Niet zo vriendelijk? Steek de schuld op je genen
Traditioneel wordt aangenomen dat vriendelijk zijn tegen andere mensen iets is dat we leren in onze opvoeding. Amerikaanse wetenschappers spreken dit echter tegen en stellen dat er in ons DNA een 'vriendelijkheidsgen' zit. Wie het gen bezit zou lief en behulpzaam zijn, terwijl degenen zonder egoïstischer en gemener zijn.
De bevindingen komen van een groep wetenschappers van de University of Buffalo. Volgens hen gaat het om een gen dat de functie van oxytocine- en vasopressinereceptoren controleert.
DNA
Oxytocine is ook bekend als het knuffelhormoon en versterkt de band tussen koppels, en zelfs tussen moeder en kind. Vasopressine (of het antidiuretische hormoon) speelt dan weer een rol bij vrijgevigheid en monogamie.
In het onderzoek werden proefpersonen ondervraagd over hun attitudes ten opzichte van hun burgerplicht, andere mensen, de wereld in het algemeen en over hun inspanningen voor het goede doel.
Daarnaast leverden 711 ondervraagden een speekselstaal, waardoor hun DNA geanalyseerd kon worden. Zo leerden de wetenschappers welke soort oxytocine- en vasopressinereceptoren de proefpersonen hadden.
Voorspellen
"We zeggen echter niet dat we nu het 'vriendelijkheidsgen' ontdekt hebben", zegt professor Michael Poulin. "Maar het draagt er alleszins toe bij."
Volgens de wetenschappers helpt het gen namelijk om te voorspellen hoe vriendelijk en vrijgevig iemand is, in combinatie met de perceptie van de wereld. "Proefpersonen die de wereld als een bedreigende plek beschouwden, waren namelijk minder geneigd om anderen te helpen. Tenzij ze echter versies van de receptoren hadden die geassocieerd worden met vriendelijkheid", legt Poulin uit.
"Als één van je buren dus zeer vrijgevig, zorgzaam en hulpvaardig is, terwijl de andere egoïstisch, koppig en afgesloten is, kan het DNA helpen om dat te verklaren", besluit de wetenschapper.
