Tien Brusselaars met zege aan de haal na owngoal Meunier
Al wie blauw-zwart een warm hart toedraagt, werd deze middag in diepe rouw ondergedompeld na de komst van aartsrivaal Anderlecht (0-1). Club Brugge mocht een klein uur met tien tegen elf spelen na een oerdomme rode kaart voor Mitrovic, maar grote kansen wisten de Bruggelingen ook tegen een mannetje minder niet bij elkaar te voetballen. Anderlecht verdedigde en vocht voor elke morzel grond, en op de counter versierden ze eigenlijk nog de betere kansen. Kouyaté en Gillet deelden al een waarschuwing uit, terwijl Meunier zijn eigen doelman dan maar te grazen nam na een indrukwekkende rush van de uitstekend ingevallen Massimo Bruno.
De bedoeling van Club was opnieuw over Standard richting kop van klassement te springen, die van Anderlecht was om de blauw-zwarte rivaal bij te benen op de tweede plaats. Het werd dus dat tweede. Heel wat plichtplegingen vooraf en een niet-ontploft rookbommetje dat verwijderd diende te worden door de brandweer maakte dat de wedstrijd met tien minuten vertraging werd afgetrapt, en er volgde ook wel een aangenaam wedstrijdbegin. Proto bracht met de nodige moeite redding op een knal van Meunier, terwijl Mbemba ook enkele keren de meubelen moest redden voor paars-wit. Enkel Cyriac kon daar iets tegenover stellen, maar hij schoot op de hakken van ploegmaat Mitrovic. Tot daar de wapenfeiten in de eerste helft. Daar zat het aanvalsschema van Anderlecht (Proto met de verre uittrap naar een ploegmaat in het aanvallend compartiment) voor veel tussen natuurlijk. Op die korte periode stapelden de slordigheden zich vooral op, en het tempo lag véél te laag om goed te zijn. Weinig animo dus, tot Mitrovic besloot wat leven in de brouwerij te brengen...
Akkoord, misschien beging Engels wel de overtreding in een kopduel, maar na een woordenwissel ging 'Mitro' neus tegen neus staan met de Brugse verdediger. De Serviër maakt de beweging met het hoofd, waarna de Engels voor dood neerzijgt. In Nederland noemen ze zoiets 'matennaaien', maar Nzolo twijfelde niet en stuurde de Anderlecht-spits meteen ook richting douches. Na de penaltymisser in Genk alweer slechte punten dus voor de miljoenenaankoop van Anderlecht, die tot op dat moment eigenlijk geen knikker had geraakt. De aanvaller mag dan wel al 15 doelpunten hebben gemaakt dit seizoen, maar dit doe je gewoonweg niet.
Michel Preud'homme greep bij de kampwissel dan ook meteen in. Met Eidur Gudjohnsen haalde hij er een creatieveling uit, terwijl diens vervanger Castillo voor meer offensieve stootkracht moest zorgen. Waar de wissels van MPH op Lokeren nog zo goed uitpakten, was de inbreng van de Chileen niet echt een succesverhaal te noemen. Dat was ook de algemene teneur eigenlijk, want zelfs tegen tien tegenstanders kon Club nooit echt grote kansen afdwingen. Enkel Lestienne was er een keer héél dicht bij, maar zijn poging stierf tegen de dwarsligger van Proto. Het had zomaar zelfs nog 0-1 kunnen worden ook, al zou dat natuurlijk iets te veel van het goede geweest zijn. Ryan was iets sneller op de bal dan Kouyaté na een indrukwekkende rush van de Senegalees, terwijl de Aussie ook nog een stevige volley van Gillet uit zijn doelvlak moest ranselen. Drie keer bleek scheepsrecht voor paars-wit, want na een uitstekende actie van Massimo Bruno vloerde Meunier dan maar zijn eigen doelman. "Dank je wel, Thomas", zag je Mitrovic vanop de tribunes denken, het 'Luidste stadion van België' werd meteen het stilste. De titelstrijd meer dan ooit een three-horse race!
