Nieuwe platen van Howler, Van Halen en Sharon Van Etten
Howler, we hadden ze al getipt in onze beste songs van 2011, deze snotapen uit Minneapolis, en de debuutplaat "America Give Up" ligt gelukkig in de lijn van de verwachtingen. Howler doet denken aan de jonge The Strokes en The Ramones, maar ook aan The Jesus & Mary Chain en Tom Petty. Bottomline: 11 goed gebouwde songs, een runtime van 32 minuten en emmersvol ambitie en attitude. Top stuff hoor. Voor: fans van The Strokes, Hüsker Dü, Tribes. (9/10)
Er is behoorlijk wat veranderd in de 28 jaar sinds "Jump" en "Hot for teacher" toen Van Halen even de grootste rockband ter wereld was. In die periode bracht Van Halen met surrogaatzanger Sammy Hagar vijf albums uit, de ene nog minder goed dan de andere. Vraag was dan ook wie er op deze nieuwe plaat zat te wachten. Wel, zij die altijd hebben geweten dat David Lee Roth de man is die achter de microfoon hoort te staan bij Van Halen bijvoorbeeld (de 20-jarige zoon van Eddie speelt overigens bas op "A different kind of truth" en de broederruzie met Alex Van Halen is bijgelegd). Feit is: in de jongste 28 jaar klonk Van Halen nooit zo Van Halen als op deze nieuwe plaat. Perfect is ze niet. Ze duurt te lang bijvoorbeeld, en "Diamond" Dave Roth haalt maar één keer echt uit met z'n gepatenteerde hondenfluitje-stem ("As Is"). Maar het overwegende gevoel is toch dat de party metal kings er weer staan. (8/10)
Jersey girl Sharon Van Etten is een poosje het schatje van de East Coast indie scene, en ze swingt en rockt met elke plaat - dit is haar derde in evenveel jaren - een klein beetje meer. De heisa is niet onterecht: we hebben hier duidelijk te maken met een groot talent. Haar probleem is eentje van situering: te somber en donker om een echte popact te zijn, te poppy om in het huisje van St. Vincent of tUnE-yArDs te wonen. We houden het dan maar op progressieve folk-rock. Voor fans van: Bon Iver, Lykke Li. (8/10)
