Dag 1 op Coachella: desert storm, bierverbod en The Hoff
Een polovlakte omringd met palmbomen en heuvels zo ver je kan zien, een pelouse waar menig Belgisch eersteklasser een puntje aan kan zuigen, een honderd procent goed weer garantie en een meer dan aardige line-up. Dat is Coachella 2012 in een notendop. HLN.be brengt drie dagen verslag uit vanuit Indio, Californië tijdens weekend 1. Door het enorme succes en een ticketverkoop die zelfs ons eigenste Tomorrowland tot een tweedeklasser degradeert, hebben de organisatoren besloten om het ganse festival volgend weekend nog eens een keertje fijntjes over te doen.
"In woestijnstad Palm Springs is het altijd goed weer", klonk het bij menig Amerikaan op de vraag waaraan we ons mochten verwachten. De weerberichten eerder deze week bevestigden die stelling met temperaturen die flirtten met de 30 graden Celsius. Ter plaatse aangekomen bleek er van die weerspreuk helaas niet veel te kloppen. Net toen we ons rond 17 uur richting festivalweide begaven, viel de Coachella-vlakte ten prooi aan een korte, maar bondige lentestorm. Het beeld van regenbuien, zandstormen en rondvliegende tenten riep bij ons meteen minder leuke festivalherinneringen op, maar de storm was gelukkig maar van korte duur en had geen effect op het verdere verloop van dag 1.
A-MA-ZING
Een half uur aanschuiven en twee securitycontroles later stonden we dan eindelijk te midden van het poloveld dat de komende drie dagen dienst doet als muziekwalhalla van Californië. Heuveltoppen die de laaghangende wolken kittelden, palmbomen zo ver we konden zien en een heus reuzenrad zorgden voor een feeëriek karakter. 'A-MA-ZING', een woord dat in deze contreien wel vaker uit Vlaamse mond weerklinkt, was dan ook het allereerste dat in ons opkwam. Daar moest op gedronken worden! Wat ons meteen bij de eerste rariteit van een festival Amerikaanse stijl brengt. Net als in elke andere Amerikaanse pub of winkel is het absoluut 'not done' om alcohol te schenken aan personen onder de 21. De eerste rij waarin we plaatsnamen, was er dan ook geen voor drank- en eetbonnetjes, maar wel een voor een ID-check. Test met verve doorstaan en wij weg naar de 'full loaded bar' waar we voor de ronde som van 9 dollar (net geen 7 euro, nvdr.) een fletse halve liter Heineken voorgeschoteld kregen. Voor het kleinere exemplaar ben je 7 dollar (circa 5 euro, nvdr.) kwijt, exclusief tip. Wie geen fooi geeft, die kan de volgende keer wel erg lang staan schilderen aan de toog. Doe ons dan toch maar die vervelende bonnetjes. Het veelvuldig verlies en bijhorende drama aan de wasmachine een week later nemen we er graag bij.
Hightower
Terwijl we ons door de halve liter Heineken worstelen, is het aftellen geblazen naar de set van de Arctic Monkeys. Op weg naar het hoofdpodium botsen we letterlijk en figuurlijk op een tweede rariteit. Net wanneer we de 'beer garden' willen verlaten, maakt een boom van een security-agent ons op kordate, doch vriendelijke wijze duidelijk dat dat niet zal lukken met ons bier in de hand. "Ook fan van Belgisch bier?", probeerden we nog met een kwinkslag, maar zonder succes. De man die verdomd veel weg had van Hightower uit Police Academy hield echter voet bij stuk: "Geen alcohol op de festivalweide". Het volstaat blijkbaar niet om met een 21+ bandje rond te lopen. Wie alcohol wil, moet maar samentroepen in volledig afgesloten zones. Bummer!
Muziek!
Maar goed, we kwamen uiteraard voor de muziek naar Indio. Zoals het welopgevoede Engelsen betaamt, verscheen de band om 18.30 uur stipt op de afspraak en ging loeiend van start met 'Brainstorm'. Dit komt wel goed dachten we. Het viertal uit Sheffield lokte veel volk naar de Coachella-stage en had er duidelijk ook wel zin in. Na 'This House Is a Circus' ging de zweep er meteen weer op met 'Still Take You Home' om vervolgens opnieuw even op adem te komen met 'Don't Sit Down, Cause I've Moved Your Chair' van hun laatste album 'Suck it and See'. Net wanneer de aandacht van het sowieso al makke Amerikaanse festivalpubliek even leek te verslappen, werd datzelfde publiek meteen weer bij de keel gegrepen met 'I Bet You Look Good On The Dancefloor' tot groot jolijt van de huppelende tentsletjes net voor ons. 'Pretty Visitors' vanop de derde plaat 'Humburg' en b-kantje 'Evil Twin' konden de schaars geklede teenagers dan weer iets minder boeien. Meer plaats voor ons. Of toch niet, toen de eerste akkoorden van 'Teddy Picker' over de wei galmden, stond het drietal haast even snel terug dan dat ze waren verdwenen. Met 'Are U Mine?' sloten de Arctic Monkeys hun set en wij ons eerste optreden van velen met veel voldoening af.
The Hoff
Een podium verder aan het 'Outdoor Theatre' was het opnieuw Groot-Brittannië boven! Toen we arriveerden was Madness al een klein half uur bezig. Van een overrompeling en tentsletjes hier geen sprake. Wel een ouder publiek dat helemaal uit de bol ging tijdens de opeenvolging van klassiekers als 'Our House', 'Night Boat to Cairo', 'Baggy Trousers' het erg toepasselijke 'The Sun and the Rain' en 'On the Wings of a Dove'. Onder zoveel nostalgie kon zelfs David "The Hoff" Hasselhoff niet blijven stilstaan. Leuk om zien, het laatste dat wij ons van de Knight Rider op rust herinnerden, was tot voor gisteren een wansmakelijke hamburgerscène in 's mans keuken door dochterlief gefilmd.
Sfeerbreker
Met de glimlach op het gelaat en na een kleine stop in de 'beer garden' zetten we onze verkenningstocht verder. Die leidde ons voorbij de Gobi- en Mojave-tent naar de Sahara-tent: de place to be voor de dance-fanaten. Bij aankomst stond de tent al in lichterlaaie dankzij de opzwepende beats van de Zweed Alesso. Een dj/producer die recent zijn sporen verdiende met een karrenvracht aan remixen van onder anderen Keane, David Guetta en LMFAO. De grote doorbraak in de VS kwam er met zijn erg gesmaakte remix van 'Pressure' van Nadia Ali, Starkillers & Alex Kenji. Het dak van de Sahara-tent ging er figuurlijk af en terwijl we al uitkeken naar het moment dat Afrojack zou overnemen, stuitten we op de derde rariteit van de dag. De dj-sets vloeien hier niet in elkaar over. Om 21.05 uur stipt ging de stekker bij Alesso er uit en was het een half uur wachten tot Afrojack op mocht. Weg sfeer en dus dropen we maar af richting Coachelle-stage waar op hetzelfde moment The Black Keys van start gingen.
The Black Keys
De verwachtingen waren vooraf hoog gespannen. De weide voor de Coachella-stage stond aardig vol en de koude kon voor even niet deren toen Dan Auerbach en Patrick Carney het podium betraden. Het duo trapte hun met blues doorspekte rockset af met 'Howlin' for you', 'My Next Girl' en 'Same Old Thing'. De massa applaudiseerde beleefd, maar werd niet meteen meegezogen. Was het de mindere geluidskwaliteit, de lange pauzes tussen de verschillende nummers of toch de plotse koude? Wij weten het niet, maar overdonderen deden The Black Keys helaas niet met hun set die voornamelijk was opgebouwd met nummers uit hun recentste albums 'Brothers' en 'El Camino'. Pas naar het einde toe kreeg het duo uit Akron, Ohio het toen al flink uitgedunde publiek helemaal mee met songs als 'Thigten Up', en 'Lonely Boy'. Was het slecht? Zeker niet, maar wij hadden misschien liever de Arctic Monkeys op dit uur zien spelen.
