Achter de schermen: waar komt zo'n beautypotje vandaan?
We smeren allemaal. Of het nu 's ochtends, 's avonds of enkel onder of na de douche is, we hebben allemaal wel een gezichtscrème en/of bodylotion liggen. Maar hoe wordt zo'n potje juist gemaakt? Onze beautyredactrice Sophie ging op onderzoek uit en nam een kijkje achter de schermen bij huidverzorgingsmerk Eucerin.
8 jaar. Dat is de tijd die verstrijkt vooraleer het concept voor een crème uiteindelijk in de winkelrekken belandt. Niet omdat ze er extreem lange lunchpauzes op nahouden, wel omdat een crème eerst uitvoerig getest, getest en nog eens getest moet worden. Benieuwd hoe dat in z'n werk gaat?
Fase 1: formuleren
Scheikunde was nooit mijn favoriete vak, maar zet ergens ettelijke verschillende formules en ingrediënten bij elkaar die samen iets anders vormen dan saaie leerstof (huidverzorging, bijvoorbeeld), en mijn interesse is wél gewekt. In dat opzicht is het labo van Eucerin een waar paradijs. Langs de wanden zijn talloze oude potten opgestapeld met daarin actieve stoffen en ingrediënten die de crèmes hun werking verlenen.
Mogelijkheid zat om je wel eens van ingrediënt te vergissen, lijkt me. Maar doctor Alexander Filbry verzekert ons dat dat niet het geval is. Iedere formule heeft namelijk een eigen barcode. Wanneer die gescand wordt, krijgen de laboranten de precieze hoeveelheid van ieder benodigd ingrediënt te zien, waardoor fouten tot een minimum beperkt worden.
Fase 2: mengen
Wanneer alle ingrediënten en actieve stoffen afgewogen zijn, is het tijd om de crème zoals wij die kennen te vervaardigen, door alles te mengen. Vroeger gebeurde dat met keukenrobots, vertrouwt doctor Alexander Filbry ons toe. Nu is de kamer echter gevuld met andere wetenschappelijke hoogstandjes, die continu draaien om een smeuïg geheel te maken.
Dat mengen betekent echter niet zoveel als 'alles in een pot gooien en roeren maar', hoewel het vroegere gebruik van keukenrobots dat doet vermoeden. Het tegendeel is waar, sommige producten mogen pas toegevoegd worden op 90 graden celsius, andere wanneer het mengsel weer is afgekoeld. Soms draaien de apparaten op volle toeren, terwijl het mengproces op andere momenten net langzaam moet gebeuren.
Fase 3: stresstest
Wanneer de crème klaar is, kunnen de testen beginnen. Eerst is er de stresstest, waarbij nagegaan wordt hoe een zalf reageert op extreem hoge of extreem lage temperaturen. We willen immers niet dat die dure nachtcrème na enkele dagen op vakantie in Egypte plots raar begint te ruiken, toch?
Naast temperatuurverschillen worden de verzorgingsproducten ook getest op lichtgevoeligheid. Met name de plantaardige oliën en actieve stoffen zouden kunnen reageren op licht en zo onstabiel worden. Met behulp van de nodige proeven wordt zo ieder nieuw project nauwkeurig getest.
Fase 4: proefpersonen
Goed, we hebben een crème die luchtig is, prettig smeert, stabiel blijft bij verschillende temperaturen en soorten licht. Wat willen we nog meer? Huidtolerantie. Daarvoor worden de verzorgingscrèmes doorgestuurd naar het testcentrum, waar er met huidstalen van vrijwilligers gewerkt wodt.
Omdat er echter geen ontelbare proefpersonen voorhanden zijn, worden er in het labo zelf ook huidcellen gekweekt waarop de tests worden uitgevoerd. Pas wanneer daaruit de beste crèmes geselecteerd zijn, wordt er effectief op mensen getest. Zo is iedere crème 100% zeker en helemaal geschikt voor alle huidtypes. Geen wonder dat het acht jaar kan duren voor het in de winkel ligt.
