Deze Afghaanse meisjes doorbreken het rollenpatroon met hun skateboard
7 jaar geleden zorgde de Australische skateboarder Oliver Percovich voor heel wat opschudding toen hij in de straten van Kabul wat kunstjes opvoerde. Niet alleen de jongens waren meteen in de ban van dat gekke bord met vier wieltjes, ook de Afghaanse meisjes toonden interesse. Of hoe een skateboard een revolutie van de seksen ontketende.
En zo richtte Percovich in 2009 uiteindelijk een non-profit skateschool op in Afghanistan, genaamd Skateistan. Momenteel zijn er twee scholen, één in Kabul en een in Mazar-e-Sharif. Hun doel? Het skateboard aanwenden als een voorwerp van emancipatie. De kinderen komen dan wel om te skateboarden, ze blijven voor de opvoeding.
Vrijheid
Wat Skateistan zo bijzonder maakt, is dat maar liefst 45% van de 800 studenten meisjes zijn. Zo ook de 19-jarige Nelofar. "Wanneer ik op een skateboard sta, voel ik me dapper en sterk," vertelt ze. Ze voelt zich vrij. En dat is erg opmerkelijk. Zo duidde UNICEF Afghanistan aan als één van de ergste plaatsen om als vrouw geboren te worden. Zo'n 60% van de niet-schoolgaande kinderen zijn er meisjes, en bovendien is er nog steeds ontzettend veel geweld tegen vrouwen.
Als Nelofar op haar skateboard stapt, lapt ze alle genderstereotypes aan haar laars. Met het skateboarden vond Skateistan namelijk het ultieme achterdeurtje in de Afghaanse geschiedenis. Waar fietsen, voetbal en vliegeren nog steeds taboe zijn voor meisjes, is skateboarden een vrij onbekende sport. "Het wordt er meer gezien als een spelletje dan een sport," legt Skateistans communicatiemanager Alix Buck uit. "Daardoor kunnen ook de meisjes ervan genieten."
Evenveel rechten
Maar het is niet allemaal rozengeur en maneschijn in Skateistan. Buiten de muren van de school is het concept van sportende vrouwen nog steeds niet ingeburgerd en kent het heel wat tegenkanting. "Voor ik naar Skateistan kwam, verveelde ik me constant," vertelt de 10-jarige Mursal. "Elke dag ging ik naar het werk om kauwgom te verkopen. Maar toen bedacht ik me plots dat alleen werken echt geen toekomst is, en skateboarden maakt me gelukkig."
Toch lijken de opvattingen stilaan te veranderen. De reacties van Nelofars vader en broers zijn bijvoorbeeld al erg bemoedigend. "Ze vinden het leuk dat ik skateboard," grijnst ze. "Ze steunen me omdat ze beseffen dat we allemaal even veel rechten hebben." Ook Buck nuanceert de westerse opvatting dat Afghaanse vrouwen alleen staan in hun strijd. "Niet veel mensen weten dat er veel verschillende opvattingen leven, niet iedereen is even conservatief."
