Dit zijn ze: de rolmodellen voor meisjes met anorexia
Mode-ontwerpers, modemagazines en modellen mogen ontkennen wat ze willen, maar anorectische meisjes kijken wel degelijk op naar graatmagere modellen. Hun favorieten? De 'engels' van lingeriemerk Victoria's Secret, en in het bijzonder Miranda Kerr en Karlie Kloss. Ook Kate Moss ligt nog altijd goed in de pro-anamarkt.
Op websites en blogs die anorexia aanmoedigen en waar de leden elkaar steunen om zich te blijven uithongeren, worden om de haverklap foto's gepost van de bovenstaande modellen. Vooral hun uitstekende heup- en schouderbeenderen worden verheerlijkt. "Ik heb een obsessie met uitgesproken botten. Ik vind ze zo mooi", zucht Nathalie (21).
"Ik wil niet genezen"
Zorgwekkend, en dat weten de anorectici maar al te goed. Meestal houden ze de sites, blogs, apps en kampen geheim. De Huffington Post kreeg enkele tieners zover dat ze getuigden, en wat ze zeggen is om kippenvel van te krijgen.
"Ik zag net enkele foto's van mezelf van voor kerst. Daar was ik echt 'zot mager'. Ik wil niet genezen, ik wil terug mager zijn", zegt een meisje met de bijnaam 'Coffeeandhipbones' op Tumblr.
"Onmenselijk perfect"
"Karlie en Miranda zijn zo slank en perfect, het is bijna niet menselijk", zegt de 17-jarige Kate. Ze bedoelt het als een compliment, als een bereikbaar ideaal voor zichzelf. Kate is een verlegen meisje dat ervan droomt model te worden in New York City. In haar vrije tijd is ze de onvermoeibare drijvende kracht achter een blog die mensen ertoe aanzet zo dun mogelijk te worden. 5.000 mensen lezen haar strijd tegen de kilo's elke dag.
Blijven vermageren
"Ik neem mijn leven in mijn eigen handen", verdedigt ze zich. Aan het begin van de blog woog Kate 68 kilo. Ondertussen is dat een tiental kilo minder, maar het doel gaat nog verder: naar 52 kilo. Beetje weinig voor een meisje dat 1m77 meet.
"Ik weet dat als ik blijf vermageren, dat ik kan sterven. Misschien wel binnen het jaar of nog eerder. Maar ik heb een doel gesteld, en ik moet het halen. Soms voel ik me verscheurd, maar nog nooit zo erg dat ik wilde stoppen met vermageren."
Integendeel: Kate volgde al enkele 'anorexic boot camps', waarbij op 50 dagen tijd nul tot maximaal 500 calorieën wordt opgenomen. Voor het eerste kamp slaagde Kate met glans (en viel ze ruim tien kilo af), het tweede kamp was minder succesvol: na 35 dagen moest ze meer calorieën eten. "Ik was te zwak, ik werd zo moe en kon me niet meer concentreren op school."
Leuke tips tegen honger
"Ik kijk graag naar magere, gelukkige meisjes. Ze zien er zo zelfverzekerd uit als je hun botten door hun huid kan zien. Iets mooiers bestaat er toch niet?", klinkt het bij de 16-jarige Antonia.
"Ik hou ook van de tips over voeding en hoe je honger kan negeren. Ik begrijp niet hoe iemand tegen pro-anablogs kan zijn... ik bedoel, ze helpen je echt. Ze leren je hoe je toch gewicht kan verliezen, ook al vindt de maatschappij het niet goed."
Bang voor de toekomst is ze niet. "Ik ben klaar om alles te riskeren voor perfectie", zegt de tiener vastberaden. Ze is lang niet de enige die er zo over denkt, en het niveau van toewijding en overtuiging kunnen maar wedijveren met één andere: die van religieuze extremisten.
Steun en toeverlaat
Dat pro-anawebsites bestaan is niets nieuws, maar helaas neemt de populariteit ervan toe. Het gevoel dat je ergens bijhoort, de steun die je krijgt van mensen en hun argumenten tegen de twijfels en tegenstand die je ondervindt zijn daarbij een belangrijke factor. Zeker als onzekere tiener die zijn weg probeert te zoeken in de wereld.
Mode versus Hollywood
De oorzaak wordt, zoals steeds, bij de modewereld gelegd. Ondanks enkele beloftes om geen anorectische modellen te gebruiken en ondanks enkele covers met een 'iets' voller model (lees: maat 38 ipv maat 32), is het gemiddelde catwalkmodel nog altijd extreem mager.
Celebrities doen hard hun best om hen bij te treden, om verschillende redenen. Omdat het gemakkelijker is aan werk te geraken als je slank, fit en strak bent (denken ze), omdat de camera 'verdikt' en iedereen flatterend wil overkomen en omdat een zeer slanke maat de kans vergroot dat je jurken recht vanop de catwalk kan dragen.
Op een bepaalde manier houden de mode- en de filmwereld elkaar gaande: mode-ontwerpers ontwerpen niet voor 'echte' vrouwen omdat dat moeilijker is en omdat de jurken dan te groot zijn voor celebs en ze willen geen goede reclame missen. Maar de celebs blijven hyperslank omdat ze anders met 'afdankertjes' op de rode loper moeten verschijnen.
Het bewijs
De modewereld zelf ontkent in alle toonaarden dat ze meisjes aanmoedigen tot afvallen, maar Kate bewijst dat het wel degelijk gebeurt. "Ze wilden me graag binnenhalen bij een modellenbureau, door mijn gezichtsstructuur en mijn lengte. Maar ik moest wel 11 kilo vermageren. Dat kwam hard aan: ik had geen overgewicht maar een gezond gewicht."
In plaats dat Kate de motieven van het modellenbureau in vraag stelt, stelt ze zichzelf en haar lichaam in vraag. "Ik begon rond te surfen op pro-anasites, dat is echt wat me in die richting heeft geduwd."
Mijn keuze, mijn levensstijl
Niet dat zij de schuldigen zijn voor Kate. "Ik heb een keuze gemaakt, ik heb mijn levensstijl gekozen." Een sentiment dat door anorectici wordt gedeeld: de sites staan vol met de verdediging van hun keuze. Een keuze die ze niet altijd anderen toewensen.
"Ik voel me vreselijk als ik meisjes overtuig om toe te treden tot de wereld die ik voor mezelf gecreeërd heb. Maar als zo'n meisje naar me toekomt en vertelt hoe ze elke dag haar tandenborstel tot diep in haar keel steekt, dan kan ik haar toch niet in de steek laten? Dat drijft ze alleen verder af", klinkt het enigszins paradoxaal bij het aspirant-model.
Een geïnspireerde blogster omschrijft haar ideaal zo: "Stel je voor: je wordt wakker en je past moeiteloos in de broek met maatje 'nul'. De broekspijpen slobberen rond je benen. Je trekt een topje aan en ziet er fantastisch uit. Je kamt je haar, doet make-up op en stapt naar buiten. Iedereen kijkt naar je. Dat beeld is wat me deze levensstijl doet volhouden." (edp)
