Uitgaan tussen wereldsterren in Londen
De ruim twee weken durende periode van de Olympische Spelen verandert Londen helemaal. De kans dat je hier een beroemdheid tegen het lijf loopt is altijd wel groter dan in België, maar tijdens het grootste sportevenement ter wereld is de grens flinterdun. Op restaurant en zelfs in pubs zit je letterlijk tussen de atleten.
Je zou een drukte van jewelste en overal lange wachttijden verwachten in een grootstad die de Spelen organiseert. Maar is deze stad nu echt een plaats die je beter kunt vermijden, indien je geen kaartje voor een evenement hebt? We namen de proef op de som en trokken er een avondje op uit met een Belgische die al twee jaar in Londen woont. Resoluut probeerden we een tafel te vinden in een restaurant rond het Olympisch Park. Niet ver van het stadion springt het restaurant van Jamie Oliver in het oog. Enkele weken geleden gingen we de prijs en kwaliteit van het menu al even vergelijken en die vielen behoorlijk goed mee. Deze keer stond er een lange rij aan te schuiven, wat een beetje te verwachten viel. "Hooguit twintig minuutjes en dan hebben jullie een tafel", zei een ober die met een paraplu in de hand, hoewel het zonnetje scheen, de gasten verwelkomde.
Het duurde amper tien minuten voor we een tafeltje toegewezen kregen en intussen hadden we onze keuze al kunnen maken. De prijskaart was nog steeds dezelfde gebleven, waardoor deze zaak best aan te raden valt. Door het venster zien we trainingspakjes in alle kleuren van de regenboog voorbijlopen. Sommige atleten zijn duidelijk het voedsel in de cafetaria van het olympisch dorp beu en kiezen voor een maaltijd bij Jamie. Verderop besluiten we de avond af te sluiten met een stevige pint in een pub. Hier valt nog meer op dat ongeveer de helft van het cliënteel uit atleten bestaat. Vaak is het natuurlijk gokken om wie het gaat, aangezien veel atleten pas op de Spelen zelf faam verwerven.
Ook op de metro zie je regelmatig atleten opduiken. Enkele dagen geleden stootten we nog op het Nigeriaanse basketbalteam. Wie op zoek is naar bekende gezichten die niet op de Spelen actief zijn, kan best naar één van de huizen trekken die verschillende landen geopend hebben. Het Holland Heineken Huis is intussen een klassieker voor de Nederlanders. Ergens in de steegjes aan de zuidkant van Thames hebben de Zwitsers hun sportieve ambassade gevestigd. De geur van gatenkaas wijst de gasten de weg. En voor Belgische beroemdheden is er natuurlijk het Belgium House. Dagelijks krijgt het Belgische gebouw in Middle Temple bekende mensen over de vloer. Vorige week stonden we op minder dan een meter van prins Filip en prinses Mathilde. En aan de kassa kregen we plots het gezelschap van de zwangere Kim Gevaert. Volgende week zou Michael Johnson het Belgium House met een bezoek vereren.
Overal in Londen valt het op dat de organisatie bijzonder vlot verloopt. "Met Kerstmis was het hier veel erger. Nu valt het allemaal goed mee", zegt ons Londens-Belgisch gezelschap verwonderd. Ook wanneer we 's avonds aanstalten maken om met de metro naar huis te rijden, verloopt alles zonder problemen. In de verschillende sportarena's is de avondsessie net voorbij en een massa mensen zoekt vervoer. Met de glimlach stuurt een man met een megafoon iedereen in de goede richting. "Iedereen die uit een land komt dat een medaille gaat winnen, moet nu roepen", zegt hij. Waarna uiteraard iedereen luidkeels juicht. Ook in de metro hoeven we nergens aan te schuiven. Het station van Stratford kan meer reizigers aan dan Heathrow.
De vrees voor chaos lijkt dus uit te blijven. Londen heeft niets aan het toeval overgelaten en iedereen voelt zich hier meteen welkom.
