Uitgemolken: gekidnapte vrouwen op het grote scherm
Het lijkt wel alsof scenaristen in Hollywood allemaal in dezelfde, uitgedroogde vijver vissen. Wie dit jaar de nieuwste actiefilms en thrillers een beetje heeft gevolgd, zal het beamen: heel wat vrouwelijke personages worden schijnbaar voor niet veel meer in het leven geroepen dan een dramatische ontvoering.
Om te illustreren hoe triestig het gesteld is met de plotkunsten in Hollywood, volgt hier een opsomming van enkele actrices die alleen al dit jaar in de huid kropen van een gekidnapte vrouw:
- Penelope Cruz in 'The Counselor'
- Alice Braga (en dochtertje) in 'Elysium'
- Natalie Portman in 'Thor: The Dark World'
- Ruth Wilson in 'The Lone Ranger'
- Jordana Brewster in 'Furious 6'
- Gwyneth Paltrow in 'Iron Man 3'
- Mary-Louise Parker in 'Red 2'
- Amy Adams én Diane Lane in 'Man of Steel'
- Stephanie Szostak in 'R.I.P.D'
- Paula Patton in '2 Guns'
- Gemma Arterton in 'Hansel & Gretel: Witch Hunters'
- Tao Okamoto (tot vervelens toe) in 'The Wolverine'
Uitgemolken
Van de vrouw vastgebonden op treinsporen in Victoriaanse melodrama's tot hypermoderne sciencefictionfilms: de held heeft altijd wel een lief, vrouw, dochter of andere zwakke vrouwelijke schakel die in al haar hulpeloosheid gered moet worden. Zelfs wanneer vrouwen de rol van advocaat of journalist mogen vertolken, is de kans nog groot dat ze eindigen als een gekneveld lokaas.
Toegegeven, er zijn ook films waarin een ontvoering centraal staat in het verhaal én in de ontwikkeling van het vrouwelijk personage, maar over het algemeen lijkt het vooral dienst te doen als een poepsimpel en snel plottrucje. Waarom tijd steken in een andere motivator voor je mannelijk hoofdpersonage, als er ingespeeld kan worden op de uitgemolken 'damsel in distress'?
Revolutie
Wat ons betreft, is het tijd voor een revolutie in de filmwereld. Succesverhalen als 'The hunger Games' laten zien dat vrouwelijke actrices meer kunnen dan - elegant en ontdaan van ieder spoor van persoonlijkheid - vastgeketend te zitten op een stoel.
