door dé klassieker 'Davidian'. Vooraleer ze hun officiële aftocht inzetten, kregen de gelukkige zielen op de eerste rijen een zee van plectrums over zich heen. Handjes vol werden uitgestrooid over de muzikaal bevredigde massa.

Wie toch nog geen zin had om zijn bed op te zoeken, kon tot slot nostalgisch meebrullen met de deuntjes van dj Eppo Janssen, die de ene meezinger na de andere draaide.