De vrouw die zwanger was en alleen maar dood wilde
Prinses Kate moet weer een hele reeks afspraken afzeggen omdat ze tijdens haar tweede zwangerschap met extreme ochtendmisselijkheid kampt. Voor de geboorte van haar zoon prins George moest ze zelfs in het ziekenhuis opgenomen worden. De Australische Casey Mullins weet perfect hoe de Britse royal zich nu voelt. Zij was zeven maanden zwanger en nam een overdosis medicatie in de hoop haar eigen leven en dat van haar ongeboren baby te eindigen. De extreme misselijkheid had alle levenslust weggenomen.
Ooit hield Casey haar zwangerschapsstrijd geheim, maar nu wil ze haar verhaal delen om anderen te helpen. Een erg sterke vrouw vertelt: "Toen ik die overdosis nam, was ik ziek, echt ziek. Maar niemand nam me ernstig en ik voelde me misbegrepen. Artsen vonden me een zeurende, zwangere vrouw. Tien jaar geleden wist niemand wat hyperemesis gravidarum (HG) of extreme ochtendmisselijkheid was. Van de dag dat ik zwanger was tot de bevalling moest ik dagelijks meerdere keren braken. Ik speelde zo 27 kilo kwijt en kampte met nog heel wat andere kwalen. De hele dag was ik ziek. Wat ik ook deed, innam, at of dronk, ik moest tot vijf keer per dag braken. Mijn leven was een hel en ik lag constant in het ziekenhuis voor infusen. Artsen vreesden voor hersenschade bij de baby en ikzelf liep risico op schade aan de slokdarm."
Roepen op ongeboren baby
De mama gaat verder: "Toen ik op zeven maanden de diagnose van een prenatale depressie kreeg, ben ik gebroken. Elke keer de baby in mijn buik bewoog, riep ik haar te stoppen en wilde ik dat mijn toekomstige dochter verdween. Ik wilde mezelf in de buik stompen, maar zelfs dat ging niet omdat ik dan zou moeten braken. Op een ochtend ging het niet meer. Ik wilde niet meer zwanger zijn, wilde geen baby en wilde niet meer leven. Alle pillen die ik vond, heb ik geslikt. Mijn man vond me enkele uren later en bracht me naar de spoedafdeling."
Psychiatrie
"Na de nodige medische tests werd ik naar de psychiatrische afdeling gebracht. Toen pas had ik het gevoel dat iedereen me ernstig nam. Ik kreeg antidepressiva, waardoor ik haast emotieloos werd en artsen en mijn familie hielden mij in de gaten. Maar ik keek nog steeds niet uit naar de komende geboorte van mijn dochter", aldus Casey. "En dan was de bevalling daar, die verliep verbazingwekkend vlot. Toch ging niet alles meteen beter, meer dan een jaar na de geboorte heb ik nog tegen een postnatale depressie gevochten."
Steun
Deze mama van twee neemt dan toch een moedig beslissing: "Heel lang heb ik schrik gehad om opnieuw zwanger te worden. Bijna zeven jaar later werd ik toch weer zwanger. De extreme ochtendmisselijkheid speelde onmiddellijk weer op. Na zes maanden kwam ik weer in een diep dal terecht. Maar omdat ik wist wat ik kon verwachten, ging het beter. Begrijp me niet verkeerd, ook dit keer heb ik weken droevig in bed gelegen terwijl ik constant moest braken. Maar ik kreeg steun van een medisch team en vrienden. En zo kon ik een tweede postnatale depressie vermijden. Nu ben ik heel blij met mijn dochters, maar een derde zwangerschap zit er toch niet meer in."
