Onderzoekers: het vaginale orgasme bestaat echt
Wetenschappers buigen zich al jaren over de vraag of het vaginale orgasme nu wel of niet bestaat en nieuw onderzoek, dat is gepubliceerd in het Journal of Sexual Medicine, wijst erop dat het fenomeen wel degelijk voorkomt, en dat studies die iets ander hebben uit gewezen, verdacht zijn.
De meeste experts zijn het er over eens dat er meer dan één type orgasme is. In een serie van essays, onderzoeken wetenschappers oude en nieuwe data over het vrouwelijke orgasme en hun conclusie is overwegend dat het clitorale orgasme iets anders is dan het vaginale orgasme.
Niet iedereen is het daar mee eens, schrijft de Huffington Post. De Franse gynaecologe Odile Buisson zegt bijvoorbeeld dat de interne delen van de clitoris niet los kunnen worden gezien van de vagina, en dat er daardoor niet twee verschillende soorten orgasmes kunnen bestaan. In essentie gelooft zij dat het vaginale orgasme eigenlijk een clitoraal orgasme is, dat door een andere manier is verkregen.
De meeste onderzoekers zien echter een onderscheid tussen de twee, waaronder Barry Komisaruk, de professor van de Rutgers Universiteit (New Jersey) die video's maakte van de hersenactiviteit bij vrouwen tijdens het krijgen van een orgasme. Hij ontdekte dat, afhankelijk van waar en hoe een vrouw masturbeerde, verschillende delen van de hersenen werden geactiveerd.
Beverly Whipple, professor emeritus van de Rutgers Universiteit, schrijft in de serie essays dat de G-regio (er zou geen echte G-plek zijn) bij elke vrouw verschillend is. "Het orgasme vindt plaats in de hersenen van de vrouw, wordt op verschillende plaatsen van het lichaam gevoeld en kan gestimuleerd worden vanuit verschillende regionen", schrijft ze.
De Huffington Post concludeert dat er geen lijstje is met dingen die een vrouw moet of kan doen om een (bepaald soort) orgasme te krijgen. Ook hier geldt het cliché: elke vrouw is anders. "Op zoek gaan naar een G-plek-orgasme of een vaginaal orgasme als een noodzaak, is de beste manier om de lust te verliezen", zegt Emmanuel Jannini, professor endocrinologie aan de Universiteit van Aquila.
