Blur op Werchter: dit mag je verwachten (en niet missen!)
Hey Rock Werchtergangers: goed nieuws. We zagen afgelopen weekend de première van Blurs Europese festivaltour in Barcelona en durven nu al te voorspellen wie dit jaar in het Hageland voor 't grootste feestje gaat zorgen. Dat het seismologische team in Ukkel zich al maar klaarhoudt, we hebben zo'n vermoeden dat in de nacht van vrijdag 5 op 6 juli, omstreeks 1.57 uur, er iets te meten valt.
Op fora en in sociale media is er behoorlijk wat afgejankt over het late uur waarop Blur op de vrijdag van Rock Werchter begint. Naar Spaanse normen behoorlijk kinderachtig, want Albarn en co beginnen er in het Parc del Forum pas om half twee 's nachts aan. Daarbij moet wel gezegd worden dat het Primavera Sound-festival pas rond zessen in de avond begint, en dat er voor acht uur slechts een fractie van de plusminus 40.000 bezoekers zich laat zien.
25 jaar
Primavera volgt ook wat we dan maar de Roskilde-trend zullen noemen, omdat ze er daar mee zijn begonnen: hooguit vier acts op de grootste van de in totaal acht podia. Met vaak tot twee uur tijd tussen de optredens. Tijd genoeg om na te denken over een paar opmerkelijke dingen. Zoals: Blur bestaat eigenlijk al 25 jaar en heel veel van de fanatieke fans die rond ons staan in de pit waren niet eens geboren toen Albarn, Coxon, James en Rowntree voor het eerst samenspeelden.
Blur is één van de groepen die mijn vrouw en ik van dichtbij hebben zien ontpoppen, groeien, exploderen, vervagen en heropstaan. Voor mijn Anneke zal Damon Albarn altijd "het jongeske" blijven. De openingsdans van onze trouw was het toen pas uitgekomen "To the end". Ik wijt de springerigheid van onze oudste zoon nog steeds aan te veel blootstelling in mama's buik aan "Song 2". De kleinste kreeg de pap met "Clint Eastwood" en er zijn familie-uitstapjes geweest naar optredens van Gorillaz. Om maar te zeggen dat Albarn en Blur een belangrijk deel van de soundtrack waren voor meer dan de helft van ons leven ondertussen.
Jonge fans
Maar, zoals aangestipt, het is niet een bende dertigers en veertigers die in Barcelona met tienduizenden staan te wachten met dat oudere koppel uit België. En dat zal straks op Werchter ook niet het geval zijn. Blur is één van die weinige groepen die er in geslaagd zijn zichzelf geloofwaardig te houden, zichzelf in zo'n mate hebben heruitgevonden ook, dat ze nog steeds jonge fans bijwinnen. Dat Albarn tijdens de hiatus zonder echt nieuw werk van Blur de jongste tien jaar in de picture is gebleven met het coole en zeitgeisty Gorillaz, zal daar ongetwijfeld bij helpen, maar het blijft opvallend.
Verrassing
Om het wachten enigszins te verzachten voor het jonge volk dat geen half leven aan Blur-herinneringen heeft op te halen, mag The Wedding Present vanop een klein terrasje rechts van het plein waar Blur zal spelen een onaangekondigd mini-optreden geven. Geregeld op z'n Spaans, op het allerlaatste moment, "we zijn net zo verrast als jullie dat we hier staan te spelen nu" zegt David Gedge, die voor het eerst sinds heel lang nog eens de aandacht van 40.000 man heeft.
Ondertussen is op het grote podium een backdrop van de Londense Westway te zien, een zes kilometer lang stuk ringweg tussen Paddington en North Kensington dat momenteel gerenoveerd wordt, wat het onderwerp is van Blurs comebacksingle van vorig jaar. Enkele minuten later slenteren Albarn & co het podium op, valselijk sloom, want de beuk gaat er meteen in.
"Boys & Girls" kan tellen qua opener. De meeste Spanjaarden hebben geen moeite om het nochtans niet evidente refrein woord voor woord mee te kelen (Girls who are boys/who like boys to be girls/who do boys like they're girls/who do girls like they're boys) en het in Spanje momenteel behoorlijke toepasselijke "Avoiding all work/Because there's none available".
La luna! la luna!
"Popscene" (1992) en "There's no other way" (1991) moeten niet onderdoen, waarna met "Beetlebum" een bruggetje gemaakt wordt naar dat andere, alternatievere Blur: "Out of time", "Trimm Trab" en "Caramel". Maar vanaf dan is het weer een affaire van woord-na-woord meekelen. "Coffee & TV", "Tender" (La Luna! La Luna! roept een enthousiaste Albarn naar de volle maan die 200 meter verder in de Middellandse Zee schijnt), "Country House" (Albarn waagt zich in publiek en zijn broek wordt half afgetrokken), "Parklife", "End of a Century" en "This is a Low" ("Our song about the sea").
Tijdens dat laatste is eigenlijk de enige keer te zien dat ook Blur een dagje ouder wordt. Albarn, stemvast, kan de hoge tonen niet zo goed meer af. De oplossing komt van een vierkoppig achtergrondkoor.
Aardbeving
Blur komt terug voor één ronde bisnummers. Een erg emotioneel "Under The Westway", "For Tomorrow", een heel straffe versie van "The Universal" en uiteraard de obligate eindsprint "Song 2". Dat het seismologisch team in Ukkel zich al maar klaarhoudt, ik heb zo'n idee dat in de nacht van vrijdag 5 op 6 juli, omstreeks 1.57 uur, er iets te meten valt.
In a nutshell: Blur heeft anno 2013 niks ingeboet aan slagkracht. De vier hadden er zichtbaar deugd in en zelfs Graham Coxon liep bijna twee uur lang te grijnzen van contentementis. Op geen enkel moment had je het gevoel dat er een band stond die - zoals, laat ons eerlijk zijn, vandaag wel vaker voorvalt - snel een rondje festivals doet om de bankrekening aan te dikken. Wie van plan was om na de Kings of Leon zijn of haar tent te gaan opzoeken, denkt maar beter twee keer na.
