"Denken aan de dood maakt grappiger dan denken aan pijn'"
Denken aan de dood maakt mensen grappiger. Althans, in vergelijking met mensen die denken aan pijn of pijnlijke tandartsbezoeken. Dat blijkt uit een Amerikaans onderzoek dat in humorvakblad HUMOR is verschenen.
De onderzoekers verdeelden 117 proefpersonen in vier groepen. Twee ervan werden op subtiele wijze 'geprimed' door op een computerscherm in korte flitsen woorden uit te beelden die of met de dood of met pijn te maken hadden. De andere twee groepen moesten zelf actief nadenken over de dood, of over een pijnlijk bezoek aan de tandarts.
Vervolgens werd iedereen gevraagd om onderschriften voor stripjes te bedenken, in dit geval de strips van de New Yorker, een Amerikaans magazine.
Wie is grappig?
Deze onderschriften werden door een onafhankelijke jury beoordeeld. Het bleek dat de mensen die onbewust geprimed waren over de dood grappigere strips maken dan de groep die geprimed was over pijn.
Hoewel er inderdaad een verschil bestond tussen subtiel aan de dood en aan pijn herinnerd worden, bleek dat de stripjes van mensen die actief aan pijn dachten, even grappig waren als de mensen die subtiel aan de dood dachten. Wat dat betekent is niet helemaal duidelijk.
Geen nulmeting
Bovendien hebben de onderzoekers geen zogenoemde nulmeting gedaan; ze keken niet naar het niveau van de strips van mensen die gedachten aan pijn noch dood hadden.
De onderzoekers zien ook in dat hun onderzoek beperkt is, maar, zo zeggen ze in hun paper, "het is het eerste onderzoek dat naar het effect van doodsgedachten op humor kijkt. Verder onderzoek moet de relatie nader bekijken om betere conclusies te kunnen trekken."
Eerder onderzoek liet zien dat denken aan de dood vooral negatieve effecten heeft. Mensen worden nationalistischer, materialistischer en sluiten eerder andere mensen uit. Dat er ook een positief effect aan dodelijke gedachten zit, is daarom opmerkelijk. De onderzoekers zeggen dat creativiteit en tolerantie onder bepaalde toestanden toenemen bij gedachten over de dood.
Daarom denken ze dan ook dat op subtiele wijze aan de dood herinnerd worden kan helpen bij het verwerken van trauma's of het overkomen van angst voor een levenseinde.
