Ozzy Osbourne weggespeeld door eigen vrienden op GMM
Als metal de muziek van de duivel is, dan heeft die gisterochtend zijn stempel gedrukt op Graspop Metal Meeting. Een verkeersinferno rond Antwerpen - veroorzaakt door een brandende tankwagen met zwavel(!)zuur - deed veel festivalgangers in een extra file belanden. Dreigende maar schadeloze grijze wolken maakten daarna plaats voor een zomerse avond waarop vooral werd uitgekeken naar de Prins der Duisternis, Ozzy Osbourne. Maar die verpestte zijn eigen feestje.
Hopeloos stilstaan in de verkeersellende terwijl de - overigens zeer performante - Graspop-app je een berichtje stuurt dat Black Label Society 'over een kwartiertje begint': dat is balen. Concert van Zakk Wylde gemist dus, wat jammer is gezien het puike concert dat hij vorig jaar in Dessel gaf. Niet getreurd: met Slash, Slayer en Ozzy Osbourne - uit op revanche na zijn laattijdige annulatie vorig jaar - staan er vrijdag nog heel wat topnamen op de affiche.
Guns 'N Roses zonder Axl Rose
We starten onze dag met het optreden van voormalig Guns 'N Roses-gitarist Slash, die een nieuwe plaat 'Apocalyptic Love' te promoten heeft en met Alter Bridge-frontman Myles Kennedy een hele goeie zanger meeneemt op tournee. Slash en co putten uiteraard rijkelijk uit de tweede soloplaat van de gitarist, maar er wordt ook een flink stuk van de set vrijgemaakt voor nummers uit 'De Grote Guns 'N Roses Jukebox'. Daarbij merk je dat Kennedy in geen honderd jaar de présence van de jonge Axl Rose heeft, maar verrek: zingen kan-ie. Niet alleen tijdens eigen songs als 'Shots Fired' of 'Halo' illustreert hij dat, ook bij Guns 'N Roses-klassiekers 'Night Train', 'Sweet Child O'Mine' en afsluiter 'Paradise City' houdt hij zich moeiteloos staande. Een breed grijnzende Kennedy eist daarbij een hoofdrol op, al laat Slash - met oerwoud aan krullen, hoge hoed en lederen broek, natuurlijk - tijdens de solo's merken dat het toch vooral zijn groep is. Zondag speelt Axl Rose hier met de 'officiële' Guns 'N Roses, laat ons duimen dat er dan evenveel speelplezier van het podium spat.
Publieksfavorieten Sabaton doen ons denken aan zware Duitse tanks die Polen binnenvallen, maar daar zal de weide maling aan hebben. De groep krijgt tijdens het eerste nummer al de handen in de lucht tot aan de PA-toren en bij 'Primo Victoria' gaat de halve weide loos. Toch kiezen we voor Sick Of It All, een van de talrijke hardcorenamen op de affiche dit weekend - ook onder meer H2O, Comeback Kid, Pennywise en The Spudmonsters spelen hier nog. Al zo'n 30 jaar vormen de New Yorkers mee het hart van de hardcore-scene, maar ze brengen hun songs nog met een even aanstekelijk enthousiasme als in de beginjaren. Dat geeft in de tent hectische taferelen: crowdsurfing, circle pits, walls of death en de hele reutemeteut. 'Built to Last', heet dat dan.
Nog in de tenten noteren we Paradise Lost, dat vooral met zijn oude nummers goede punten scoort. De songs van nieuweling 'Tragic Idol' heeft de groep beduidend minder in de vingers. Eentje moet zelfs helemaal opnieuw worden ingezet, wat de band een welgemeend 'Our first fuck-up!' ontlokt. Verder vallen twee deathmetalbands op: Amon Amarth (Zweden die vooral met 'Death in Fire' het publiek meekrijgen en met 'Zing maar mee als je de teksten niet kent: dit is deathmetal, niemand merkt dat!' ook nog geestig uit de hoek komen), en Cannibal Corpse dat voor de meest verrassende lichtshow van de avond zorgt. Spijkerharde muziek die in een zachtroze gloed baadt, het is eens iets anders. George 'Corpsegrinder' Fisher geeft het publiek een lesje headbangen en tijdens de laatste nummers is het dekking zoeken voor de massale crowdsurfers. Afsluiter 'Stripped, Raped and Strangled' zet de kers op een puik deathmetalconcert.
Slayer in het zonnetje
Terug naar het hoofdpopdium dan, voor Slayer. De weergoden haalden een zieke grap uit met de groep, want de Californische trashlegendes, die gedijen bij nacht en ontij, moeten onder een gezapig avondzonnetje aan de bak. Bovendien steekt er geregeld een stevige wind op die de sound van de groep wegblaast. Toch bewijst Slayer waarom ze hier met twee vingers in de neus de meeste T-shirts verkopen en gerust als headliner hadden kunnen aantreden. Als ze je 'Angel of Death', 'Hate Worldwide', 'Seasons in The Abyss' of 'Mandatory Suicide' rauw in de maag splitsen, dan weet je namelijk: Slayer is nog steeds heel erg 'the real deal', dankuwel.
Na zoveel trashgeweld krijgen we de slepende pletwals Kyuss Lives, grondleggers van de stonerrock, over ons heen. Zonet waren we nog in de Kempen, nu rijden we in een verschroeiende woestijn in Noord-Amerika, met John Garcia aan het stuur van een stoffige pick-uptruck. Vorig jaar hield Garcia tijdens de Lokerse Feesten de hele tijd zijn zonnebril op, vandaag kijkt hij onbeschermd de niet helemaal volgelopen tent in en trakteert op een sterke set, waarin wereldsong 'Green Machine' schittert.
Sterke band, flauwe zanger
Tot slot: eindelijk Ozzy and Friends. Vorig jaar stuurde De Prins der Duisternis op het laatste ogenblik zijn kat, en eerder dit jaar cancelde men het optreden van Black Sabbath in Dessel. Meteen beloofde de Ozzmeister wél dat hij solo, met 'friends' als Slash en Zakk Wylde, zou komen concerteren. Toen enkele dagen geleden een Ozzy-show in Duitsland geschrapt werd ('Stemproblemen') heeft men vast meer dan één iemand uit de Graspop-organisatie moeten reanimeren. Maar tot een forfait kwam het dus niet: Ozzy tekent present.
Een medley uit het glorieuze verleden van de zanger kondigt de show aan en zet een kleine karaoke op de wei in gang. Het startschot voor een concert 'op zijn Amerikaans' met gigantische videoschermen, vuurwerk, een naar schatting 75-delig drumstel, solo's en dramatische synths. Lekker, als je kan graaien in classics als 'Mr. Crowley', 'Paranoid', 'Suicide Solution' of 'Fairies Wear Boots', met afwisselend het redelijk legendarische drietal Slash, Zakk Wylde en Gus G op gitaar. Gooi daar nog Black Sabbath-bassist Geezer Butler tegenaan voor 'Iron Man', 'War Pigs' en 'NIB' en je hebt potentieel een groots concert.
Potentieel dus, want Ozzy zelf, die blijkt de meest misplaatste gast op zijn eigen fuif te zijn. Tegen het muzikale geweld van zijn begeleidingsgroep steekt de 63-jarige Brit schraal af. Zeggen dat hij de vocale prestatie van de dag levert zou de waarheid wel erg veel geweld aandoen. Technische hulpmiddeltjes of niet: dít stemprobleem krijg je niet meer opgelost.
Bovendien staat Osbourne slag om slinger uit de maat te klappen, ostentatief zijn teksten af te lezen of krassend het publiek aan te jagen. Als hij tussen de nummers door richting drumstel sloft om iets te drinken, is de herinnering aan de ooit zo controversiële shockrocker wel erg ver weg - ergens vermoed je dat The Madman tijdens de lange instrumentale intermezzo's liefst een uiltje knapt backstage. Wanneer Ozzy daarna water over de eerste rijen kapt, hoop je in de eerste plaats dat hij daar zelf geen snotvalling aan over houdt. Deze Ozzy is echt te oud voor het podium, op zijn songs staat gelukkig geen leeftijd.
