Topsport of zwangerschap? Deze olympische atlete ging voor beide
Als je topsport beoefent, vraag je het uiterste van je lichaam. Voor een zwangerschap geldt hetzelfde. Het is dan ook niet echt evident om beide te combineren. Toch is atlete Sarah Brown erin geslaagd om een zwangerschap hand in hand te laten gaan met loodzware hardlooptrainingen voor de Olympische Spelen en dat oogst niets dan bewondering!
Dat ze zich uiteindelijk niet kwalificeerde voor de finale op de 1.500 meter is dan ook bijzaak. De Amerikaanse verscheen aan de start in Rio, koud vier maanden na de bevalling van haar dochtertje Abigail. De kleine meid was niet helemaal gepland, vertelt Sarah aan Elle: "Mijn lichaam liet me tijdens de trainingen in de steek. Ik was daarna zo moe dat ik besloot om testen te laten doen. Na een aantal weken ontdekte ik dat ik zwanger was en dat maakte nogal wat gemengde gevoelens los."
Sarah was opgelucht dat ze eindelijk de oorzaak van haar vermoeidheid had gevonden, maar was ook behoorlijk geschrokken toen ze zwanger bleek. "Ik had ten slotte een spiraaltje en dan is de kans op een zwangerschap echt miniem," legt ze uit. Naast de opluchting en eerste schrik overheerste blijdschap bij Sarah en haar man Darren, tevens haar coach. "We hadden allebei een kinderwens. Ons eerste kindje diende zich alleen wat eerder aan dan we zelf voor ogen hadden."
Stug doortrainen
De zwangerschap zorgde ervoor dat Sarah voor een dilemma kwam te staan: "Ik stelde mezelf de vraag welk doel ik wilde nastreven: geef ik vol gas voor mijn carrière of stop ik om een gezinnetje te stichten? Het leek me lastig om beide te combineren, maar samen met mijn man heb ik besloten ervoor te gaan." Ze trainde dan ook stug door, 7 dagen op 7. "Hardlopen is voor mij een dagelijkse routine. Ik denk ook niet dat mijn lichaam het had aangekund als ik helemaal was gestopt."
Daarbij komt natuurlijk nog dat Sarah een strakke tijdsplanning voor ogen had. "Ik wist dat ik niet veel tijd had om mezelf ook na de zwangerschap weer in topvorm te krijgen, maar ik bleef mezelf motiveren. Een week na de geboorte van Abigail ben ik thuis begonnen met oefeningen. Ik voelde me al met al verrassend goed. Nog een week later rende ik weer voor het eerst zonder buik. Dat was best gek."
Geen finale, wel berusting
Nu haar dochtertje vijf maanden oud is, kijkt de atlete met een tevreden gevoel terug op haar Olympische avontuur, ondanks het feit dat ze strandde voor de finale. Op haar Instagram deelt ze vlak, na de race, een foto van zichzelf en haar dochtertje met een inspirerende tekst: "Vandaag eindigde niet helemaal zoals gehoopt. Maar nogmaals: dit is niet het einde, het is pas een begin. Een nieuw hoofdstuk als een gezin met drieën. Bedankt voor alle steun en reken er maar op dat deze mama doorgaat met rennen."
