Loopdagboek: "Die Finnen met hun piste zijn niet goed wijs"
HLN-redactrice Tine Kintaert (25) traint voor een halve marathon. Elke week lees je hier haar dagboek.
21,1 kilometer, oftewel een halve marathon, dat is de afstand die ik volgend jaar in april al lopend wil afleggen. Een hele uitdaging, die een aantal hindernissen en valkuilen met zich meebrengt. De pijn in mijn knie bijvoorbeeld, die nu toch niet meer te negeren valt.
De eerste maanden had ik nauwelijks last van lichamelijke loopkwaaltjes. Hier en daar eens een stijve spier of een blaar, maar verder dan dat ging het niet. De laatste maanden krijg ik echter steeds vaker te maken met een vreemd gevoel in mijn knie. De rechter, meer bepaald - de linker heeft voorlopig besloten zich te gedragen. Echt pijn kan je het niet noemen: tijdens het lopen voel ik niet echt iets, maar zodra ik terug overga tot wandelpas voelt de knie minder stevig aan. Alsof mijn gewricht vervangen is door gelatine en ik wankelend opnieuw moet wennen aan mijn benen. En jawel, het ziet er even debiel uit als het klinkt. Echt een vreemd gevoel, dat gelukkig na een paar minuten weer overgaat. De uren na de training blijft de knie echter gevoelig als ik lang moet stilzitten.
Op zich geen drama dus: het voelt wat onaangenaam, maar het is niets dat mij verhindert om mijn looptrainingen af te werken. Of dat was het toch niet, tot een paar weken geleden. Intussen krijg ik ook tijdens het lopen af en toe steken in de knie, en het ongemakkelijke gevoel houdt een stuk langer aan. Het blijft ook gevoelig tussen de trainingen door, bij het trappen lopen bijvoorbeeld. Op het werk kreeg ik intussen al enkele vreemde blikken door mijn grimassen in de traphal. Waar ik het tot dusver min of meer genegeerd heb, begin ik me intussen toch wat zorgen te maken. Op dit moment lijkt er niet echt iets mis, maar ik wil absoluut vermijden dat het erger wordt. Knieproblemen kunnen we missen als kiespijn; we zien zo al genoeg af tijdens dit avontuur.
Van (sport)geneeskunde heb ik geen knijt verstand, dus vroeg ik enkele andere loopfanaten om raad. Die vroegen allemaal meteen naar de ondergrond waar ik op loop, en schudden meteen afkeurend het hoofd toen 'asfalt' meestal het antwoord was. Niet echt een bewuste keuze: het is gewoon toevallig de ondergrond die rond mijn huis ligt. Af en toe rij ik eens naar het bos, maar hoe langer de sessies worden, hoe meer tijd dat in beslag neemt. En het voordeel van joggen is dat je thuis kan vertrekken en toekomen, toch? Dat had ik dus verkeerd gedacht: de harde ondergrond is nogal belastend voor de knieën en waarschijnlijk ook de oorzaak van het weekdiergevoel (de gif hieronder illustreert het nog het best). Op naar zachtere oorden is dus de boodschap.
En dus maakte ik kennis met mijn nieuwe haat-liefdeverhouding: de Finse piste. Haat, want lopen op schors is even plezierig als fietsen met geblokkeerde remblokjes. De piste absorbeert netjes alle schokken om je gewrichten te ontzien, maar zuigt intussen ook zowat alle kracht uit je benen. Die Finnen zijn niet goed wijs: ik loop gemiddeld een kilometer per uur trager en heb voortdurend het ontmoedigende gevoel dat ik blijf kleven aan de ondergrond. Het. Gaat. Niet. Vooruit.
Maar traag en moeilijk gaat ook, zeker omdat het blijkt te helpen. Al na een paar sessies merk ik dat mijn knieën het een stuk makkelijker hebben op het Finse marteltuig. Veel hangt ook af van de locatie waar je gaat lopen: de ene piste is duidelijk de andere niet. Het dichtstbijzijnde exemplaar bij mijn huis is slordig aangelegd en heeft een veel te dikke schorslaag. In combinatie met herfstbladen loop je dan zowat ter plaatse. Aan de Watersportbaan in Gent gaat het dan wel weer een stuk beter. Suggesties voor goede Finse pistes zijn dan ook meer dan welkom!
Intussen heb ik een nieuwe routine gevonden: ik probeer een keer per week op een Finse piste te gaan lopen, maar wissel de rest van de tijd af tussen bosgrond en asfalt. Alleen maar op zachte ondergrond trainen heeft immers weinig zin zolang ik niet weet hoe het parcours van de halve marathon eruit ziet. In het slechtste geval loopt die volledig over verharde wegen en krijg ik na een paar kilometer al last omdat mijn lichaam gewend is geraakt aan schors en zaagsel. Tot dan is afwisseling dus de boodschap.
Ik wil jullie ook graag nog even bedanken. De mailtjes met tips, steunbetuigingen en harten onder de riem worden steeds talrijker. Zo was de respons op het vetklep-artikel overweldigend. De steun doet geweldig goed; ik lees ze allemaal geweldig graag en probeer ze allemaal te beantwoorden. Het zijn er zo veel dat ik intussen wat achterstand heb opgelopen. Hang tight als je nog geen mailtje terug kreeg, ze komen er zeker nog aan!
Volgende week ben ik een weekje niet aanwezig: het volgende loopdagboek verschijnt op 17 november. Heb je nog tips, meer vragen of opmerkingen rond mijn loopavontuur? Stuur dan een mailtje naar [email protected] en ik probeer een antwoord te zoeken op je vraag.
