'Tom Clancy's The Division' maakt zijn torenhoge ambities waar ****
Een op meticuleuze militaire research gebaseerde schietgame én een uitgebreide role playing game in één. Een multiplayergame die, à la 'Destiny', zijn eigen spelercultuur ontwikkelt. Een realistische grootstedelijke gamewereld. Gamehuis Ubisoft had torenhoge ambities met 'Tom Clancy's The Division', en maakt ze zo goed als allemaal waar.
Stel dat het scenario uit 'Tom Clancy's The Division' ooit werkelijkheid zou worden, en een grootstad - laten we zeggen New York - na een terroristische bio-aanval ten prooi valt aan de complete chaos. Zouden de criminele elementen die de straten snel zouden overnemen zich ineens gaan uitdossen als de carnavalszotten uit 'Escape from New York' of 'Mad Max', of zouden ze hun huidige 'urban' tenue - hoodie over het hoofd, bandana voor de mond - gewoon blijven aanhouden?
De makers van 'The Division' denken het laatste, en dat zou wel eens kunnen kloppen.
En dus loop je in 'The Division' zwaarder en zwaarder bewapende straatschoffies neer te maaien met beter en beter wapentuig. Dat is namelijk het idee waarop het verhaal van de game gestoeld is: New York is gevallen na een vreselijke daad van bioterrorisme, en het geboefte dat voor die apocalyps in de schaduwen bleef kon ineens de hele stad overnemen.
Hoe ze aan militair wapentuig zijn geraakt blijft een raadsel, maar het volledig door de speler zelf te bricoleren hoofdpersonage moet zelf zware mitrailletten gebruiken om er weerwerk tegen te bieden. Hij maakt deel uit van een geheim burgerinitiatief, 'The Division' dus, dat de stad moet heroveren op de chaos.
Uitstekende mix
De centrale mechaniek waarop 'The Division' drijft is die van de 'third person shooter': je moet je personage van dekking naar dekking sturen om tegenstanders neer te knallen. De vijanden beschikken over een relatief sterke artificiële intelligentie, en beginnen je dus te flankeren wanneer je constant in dezelfde positie blijft. Het wapentuig waarover je beschikt is gebaseerd op waarachtige contemporaine wapens, die constant kunnen worden bijgepriegeld.
Net als je vaardigheden als soldaat, die in een behoorlijk diepgaand systeem van cijfers en variabelen werden ingewerkt. 'Tom Clancy's The Division' is namelijk niet echt een schietgame: het is een uitgebreide 'role playing game', net zoals pakweg 'Fallout 4', waarin je succes op het slagveld evenzeer afhangt van je tactisch inzicht als van je schietvaardigheden. Een gewaagde maar geslaagde mix tussen verschillende gameregisters.
Rotte smeerlappen
De memorabelste sequenties van 'The Division' zitten evengoed tussen de frenetieke schietmissies in: terwijl je van missie naar missie zwalpt krijg je een bloedmooi gereconstrueerd, maar vernield en vervuild laat-winters Manhattan te zien, waarin de benauwende stilte bij momenten moeilijk te harden is.
Je zou dat effect kunnen maximaliseren door 'The Division' helemaal in je eentje te spelen, maar dan mis je ook weer de helft van de lol. De game is bedoeld om met vier spelers tegelijk te spelen, en voor diegenen die geen drie gamende vriendjes hebben zorgde maker Ubisoft voor een uitstekend 'matchmaking'-systeem, waarmee je snel drie medespelers van hetzelfde niveau kunt aantrekken.
Dat samenspel is zeker noodzakelijk in de Dark Zone, een gebied dat de noordkant van Manhattan's Midtown-gedeelte overspant en waarin spelersgroepen ook soms slag moeten leveren tegen teams van andere spelers. Het is hier dat ondergetekende al enkele keren heeft ondekt wat een rotte smeerlappen andere spelers kunnen zijn. Maar dat was ook in het allerprilste begin al te merken: in het gebouw waarin je je eerste missie krijgt, tref je geregeld nog een speler aan die er lol in ziet om pal in het deurgat te blijven staan, zodat anderen niet eens hun eerste missiebriefing kunnen krijgen.
'Tom Clancy's The Division' is uit voor PlayStation 4, Xbox One en Windows.
