SXSW roundup: de beste (nieuwe) bands
Met 2.000 optredens in een kleine week is het uiteraard onmogelijk om South By Southwest in Austin in kaart te brengen. Elke De Pourcq en Mick Van Loon deden hun best om zoveel mogelijk mee te pikken, en dit waren de bands die zaken die er bovenuit staken:
Over Alabama Shakes hebben we al uitvoerig geschreven vorige week. (lees hier) De hype bleek terecht.
Django Django dan. Hun uitstekende debuut is ondertussen al een maandje uit, maar deze jongens uit Edinburgh blijken live nog beter tot hun recht te komen. Opzwepend, erg vakkundig ook voor zo'n jonge band. Vraag is maar waar ze naartoe groeien. De huidige formule, hoe aanstekelijk ook, lijkt niet iets waar je mee tot voorbij die moeilijke tweede plaat geraakt. Maar, als ze nog eens passeren in ons land: niet te missen.
Gotye stond niet op SXSW maar was toch overal. We hoorden hem op de radio als we gingen ontbijten, in de bars tussen de optredens door, op de luchthaven, in shopping malls. 'Somebody that I used to know' is met andere woorden een hit aan het worden in de VS. De Belgische Australiër staat trouwens op Coachella over een paar weken, het Amerikaanse Rock Werchter. Het probleem: in de sector zelf wordt hij nu al afgedaan als een one hit wonder. "Mooie single, maar de rest van het album, wat vang je daar mee aan?" was zowat de teneur.
Best Coast was door Google uitgenodigd als headliner van hun party op SXSW. Bethany Consentino is in de VS ook echt een zijzende ster: ze heeft zelfs haar eigen kledinglijn bij Urban Outfitters, één van de populairdere merken met ongeveer een winkel in elke shopping mall. Op 15 mei komt de tweede plaat uit van de Californische band, en we vermoeden dat die voor een doorbraak naar een groter publiek gaat zorgen.
De bandleden van Howler uit Minneapolis zijn zo jong dat ze ons kwamen vragen een pintje voor hen te gaan bestellen omdat ze er zelf geen kregen van de barman in Latitude 30. Uitgekozen als topact op het feest van NME en met recht en rede. We hoorden The Strokes en Hüsker Dü, maar ook The Beach Boys en The Ramones.
Over Clock Opera waren we lovend na ze gezien te hebben op Airwaves in Reykjavik. We geloven nog altijd in de ecclectische pop van het Britse viertal, maar eerlijk is eerlijk: Django Django blies hen een uur later wel van het podium.
Benieuwd of Jack White met het opzet waar hij SXSW mee op z'n kop zette straks naar Werchter komt: de helft van zijn set met een band met alleen mannen, de andere helft met een uitsluitend vrouwelijke begeleiding. Een gimmick die ook nog werkte. (Lees hier het verslag van Elke.)
Girls is geëvolueerd van een slaapkamerpop-rupsje tot een mooie kleurrijke rock 'n' roll-vlinder zo bleek op SXSW. Klaar om de wereld te verorveren, deze band.
Voor metalfans was er weinig goed nieuws te rapen op SXSW - het genre zit weer even in één van die tussenperiodes - maar één band stak er wel bovenuit, All Pigs Must Die uit Massachussetts.
Veel ska; dancehall en reggae hoorden we in de nieuwe nummers van Santigold, maar ook Talking Heads en Devo. Wordt een leuke nieuwe plaat, en altijd een spektakel live, die Santi White. (Lees meer hier)
Thee Oh Sees uit California gaan al weer een poosje mee, maar op SXSW zagen we dat ze echt een hele goeie, opwindende live-band zijn geworden.
Heel dringend naar een Belgisch zomerfestival halen: het IJslandse Of Monsters And Men. De debuutplaat 'My Head Is An Animal' van de indiepoppers is absoluut top, live zijn ze sensationeel.
Ook heel straf waren The Little Willies (Norah Jones met Richard Julian, Jim Campilongo, Lee Alexander en Dan Rieser), een supergroep met een liefde voor echte countryklassiekers. Norah Jones trad ook solo op in Austin. Ze flikte het om enkel nummers van haar nieuwe plaat te spelen. Absoluut de moeite.
Fans van Tragically Hip moeten eens kijken naar Arkells uit Hamilton (Ontario) voor een 2012-versie van Gordon Downie & co. In Canada zijn ze al groot, en na het optreden dat we van hen zagen op SXSW weten we waarom.
Celeste "CC" Spina (drums) en Anthony "Tone" Catalano (gitaar) of Little Hurricane zijn een bluesrock-band uit San Diego. Denk The White Stripes en The Black Keys. Hun cd komt uit in mei. Ze bliezen, geheel hun naam gedenkwaardig, op het grote festivalpodium van SXSW aan Auditorium Shores de topact van die dag, The Shins, gewoon van het podium.
Devin is high energy rock uit New York City. Een beetje The Strokes meet Elvis Costello. Ze hebben één EP uit, 'You're mine'. Extra score bij de dames in het publiek, deze jongens.
Iets heel anders is Wild Belle uit Chicago, broer en zus Elliot en Natalie Bergman. Doen iets met electropop en reggae. En afrobeat. Weird én aanstekelijk. Zijn momenteel hun debuutplaat aan het afwerken.
Tennis is een indie pop band uit Denver en staat momenteel bovenaan de alternatieve charts in de VS. Hun jongste plaat werd geproduced door Patrick Kearney van The Black Keys.
Diamond Rugs is een supergroep rond John McCauley (Deer Tick, Middle Brother), Steve Berlin (Los Lobos), Ian St. Pe (Black Lips), Hardy Morris (Dead Confederate), Bryan Dufresne (Six Finger Satellite) en Robbie Crowell (Deer Tick). Het leidt tot een bizar, onderhoudend soort americana.
Plus, lees uitgebreider over enkele andere hoogtepunten van SXSW:
Skrillex
The Jesus and Mary Chain
Bruce Springsteen
Michael Kiwanuka
Tenacious D
Nive Nielsen & The Deer Children
Milow & nog eens Milow
Balthazar
