Ontwerp Olympische toorts Londen 2012 plagiaat?
De koperen ranken die het ontwerp voor de grote Olympische toorts van Thomas Heatherwick voor Londen 2012 vormen, zouden afgekeken zijn van een ontwerp van het Amerikaanse bureau Atopia. Dat meldt de Britse krant The Guardian. Pijnlijker nog: Atopia stelde de constructie in 2007 zelf voor aan het Olympische comité in Londen, maar hoorde later niets meer.
Het Londense Olympische comité (kortweg Locog) benaderde Atopia 5 jaar vóór de Spelen van 2012 voor een 'One Planet'-paviljoen, bedoeld om de filosofie van 'duurzaamheid' te belichamen op de Olympische Spelen. Het idee van Atopia was gebaseerd op lange ranken die samengebracht zouden worden door de verschillende deelnemende landen. Die zouden tijdens de openingsceremonie samen een soort bloemenboeket vormen. De structuur was ontworpen om regenwater te verzamelen en energie te halen uit zonnecellen. Na de Spelen zouden alle landen hun 'stengel' weer mee naar huis krijgen.
Atopia hoorde uiteindelijk niets meer na die presentatie, maar hun eerste ontwerpen lijken verdacht hard op wat uiteindelijk de veelgeprezen grote toorts zou worden, bedacht door Thomas Heatherwick. Ook bij hem werd precies het verhaal gebruikt van 204 koperen 'kroonbladen' die na de Olympische Spelen naar elk van de deelnemende landen zouden verhuizen.
Het atelier van Heatherwick ontkent elke voorkennis van het ontwerp van Atopia. "Wij hebben dit project nog nooit gezien en we zijn er ook niet op gewezen door Locog. De creatieve ideeën voor de toorts zijn grotendeels ontstaan na een gesprek tussen Danny Boyle en Thomas Heatherwick", klinkt het in The Guardian.
Erkenning
"We waren echt razend", getuigt mededirecteur Jane Harrison van Atopia, maar het bedrijf kon tot vandaag niks in de openbaarheid brengen, wegens een zogenaamde 'non-disclosure'-overeenkomst sinds 2007, die alle betrokken bedrijven verbood te communiceren over hun werk voor Locog.
De voormalige designverantwoordelijke van Locog, Kevin Owens, vermoedt dat het sterke verhaal van Atopia is blijven hangen bij de collega's die de openingsceremonie moesten uittekenen. En dat op basis daarvan vergelijkbare conclusies zijn getrokken voor het uiteindelijke ontwerp. "Stukken van hun werk zijn onderdeel geworden van het latere proces en ik wou dat er een manier was om hen daar een soort van erkenning voor te geven." Of dat uiteindelijk zal gebeuren, lijkt twijfelachtig, maar de zaak is in ieder geval een vette kluif voor intellectuele eigendomspecialisten.
