Bieber, Dylan & zelfs Kiss
Hier is de eerste van zes afleveringen in onze countdown naar de Beste Song van het Jaar, en we hebben zo'n vermoeden dat die meteen tot afkeurend hoofdgeknik gaat leiden bij wie z'n muziek nogal eng opvat. Maar het uitgangspunt was Beste Song van het Jaar en niet Lijstje om te Laten Zien Hoe Cool We Zijn.
Mick Van Loon hield gedurende 2012 - in een mysterieus klein, zwart boekje - bij welke singles en tracks net dat ietsje meer hadden, echt vernieuwend bleken of gewoon zo'n immens goed stielwerk waren dat er niet aan voorbij te gaan viel. Er belandden ongeveer 400 nummers in dat boekje, en vanaf vandaag krijgt u in zes afleveringen, telkens met Spotify playlist de 150 die onze hoofdredacteur uiteindelijk selecteerde.
Het werd een lijstje waar we zelf een beetje van schrokken, met onder meer werk van bands en acts waar we vergif op zouden hebben ingenomen dat ze nooit nog in onze jaarafrekening zouden belanden. U mag van ons zo luid u wil roepen (en reageren) dat ze er niks van kennen, maar in dat geval dagen we u wel uit om via de reageerknop uw lijstje en/of suggesties te doen. Dat lijkt ons fair. Here we go:
150. Justin Bieber: Die in Your Arms
Er staan 10 namen bij wie dit nummer geschreven heeft, maar de belangrijkste zijn Rodney "Darkchild" Jerkins, Dennis "Aganee" Jerkins en Travis Sayles. Het is een beetje gegarandeerd R&B-succes kopen dat je doet als je die mannen engageert. Het punt is dat ze er in geslaagd zijn om 1) rond een sample van Michael Jackson's "We've Got a Good Thing Going" een supersong te bouwen en 2) "Het Joenk" voor het eerst hater-proof te laten klinken. We hebben het getest (initieel had ik zelf ook niet door dat het een Biebersong was) en blijkt dat wie niet over voorkennis beschikte het Canadees fenomeen altijd het voordeel van de twijfel gaf: het manneke kan wel degelijk zingen, en mits het juiste volk rondom hem, volk dat meer verstand heeft van muziek dan van hoe je meisjes van alle leeftijden de grootste rotzooi doet slikken, ja, wie weet wat hij nog in zijn mars heeft.
149. Peter Buck: 10 Million BC
Als u één van de 2.000 gelukkigen bent die het solo-debuut van R.E.M.-gitarist Peter Buck op een legale manier vast kon krijgen, dan weet u dat het een affaire is van een beetje te veel van alles en vooral van "een beetje te veel loltrappen met muzikale maten nu de Michael toch niet meer kan cheffen over alles". Maar deze track is wél boven par. Het doet een beetje denken aan The Cramps en aan de Hoodoo Gurus: rockabilly op hoestsiroop meets surfrock en blues rond een bijna carnavalesk refrein ("Oe-la-la-la Oe-la-la-la/Come on baby take a tri¿ with me/Oe-la-la-la/All the way to 10 million BC/Yeah, aw").
148. The Men: Open Your Heart
Ontwapenend slordig, een chaotisch zootje en het lijkt wel opgenomen in een schoendoos. The Men is een post-punkband uit Brooklyn en dit fun-nummer doet heel veel denken aan Have You Ever Fallen in Love van The Buzzcocks.
147. PSY: Gangham Style
Wie de Funk Seoul Brother en zijn dance craze nu nog niet kent heeft wellicht in 2012 tussen de Amish gewoond. Nummer 1 in zowat alle landen waar sexy laaadaaays wonen, inclusief China waar de staat die dingen controleert. Alleen Japan viel niet (maar daar hebben ze een probleem met alles wat uit Korea komt). Punt is: elk jaar heeft zo wel z'n ding met een monsterbeat en een clownachtig element waardoor iedereen er als een bijl voor valt. Mensen van mijn gezegende leeftijd herinneren zich nog "U Can't Touch This" van euh, shit, van, euh die met zijn pofbroek, dinges, LOL, Stop! Hammertime...
146. Excision & Downlink: Headbanga
Door het succes van Modestep en nog een paar van die waarschuwingslichtjes (Korn!) hadden we dit jaar eigenlijk meer verwacht van een nieuwe fusie van EDM (als we hier termen als dubstep gebruiken krijgen we steevast heisa met lezers) met zware rockriffs en zelfs metal. We vermoeden dat de doorbraak er in 2013 gaat komen. Excision, een Canadees die in de stal van Deadmau5 werkt, heeft altijd al die weg bewandeld. Dit, met zijn maat Downlink, geeft de richting aan.
145. Santigold: Disparate Youth
We hebben een jaar of vijf moeten wachten na Les Artistes omdat madam per se moest samenwerken met iedereen van DEVO tot Jay-Z, met een miljardair moest trouwen en scheiden, maar "Disparate Youth" maakte meteen duidelijk dat Santi White nog altijd wonderbaarlijk onvoorspelbaar is. Check out de video: Santi bezoekt een afgelegen Jamaicaans eilandje waar kinderen baas zijn, en dan haalt ze een ring boven en - poef, magic! - al hun ogen worden compleet wit. Geen idee wat het betekent, maar weird en cool as f*ck.
144. Shinedown: Bully
Radiovriendelijke metal zullen we het maar noemen, wat Shinedown doet. In z'n genre is het puur vakwerk, en met 10 miljoen verkochte platen op de teller (dit is 2012 - er zijn niet veel bands die zoveel platen verkopen) en met een navenante fanbase lijkt dit een absolute must voor GMM 2013.
143. Bob Dylan: Pay in Blood
Het was dit jaar 50 jaar geleden dat Dylan zijn eerste van ondertussen 35 studio-albums uitbracht. Wat zijn aanwezigheid in deze lijst alleen maar straffer maakt. Hij is nu 71 en eerlijk gezegd hadden we nooit gedacht hem hier nog te zien. Maar feit is dat Dylan met Tempest wellicht zijn beste plaat sinds Blood on the Tracks (1975!) heeft gemaakt.
142. KISS: Long Way Down
Nog eentje met het stigma "nooit gedacht dat die nog ...": KISS. Adult Orientated Rock volgens het boekje dit. En, voor u begint te schieten, luister er toch eens naar. We laten het de heer Simmons zelf uitleggen: "Meat and potatoes. You know it's going to be like Santa Claus. Up and down, everybody gets used to this and that, and things change, and fashion changes, but it's good to know that Santa comes, and he's not going to change his outfit and you know what you're going to get: gifts. Consistency of message." Voilà.
141. Bob Mould: The Descent
In 2012 kregen we van Bob Mould eindelijk Sugar 2.0, twintig jaar na de release van Copper Blue, nog steeds één van mijn onbewoond eiland-platen. The Descent is niet meteen happy stuff: "Now my race is finally run/All these dreams I can't achieve/My descent has now begun". Met andere woorden: "Het beste is er af", is op z'n 52ste de pessimistische boodschap van de man die de wereld ook nog Hüsker Dü schonk, en direct verantwoordelijk is voor dingen zoals The Pixies en Nirvana (ze zouden nooit bestaan hebben zonder Mould).
140. John Fullbright: Gawd Above
Een man om goed in de gaten te houden, deze 24-jarige landbouwerszoon uit Bearden, Oklahoma. Winnaar van de ASCAP Foundation's Harold Adamson Lyric Award in 2012. Zijn debuutplaat werd ook al meteen genomineerd voor een Grammy.
139. Vintage Trouble: Blues Hand Me Down
Vintage Trouble, vintage rock geboren in Venice Beach en gemaakt in Laurel Canyon. Officieel kwam dit in 2011 uit, maar het begon pas dit jaar door te sijpelen.
138. Pepe Deluxé: A Night and a Day
Surf-rock breakbeats? Er valt eigenlijk geen label te plakken op wat het Finse ensemble doet. Dit is deel van een driedelige progpopopera die gaat over tijdrijzen en Atlantis en andere rare dingen. Te zot om los te lopen.
137. Baauer: Harlem Shake
Eén van de partysensaties van 2012, dit tegendraads ding met overclockte drums en hi-hat fills rond een riff van drie noten. En met samples van leeuwen zowaar.
136. Mac Miller: Loud
White boy hip hop, uitgespuwd door de muziekrecensenten, omarmd en geadoreerd door het jonge volkje. Op Loud rekent Miller af: "I just made a million dollars still I think I'm underpaid/Fuck with me? Kid no way/When you meet me, bitches stand up straight".
135. Perfume Genius: Hood
Van YouTube gesmeten wegens een video die niet familiegericht genoeg was (Mike Hadreas doet daarin gay stuff met de blijkbaar legendarische pornobeer Arpad Miklos), wat wellicht het laatste is dat je van zo'n lief, zacht liefdesliedje als dit zou verwachten.
134. Wrongtom meets Deemas J: At the Dancehall
Ik krijg elk jaar wel een paar keer te horen dat er niet genoeg reggae in de lijstjes zit, maar het probleem is dat reggae als genre in beetje door stille periode gaat. Het is even wachten tot iemand het weer eens in een ander richting stuurt, zoals met dub en dancehall gebeurde. Dit dingetje van de Londense deejay Wrongtom (en ander stuff dat de man dit jaar uitbracht) vond ik wel de moeite. Wrongtom begon overigens als de in-house remixer en tour-deejay van de Engelse rockband Hard-Fi.
133. Deadmau5: The Veldt
Het is hit & miss met Joel Thomas Zimmerman aka Deadmau5, maar met de The Veldt, geïnspireerd door de dit jaar overleden auteur Ray Bradbury, is het boenk erop. Geen Ghosts 'n Stuff, maar hypnotizerend groovy. Doe de versie van acht minuten trouwens in plaats van de radio-edit.
132. Dr. John: Revolution
Yup, 72 is hij geworden eind november, de Night Tripper. Het chef-d'oeuvre van deze Voodoopriester van de boogieblues, Gris-Gris, is ouder dan ondergetekende, het dateert uit 1968. Nu is Dr. John live altijd een fenomeen geweest, maar echt schitterende platen heeft hij sinds de jaren zeventig niet meer gemaakt. Tot Dan Auerbach, ja, hij van The Black Keys, met de dokter de studio introk. Wat een comeback!
131. Smashing Pumpkins: Panopticon
En we blijven doorgaan met de reeks "Nooit gedacht dat die nog ...". Met de nodige nuance bij deze: Billy Corgans Oceania is niet van het niveau van Mellon Collie, by far niet, maar dit nummer is Smashing Pumpkins zoals in de hoogdagen.
130. Kendrick Lamar: Bitch, don't kill my vibe
Het was wat mij betreft een heel mooi jaar voor hip hop, en wat dit Black Hippy-lid allemaal uitbracht zit daar voor een groot stuk tussen. We gaan niet flauw doen: dit is niet de laatste keer dat u Kendrick Lamar gaat tegenkomen deze week in onze lijstjes.
129. The Maccabees: Pelican
Indierockers uit Brighton, misschien wel - met de mogelijk uitzondering van The Vaccines en Foals - de leukste band in dat genre momenteel. Ze maakten een heerlijke langspeler en dit eerst nerveuze maar dan glorieuze Pelican is de lead-single.
128. Saint Etienne: Tonight
Al bezig sinds 1990 dit al bij al tot de UK beperkt fenomeen en nu on top of their game: volwassen dance-pop dit, en als ze het verkocht hadden aan Kylie dan was het één van de absolute wereldhits van 2012 geworden.
127. Frank Ocean: Bad Religion
De song die één van 's werelds meest beloftevolle en getalenteerde songwriters van het ogenblik gebruikte om aan te kondigen dat hij homoseksueel is, een statement dat als een schokgolf door de hip hop-community die hem voortbracht zinderde, maar wat vooral belangrijk was voor muziekliefhebbers wereldwijd was hoe de boodschap verpakt werd. Dit is van het niveau van de beste Marvin Gaye.
126. The Killers: Runaways
The Killers hebben altijd altijd gewandeld op dat fijne touw op het randje van de kitsch, en Runaways is geen uitzondering. Maar het werkt wél.
ALLE SONGS HIERBOVEN IN 1 LIJSTJE
