Hoe we het contact met andere pendelaars vermijden

Pendelen naar het werk, het is geen pretje. Maar aangezien het voor velen niet anders kan, proberen we er toch het beste van te maken. Dat houdt vooral in: elke vorm van contact met de medepassagiers vermijden. En daar hebben we onze trucjes voor, zo blijkt uit een recente analyse van het pendelgedrag.

Eén daarvan is bijvoorbeeld het zetten van een rugzak op de lege stoel naast jou. Als je dan ook nog eens oogcontact vermijdt met de anderen, dan toon je een mooi voorbeeld van 'niet-sociaal pendelgedrag'.

Ontwijken
Dat werd gedurende drie jaar geanalyseerd door een groep wetenschappers van de Yale University. Zij stelden vast dat er één duidelijke, maar onuitgesproken, hoofdregel is: als er andere plaatsen beschikbaar zijn, dan ga je niet naast iemand anders zitten. Dat maakt je 'raar'.

Naarmate de zitjes meer opgevuld raken, is het voor de zittende passagiers tijd om actie te ondernemen. Zo willen ze vermijden dat iemand naast hen komt te zitten. "Tijdens het onderzoek kon ik heel wat verschillende ontwijkmethodes noteren", bevestigt professor Esther Kim van de Amerikaanse universiteit.

"Er zijn verschillende soorten gedrag om anderen te vermijden: doen alsof je bezig bent, je gsm checken, in je handtas of rugzak rommelen, naast de andere mensen kijken of doen alsof je slaapt", vertelt Kim. "Soms zetten we ook een bepaald gezicht op dat duidelijk zegt dat we niet gestoord willen worden. Dat staat bekend als de 'haatblik'".

Andere methodes zijn: tegen het raam leunen en je benen uitstrekken naar de andere kant, een jas op de vrije zetel leggen om te doen alsof hij bezet is of liegen dat hij bezet is. Ook op het zitje bij het gangpad zitten, terwijl je een koptelefoon opzet en je ogen sluit, is een handig trucje.

Waarom?
Maar waarom doen we dat? "Omdat het eigen comfort de voornaamste bezorgdheid is van de pendelaar, niet de medepassagiers", legt Kim uit. "Eén persoon zei zelfs dat ik vooral dikke mensen moest vermijden, omdat zij meer zweten en dat er dus meer kans is dat ze stinken."

Daarnaast wordt het niet-sociale gedrag ook gestimuleerd door veiligheidsoverwegingen, vooral in stations. "Op het strand of in een café vragen we wel eens aan iemand om op onze spullen te letten, maar in een station zouden we dat nooit doen. Dat is veel te gevaarlijk", meent Kim.

Anoniem
Een andere reden om contact te vermijden is de mogelijk slechte stemming van de pendelaars. We verwachten dat onze medepassagiers geplaagd zijn door vertragingen of andere ongemakken, waardoor ze moe en geïrriteerd zijn.

"Bovendien zijn we het gewoon om op een openbare plaats anoniem te blijven. We leven in een wereld vol vreemdelingen en hebben geen behoefte om hen te leren kennen. En toch is het moeilijk om elkaar te vermijden, zeker als je zo dicht bij elkaar bent als op een trein, bus of tram", aldus professor Kim.