Mythes over verkrachting die je beter vergeet
Wanneer we geconfronteerd worden met verhalen over verkrachting durven bepaalde vooroordelen al snel de kop opsteken. Al dan niet bewust hebben we een vastgeroest beeld van wie de dader zou moeten zijn en hoe het slachtoffer hoort te reageren. "Dit kan zeer schadelijk zijn, zeker voor juryleden in een rechtzaak", oordelen experten.
"Een van de grootste problemen bij verkrachting is dat we allemaal ideeën hebben over hoe het er zou moeten uitzien. Er bestaat echter geen patroon in eender welke vorm van seksueel geweld, en het is van groot belang dat we ons daar allemaal - jurylid of niet - bewust van worden", oordeelt Alison Saunders van het Britse Openbaar Ministerie.
Mythes
* Slachtoffers van verkrachting zijn niet altijd hysterisch aan het huilen. Een minstens zo natuurlijke menselijke reactie is gevoelloos, bijna verdoofd lijken. Mensen gaan er ook vaak vanuit dat slachtoffers getekend horen te zijn door blauwe plekken of letsels van verzet, maar ook dat is niet altijd het geval.
* Verkrachters zijn wildvreemden die toeslaan in donkere steegjes. Klinkt dit cliché je bekend in de oren? Schrap het dan maar uit je gedachten. Het merendeel van verkrachtingen zou namelijk gepleegd worden door iemand die het slachtoffer kent en het gebeurt veel vaker dan je zou denken in de eigen woonst.
* Bij het verdedigen van daders hoor je wel vaker dat hij (of zij) zich niet bewust was van het feit dat de seks niet gewenst was. Dit fenomeen wordt de seksuele miscommunicatietheorie genoemd. Experten stellen echter dat verkrachting ook voor de dader onmiskenbaar anders aanvoelt dan "normale" seks omdat slachtoffers bevriezen. "Spreken van miscommunicatie is gewoon het feit negeren dat seks wederzijds hoort te zijn", klinkt het.
* Het is een diepgewortelde gedachte dat verkrachters per definitie mentaal gestoorde monsters zijn. Toch blijkt uit onderzoek dat gemiddeld slechts vijf procent van daders effectief psychotisch waren op het moment van hun daden en dan veroordeelde verkrachters zelden in psychiatrische instellingen belanden.
* Verkrachting wordt niet automatisch gedreven door seksuele frustraties. Het is dan ook perfect mogelijk dat daders kansen genoeg krijgen om te vrijen met een gewillige partner of zelfs een vaste relatie hebben. Sterker nog, cijfers tonen aan dat één op de vijf vrouwen al verkracht werd binnen de eigen relatie.
