De impact die stress op onze huid kan hebben
Ooit gedacht dat wit wegtrekken van de stress wel eens permanent zou kunnen zijn? De huidziekte vitiligo, ook wel leukoderma genoemd, waarbij pigmentafwijkingen ontstaan die witte plekken veroorzaken, blijkt niet puur genetisch te zijn. Ook stress, hevige zonnebrand en blootstelling aan chemicaliën kunnen de aandoening triggeren.
De bekendste vitiligolijder was ongetwijfeld Michael Jackson, die niet meer buiten kwam zonder dikke lagen witte make-up of maskers om zijn fragiele, pigmentloze huid te beschermen. Andere gekende gezichten zijn Graham Norton en Mad Men-ster Jon Hamm. Ook zij doen er alles aan om de witte vlekken in hun aangezicht kost wat kost te verbergen.
Vitiligo
Naar schatting leven 45 miljoen mensen wereldwijd met deze huidziekte. Het treft blanke huid net zozeer als zwarte en komt bij evenveel mannen als vrouwen voor. De gemiddelde leeftijd voor het ontwikkelen van vitiligo is 20. De grootste impact van leukoderma is dat de huid extreem gevoelig wordt voor verbranding. Maar ook op emotioneel vlak eist het vaak een zware tol. In een maatschappij waar veel (zoniet alles) rond uiterlijk draait, voelen mensen met vitiligo zich vaak ontzettend bekeken, onzeker en gefrustreerd omdat er maar bitterweinig aan gedaan kan worden.
Op dit moment kunnen vitiligolijders dan ook alleen grijpen naar crèmes met corticosteroïden om de vlekken te verzachten. De ziekte is vaak ook een tijd inactief om zich dan weer verder te verspreiden. Helaas kan het gebruik van deze steroïden op lange termijn meer kwaad dan goed doen omdat het de huid verdunt en uitrekt. Een alternatief is regelmatige (lees: elke twee dagen) blootstelling aan ultraviolet licht wat bij sommigen tot pigmentherstel kan leiden.
Hoop
Toch brengt nieuw onderzoek hoop voor de toekomst. Op dit moment wordt 'Scenesse' getest, een nieuw soort medicatie gebaseerd op afamelanotide, een stof die de werking van een hormoon nabootst dat verantwoordelijk is voor de productie van pigmentcellen (melanocyten). Scenesse is een implantaatje ter grootte van een rijstkorrel dat 3 of 4 keer per jaar onder de huid wordt aangebracht.
Dokters uit Amerika, Frankrijk, Duitsland en Italië voeren momenteel testfases en vrijwilligers blijken zo overtuigd dat ze ook na afloop van het experiment de nieuwe medicatie willen blijven gebruiken. Experten hopen dan ook dat het niet meer lang duurt voor ze eindelijk een baanbrekende oplossing voor deze confronterende huidziekte op de markt kunnen brengen.
