Alida loopt in gehandicaptenzorg vaak aan tegen incompetente zorg-zzp’ers

Alida van Sambeeck woont in Helmond en is verpleegkundige in de gehandicaptenzorg. Haar werk en cliënten leveren regelmatig mooie en ontroerende verhalen op. Dit keer: zorg-zzp’ers die met valse diploma’s misbruik maken van personeelstekorten.

Afgelopen maandag las ik op de website van Kennisplein gehandicaptensector een blog van Cato Habets (kwaliteitsverpleegkundige gehandicaptenzorg). Daarin trekt ze fel van leer tegen zorg-zzp’ers die met valse diploma’s en VOG’s misbruik maken van de schrijnende personeelstekorten in onze sector. Momenteel lopen er diverse rechtszaken, er is aangifte gedaan tegen ongeveer vijftig fraudeurs.

Deze ‘zorgverleners’ verdienen soms meer dan vaste, geschoolde krachten. Ze laten de minder fijne diensten links liggen. Sommigen draaien dubbele diensten, wat hen oververmoeid maakt, er viel er eens een naast mij in slaap. Wat mij echter het meeste stoort: ze zijn totaal incompetent in de omgang met cliënten. Overigens zijn er ook veel integere, goed opgeleide zzp’ers, het is nodig om dat ook te benoemen.

Mens-erger-je-niet

Ik werk regelmatig als invalkracht, zo ook vandaag. Er was wat tijd over en Herma wilde graag Mens-erger-je-niet met mij spelen. Dat vond ik een goed idee. Een bordspel is altijd een makkelijke manier om iets te doen met iemand die je eigenlijk niet kent.

‘Ik gooi eerst. Twee.’
Ik strekte mijn hand uit, maar Herma gooide snel opnieuw. Vijf.
‘Hé, ik ben!’

Triomfantelijk gooide ze nog een keer. Drie.
Ik griste de dobbelsteen van het tafelblad en gooide vier.

Daarna was Herma weer. Deze keer hield ze de dobbelsteen tot ze zes had gegooid en haar eerste pion neer kon zetten.
Het was kenmerkend voor ons potje. Herma had geen boodschap aan de spelregels, ze gooide te vaak met de dobbelsteen, verzette mijn pionnen en gooide ze gniffelend van het bord. Binnen een recordtijd waren al haar pionnen op plaats van bestemming.
‘Zo, ik heb gewonnen.’
‘Je wint altijd, of niet?’
‘Ja. Altijd.’

Een beetje meewarig keek ze naar mijn pionnen. ‘Jij niet.’
Er was voor mij inderdaad weinig aan, maar Herma had de grootste lol. Activiteit geslaagd. Ik ruimde het bord op en zag buiten een zzp’er lopen met een cliënte in een rolstoel. Ik heb eens met hem samengewerkt. Hij draaide werktuigelijk het dagprogramma af, tussen fysieke zorgmomenten en maaltijden door was hij bezig met zijn smartphone.
Nu had hij oortjes in. Luisterde hij naar muziek? Was hij aan het bellen? Wat hij ook deed, hij reageerde niet op de vrouw in de rolstoel wiens mond onafgebroken bewoog. Ze leek hem iets te vertellen.

Ik weet natuurlijk niet of hij zo’n diploma-fraudeur is, maar het zou me niet verbazen. Ineens vroeg ik mij iets af. Zouden deze krachten eigenlijk trots en voldoening halen uit hun werk? Ze begrijpen geen snars van waar onze zorg om draait en spelen vals met hun nepdiploma. Of zit de voldoening puur in de winst, net als bij Herma?