"Mag make-up nog gewoon leuk zijn alsjeblieft?"
Vorig jaar haalde Alicia Keys het nieuws met haar beslissing om geen make-up meer te dragen. In haar voetspoor: Joy Anna Thielemans (die ondertussen wel weer inclusief rode lipstick te spotten is), en nu ook Eva Daeleman. Waarom? Naar eigen zeggen omdat ze onzeker zijn over hun 'blotebillengezicht'. En omdat het hoog tijd is dat vrouwen zich beter in hun vel voelen. Maar waarom dat vel dan geen laagje foundation mag bevatten, blijft mij een raadsel.
Vijftien was ik. Vijftien, en een regelrechte puistenkop, toen ik mijn eerste make-upproduct kocht. Die kleine camouflagestick bleek al snel mijn beste vriend te zijn. Met ieder puistje dat verdween, kwam er weer een beetje zelfvertrouwen in de plaats. Het is dan ook geen wonder dat mijn liefde voor make-up in die periode is ontstaan. Wil dat zeggen dat ik er totaal afhankelijk van ben en me onzeker voel zonder een laagje poeder? Natuurlijk niet.
Als ik na een make-uploos dagje Netflix & chill honger krijg, dan zal ik die diepvriespizza er echt niet voor laten, en nemen mijn blotebillengezicht en ik gerust plaats in de rij aan de kassa. Heb ik geen zin om me op te tutten maar wil het lief graag uit eten? Dan ga ik toch gewoon zo. Hoef ik me al geen zorgen te maken dat die lipstick na de eerste hap al ergens halverwege mijn kin zit. Maar net zo goed sta ik een uur voor de spiegel, word ik intens gelukkig wanneer die nieuwe blush perfect bij mijn huid blijkt te passen en probeer ik het lief ervan te overtuigen dat die ene rode lipstick echt wel totáál anders is dan die andere vijf die al in mijn badkamerkastje staan. Want twaalf jaar later zijn die puistjes dan wel verleden tijd, mijn make-upcollectie is er allesbehalve kleiner op geworden. Die ene camouflagestick heeft plaats gemaakt voor een uit de kluiten gewassen verzameling crèmes, foundations, potjes, oogschaduwdoosjes en talloze poedertjes. Heb ik die allemaal nodig? Ben ik bang dat mannen me zonder niet meer mooi vinden? Durf ik zonder niet over straat? Nee, nee, en nog eens nee. Maar léuk vind ik het wel.
Ik hou nu eenmaal van mooie verpakkingen en van felle kleurtjes. Ik hou van glitterende oogschaduw en een perfect aangebrachte zwarte eyeliner. Ik hou van de juiste fond de teint die mijn huid nét dat tikje beter maakt. Ik hou van die ene matte rode lipstick die je look van boring naar bombshell tilt. Ik hou van een likje bronzer opdat mensen eindelijk zouden geloven dat ik wel degelijk een week in de zon heb doorgebracht. Ik hou van make-up.
Niet omdat ik niet van mezelf hou, wél omdat het gewoon leuk is. En dan ga ik nu even snel mijn lipstick bijwerken.
