The Stone Roses: toch nog niet helemaal terug?
Het was bang afwachten hoe de Britse band 'The Stone Roses' het er vanaf zouden brengen op het Zweedse rockfestival Hultsfred na hun debacle in Amsterdam en dat bleek terecht te zijn. Ian Brown stond niet in topvorm op het hoofdpodium. Miles Kane, The Kooks en The Eagles of Death Metal konden de Zweden echter wel overtuigen.
Laat je niet misleiden door de naam, maar The Eagles of Death Metal brengen garagerock. De groep lijkt een vreemd samenraapsel, een van de gitaristen steekt met zijn 'nerdy' uiterlijk nogal af tegen de rest van de stoere bandleden. Frontman Jesse Hughes stond echter met zoveel flair en rock 'n roll op het podium dat het haast onmogelijk is om niet bevangen te raken door hun show. Het publiek aan de Blue Stage reageerde maar lauw op opener 'Cherry Cola'. Maar daarna bewees de band dat ze niet veel spektakel nodig hebben om te entertainen, de opzwepende drums en gitaars volstaan, met grappige bindteksten en dansjes voelde de zanger de Zweden goed aan en kreeg hij iedereen volledig mee. Met het nummer 'Stuck in the metal' gevolgd door 'WannaBe in L.A.' begint het optreden pas echt, ander werk als 'Speaking In Tongues', Whorehoppin' (Shit, Goddam), 'I want you so hard (Boy's bad news) scoren even goed. De afwisseling met stevige gitaarsolo's zorgde voor een leuk optreden. The Eagles of Death Metal zijn daarmee een echte aanrader voor vrijdag op Pukkelpop.
De Britse Miles Kane zette met zijn opener 'Rearrange' van zijn solo-album 'Colour of the Trap' op de White Stage in Hultsfred meteen de toon van de rest van zijn optreden: hij bewees dat hij niet alleen een goede gitarist is maar ook over een prachtige stem bezit, wat duidelijk werd in de tragere nummers. De muziek zat meteen goed, wat hij vooral aan zijn enthousiaste drummer te denken heeft. In het midden verloor de sympathieke Miles wel even de vaart in het optreden, wat hij goedmaakte met zijn hit 'Quicksand'. Met zijn nieuwste song 'Woman such' zijn we alvast nieuwsgierig naar meer werk van hem. Als soloartiest, hij was in het verleden frontman van The Rascals en speelt ook bij de Last Shadow Puppets, heeft hij nog niet veel hits op zijn naam staan, maar weet hij toch een publiek te entertainen. Als je nog een gaatje vrij hebt in je Werchteragenda op vrijdagmiddag, ga dan zeker eens een kijkje in The Barn nemen. 'Come Closer' was een waardige afsluiter van een korte maar boeiende set.
Er is al heel wat te doen geweest rond de comeback van de Britse band The Stone Roses. Ze brachten eerder deze maand in Barcelona hun eerste concert na zestien jaar. Eerder deze week in Amsterdam bleek al dat ze hier nog niet helemaal klaar waren toen hun drummer voor het einde er de brui aan gaf en van het podium liep. In Hultsfred maakte zanger Ian Brown duidelijk dat hij nog wat aan zijn performance mag sleutelen. De groep kwam snel op om zonder een woord met 'Love Spreads' te beginnen. Tijdens het hele optreden stond de frondman er wat verloren bij en lijkt zichzelf een houding te geven door met wat belletjes te rammelen. In het begin komt zijn stem moeilijk door het psychedelische gitaargeweld en lijkt hij soms zelfs vals te zingen. Na nog verschillende hits als 'Made of Stone', 'Standing here', 'Shoot you down' de revue te laten passeren, kwam Ian eindelijk los.
Het optreden werd gered door ellenlange maar hoogstaande gitaarsolo en het betere drumwerk. 'All across the Sands' en 'She bangs the drums' zijn de enige nummers die swingen, waardoor de frontman er eindelijk zin in lijkt te krijgen. Het viertal sloot af met een lange versie van 'I am the ressurection'. Met nog geplande optredens in onder meer Manchester en Lissabon hopen we dat 'The Stone Roses' hun show nog wat kunnen bijschaven om te schitteren om in augustus op Pukkelpop, ze staan op de affiche van vrijdag, te schitteren.
De indiepopband The Kooks uit Brighton schrijven met hun makkelijk verteerbare nummertjes niet meteen rockgeschiedenis, maar slagen er wel in een jong publiek te laten meezingen. Zanger Luke Pritchard huppelde gisteren in Hultsfred op charmante wijze over het podium en wist zo heel wat tienerhartjes te veroveren. De frontman bewijst ook dat hij op muzikaal vlak wat in zijn mars heeft door ook zijn ding op de gitaar en de piano te doen. Met ouder werk als 'She moves in her own way', 'Ooh La', 'Always where I need to be' van hun eerste 'Inside in/Inside out' en hun tweede album 'Konk' vallen ze wel in de smaak. Uit hun laatste album mag titeltrack 'Junk of the heart' niet ontbreken en met de nieuwste nummer 'Killing me' geeft de band nog een voorsmaakje van wat nog te komen staat. De vrolijke liefdesliedjes waar 'The Kooks' bekend om staan, worden na een tijdje wel van het goede te veel, maar de band wist ze wel steeds met veel overtuiging te brengen. Geen musthave voor donderdag op Rock Werchter, maar wel leuk om mee te pikken.
