Waarom thin shaming al even erg is als fat shaming
"Wordt het BMI van onze nieuwslezers ook gecontroleerd zoals bij Franse modellen ? #anorexia @VRT". Met deze gevleugelde woorden over nieuwsanker Hanne Decoutere zette Goedele Liekens de hele Twitter-community in rep en roer. Hoewel ze zich ondertussen voor haar uitspraak verontschuldigde schreef Nina-redactrice Valérie Wauters waarom thin shaming al even erg is als fat shaming. Want mensen erop wijzen dat ze te dun zijn is al even erg als iemand vlak in z'n gezicht zeggen dat er best wel wat kilootjes af mogen.
Dik.Lelijk.Wijf. Met deze blogpost zette blogster Anke Wauters een krachtig statement neer tegen fat shaming. Amper enkele weken later was een soortgelijke actie opnieuw nodig, toen een Nederlandse Elle-columniste bekende nog liever dood te gaan dan dik te worden. Heel Vlaanderen stond -terecht- in rep en roer. Maar waarom zou iemand uitmaken voor dik ontiegelijk veel erger zijn dan iemand klasseren als 'te dun'?
Maakt het gebrek aan rondingen iemand minder vrouw? Sommigen schijnen te denken van wel. Wil dat zeggen dat we magere vrouwen massaal aan de schandpaal moeten nagelen? Dat we hen moeten bestempelen als anorectisch, enkel en alleen omdat ze in een maatje 34 of minder passen? Dat we hen moeten aansporen om "toch maar een hamburger extra te eten"?
De wereld schijnt te denken dat het een privilege is, om mager te zijn. En dat terwijl er in werkelijkheid vaak heel wat verdriet schuilgaat achter dat zogenaamd perfecte lijf. Dat sommige vrouwen wel willen, maar niet kunnen verdikken. Dat andere vrouwen zich gewoon goed voelen in hun dunnere lijf. Dat er ook gezondheidsredenen kunnen zijn voor die zogenaamde size 0. En vooral, dat we het dan niet hebben over anorexia.
Kunnen we het er dus voor eens en voor altijd over eens zijn dat vrouwenlichamen bestaan in alle vormen en maten? Dat niemand van ons zichzelf heeft gemaakt, en we dus moeten proberen het beste te maken van wat we hebben? Dat sommigen rondingen hebben, en anderen niet. Dat het perfecte lichaam niet bestaat, en dat dat goed is. Dat verandering van spijs doet eten, of dat nu een hamburger of een slaatje is.
