"Bom vlak bij mij ontploft en alleen aan kuit gewond"
"Ik zag plots een man lopen, en dan die verschrikkelijke explosie." Peter Van Hoof (50) uit Hoegaarden stond op 20 meter van de tweede zelfmoordterrorist toen de bom afging. Hij raakte enkel gewond aan zijn kuit en kijkt nu al uit naar het moment dat hij terug aan de slag kan op 'zijn Zaventem'.
WERKNEMER LUCHTHAVEN BOOD TOERISTEN BESCHERMING ACHTER DESK
Peter Van Hoof (50) uit Hoegaarden werkt al ruim 27 jaar op de luchthaven, eerst voor Sabena, nu voor Swissport. Hij staat in voor de ticketing voor verschillende luchtvaartmaatschappijen. Op 22 maart was hij aan de slag voor Air-Canada. Een vlucht kwam met vertraging aan, zodat hij voor enkele passagiers hun aansluiting moest herboeken. "Ik was volop bezig, toen ik een 'slag' hoorde. Ik dacht dat een deel van het plafond in de hal opnieuw naar beneden was gekomen, dat was in het verleden nog wel eens gebeurd. Maar toen ik stof en rook uit de andere vertrekhal zag komen, wist ik dat het een bom was. Dat kwam niet als een schok: iedereen op de luchthaven wist dat wij het doelwit waren. Onder collega's hadden we het er ook vaak over dat de vertrek- en aankomsthal onze achilleshiel was. Iedereen kan er zomaar in en uit. Toen de vrijdag daarvoor het nieuws kwam Abdeslam Salah was opgepakt, wisten we ook dat een aanslag nu echt dichtbij was. Geen pakje of zakje bleef onbeheerd achter of de politiediensten werden gealarmeerd. Maar ja,..."
Beschutting
"Toen de eerste bom afging, heb ik zelfs geroepen 'het is zover' en riep ik iedereen om te vluchten. De passagiers die voor onze desk stonden, lieten we snel onze burelen binnen. Slechts enkele seconden later zag ik de tweede bom recht voor mij, op zo een 20 à 25 meter, ontploffen. Een man begon te lopen, en dan, de verschrikkelijke explosie...Een kindje van een jaar of twee die op de desk zat, graaide ik ervan en samen zochten we beschutting. Ik beschermde de kleuter met mijn hele lichaam. Even later vlogen de brokstukken in het rond." Peter liep enkele diepe snijwonden op in zijn kuiten.
"Door brokstukken van het plafond die naar beneden vielen. Ik vroeg iedereen om stilletjes te blijven liggen, aan de Franse kleuter maakte ik wijs dat we 'verstoppertje' aan het spelen waren. Ik vreesde dat er nog wel iets ging komen, een vuursalvo of dergelijk. Pas toen de politie en de militairen kwamen, wisten we dat we weg konden. De kleuter gaf ik aan een agent, want de ouders vond ik niet."
Onder het bloed
Op zijn weg naar buiten kwam Peter een passagier tegen die even voordien aan zijn balie stond. Hij was helemaal onder het bloed en kon niet meer opstaan. "Ik heb hem onder mijn arm genomen en hem mee naar buiten ondersteund. Ook een tweede gewond slachtoffer hielp ik. Net voor we door de stukgeslagen ramen naar buiten konden, zag ik een agent zwaargewond liggen, collega's van hem waren er zich al over aan het ontfermen. Een andere gewonde persoon lag onder een karretje en schreeuwde om hulp. Daarnaast lag een Chinese man, dood.... De twee slachtoffers droeg ik zo ver mogelijk naar buiten, legde hen op de grond en zei dat hulp zou komen. Zo snel mogelijk wilde ik terug naar binnen om anderen te helpen, maar dat mocht niet meer van de politie."
Lievelingsmuziek
"Snel pleegde ik een telefoontje naar mijn ouders en had ik even mijn dochter van 10 aan de lijn om te zeggen dat ik oké was. Die avond heb ik me thuis in de zetel gezet om wat te bekomen. In alle stilte en ik had het compleet donker gemaakt. Raar, maar wat later heb ik wat lievelingsmuziek opgezet en ben ik in mijn eentje beginnen meezingen en dansen. Drie dagen heb ik geen tv gekeken of de radio opgezet. Niets wilde ik ervan horen." Vandaag is Peter al bekomen. Angst voor nog een aanslag heeft hij niet. "Ik wil zo snel mogelijk weer aan de slag. Afgelopen vrijdag ben ik vrijwillig gaan werken in de luchthaven van Luik, maar sindsdien ben ik 'technisch werkloos'. Dit hou ik geen twee weken meer vol, ik wil terug naar 'mijn luchthaven' om het gewone leven weer op te pikken."
