“Iedereen is bang aan het station”: Lokeraars getuigen over hun veiligheidsgevoel
Het aantal geweldfeiten met een wapen in Lokeren is de voorbije jaren opvallend gestegen: van zes in 2022 naar vijftien in 2025. Ook het aantal pv’s voor verboden wapens en illegaal wapenbezit ligt hoog. Wij vroegen de Lokeraars of zij zich onveilig voelen in het dagelijkse leven. De reacties stroomden massaal binnen. Een duidelijke meerderheid geeft aan zich onveilig te voelen, maar de ervaringen lopen sterk uiteen naargelang de plek en het tijdstip.
Het station en de omgeving errond komen in tientallen reacties terug als dé probleemzone van Lokeren. “Het is echt niet veilig meer. Rond het station al helemaal niet, noch overdag noch ’s avonds. Je wordt achterna gelopen, uitdagend aangesproken. Vol hangjongeren die, vooral vrouwen, belagen en volgen. Achteraan richting parking is het nog tien keer erger”, getuigt Sonia Sterck.
Micha Steeman bevestigt dat beeld: “Iedereen is bang aan het station. Zowel wij als buurtbewoners, als pendelaars en gewone voorbijgangers die een terrasje willen doen in de buurt. Hier worden drugsdeals gesloten. Al die camera’s en er wordt niets gezien.”
Hedwig Gerits vat de onveiligheid geografisch samen: “Ik voel me vaak niet veilig in Lokeren: in het station, in het verkeer en in sommige wijken waar openlijk gedeald wordt.” Kenneth Vandamme nuanceert: “Overdag valt het wel mee, maar ’s avonds achter het station of op den dijk zie je meer drugsgebruikers. Alleen loop je daar niet meer op je gemak.”
Vrouwen voelen zich bijzonder kwetsbaar
Opvallend veel vrouwen schrijven dat ze hun gedrag hebben aangepast aan hun onveiligheidsgevoel. Zoraya De Wilde getuigt: “Op zich wel oké, alhoewel er bepaalde plaatsen zijn die ik als meisje alleen vanaf een bepaald uur vermijd. Vooral het Zand, rondom de Domino’s, het stationsplein en erachter. In de wintermaanden stop ik vaak met werken voor het donker wordt.”
Micheline De Schryver is nog korter: “Ik kom ’s avonds niet meer buiten.” Sonia Dierickx sluit zich daarbij aan: “Durf ’s avonds niet meer naar buiten.”
Diany Vervaet beschrijft hoe ver haar voorzorgen gaan: “De veiligheid in Lokeren is heel slecht, zeker als vrouw. Ik durf met moeite alleen om boodschappen te doen of naar buiten te gaan, overdag én ’s avonds.”
Kim Van den Meerssche merkt dat het probleem zich ook buiten het centrum laat voelen: “In de stad zie je duidelijk een verandering. Ik zou als jong meisje niet alleen aan het station lopen, maar zelfs in de randgemeenten begin je dat te voelen.”
Steps, fatbikes en verkeerscowboys
Naast sociale onveiligheid duikt in veel reacties een tweede thema op: verkeersveiligheid. Steps en fatbikes die over voetpaden scheuren worden door tientallen lezers aangehaald als een dagelijkse ergernis.
Koen Jennes somt op: “Lokeren wordt dagelijks getroffen door een ware plaag van fiets- en bromfietsdiefstallen. Fatbikegroepjes terroriseren de voetpaden. En over het lachgasgebruik op de speelpleinen nog maar te zwijgen.”
Bruno Engelbeen woont in het centrum en ziet het dagelijks gebeuren: “Ik zie regelmatig heel gevaarlijke situaties met steps en fatbikes. De politie ziet dit maar grijpt niet in. Ik heb soms de indruk dat ze geen zin hebben om de confrontatie aan te gaan, waardoor straffeloosheid ontstaat. Politie te voet of op de fiets zie je hier niet, terwijl dat goed zou zijn om dichter bij de mensen te staan.”
Meer politiezichtbaarheid gevraagd
Meerdere lezers vragen niet zozeer meer regels, maar meer zichtbare handhaving. Ilja Cole formuleert het concreet: “Als de politie zichtbaarder aanwezig zou zijn in Lokeren, onder meer aan de Q8 op de Zelebaan ’s nachts of in de Hoedhaarwijk, zouden mensen zich al veel veiliger voelen.”
Dirk De Vos stelt vast dat hij op een zondagmiddag vanop een terras vierentwintig overtredingen kon tellen op anderhalf uur tijd, terwijl het vijf uur duurde voor een patrouille passeerde. “Ik voel geen onveiligheid in Lokeren, maar wat de politie wel zou moeten doen is zich ‘s morgens positioneren in de Stationsstraat om de steps die over het voelpad voorbij komen, te verbaliseren.”
Tony Eeckhoudt pleit voor een genuanceerde aanpak: “Het veiligheidsgevoel in Lokeren is de laatste jaren duidelijk veranderd. Dit ernstig probleem vraagt een gerichte aanpak van overlast en geweld, maar ook aandacht voor preventie en jongerenwerking. Iedereen heeft recht op een veilige stad, zonder angst om zich vrij te verplaatsen. Een kordaat én doordacht beleid is dringend nodig om het vertrouwen van de inwoners te herstellen.”
"Ik voel me elke dag erg veilig"
Niet iedereen deelt het somberste beeld. Een minderheid van de lezers geeft aan zich nog altijd veilig te voelen in Lokeren. Mario Styleman is daar duidelijk over: “Zelf voel ik me elke dag erg veilig in Lokeren. Het is hier aangenaam vertoeven. Elke dag kom ik met een gerust hart buiten. Zoals in elke stad heb ik kleine ergernissen en rol ik af en toe met mijn ogen. Maar onveilig voel ik me niet.”
Frederic Wiels vult aan: “Ik voel me uitermate veilig. We wonen aan de rand van het centrum en hebben het gevoel dat de burgemeester en het stadsbestuur de controle hebben over de hele stad.”
Sokayna El Mkarraf relativeert in vergelijking met een buurgemeente: “Eerlijk gezegd voel ik me overal veilig in Lokeren. Zeker in vergelijking met andere steden. In Sint-Niklaas, slechts enkele kilometers verder, loop ik niet graag alleen of laat nog rond.”
Veerle Deprins suggereert dat de beleving sterk afhangt van plaats en tijdstip: “Voor mij is er niets veranderd. Volgens mij komen die personen niet op dezelfde plaatsen of tijdstippen als ik.”
Jacques Callebaut, een prille zestiger die geboren en getogen is in Lokeren, vat de gemengde gevoelens van veel inwoners samen: “Ik voel me niet meer echt thuis in mijn geboortestad. Rechtstreeks geweld nog niet, maar er wordt hoe langer hoe meer openlijk van zakjes gewisseld. Het is wachten op erger.”
