Voor telefoonseks hoef je onze columniste niet op te bellen

Onze columniste belt minstens één keer per dag met haar lief, maar stomende telefoonseks hoort daar (voorlopig) niet bij. "In bed is hij de prater en ik de kreuner. Maar bij telefoonseks moet ik ook ineens vanalles gaan vertellen, en ik weet niet wat."

"Wie heb ik aan de lijn, hallo hallo?" zal je mij nooit horen zingen want ik lijd aan zelf gediagnosticeerde telefoonfobie, iets waar die meiden van K3 duidelijk geen last van hebben. Als een onbekend nummer belt en ik geen dringend telefoontje verwacht, neem ik nooit op. Voicemailberichten vind ik het equivalent van het voorportaal van de hel. En zelfs bij iemand die ik ken moet ik mezelf even overwinnen, want wat als die slecht nieuws brengt? Sms is mijn manier van communiceren. Waarom zou je nog naar iemand bellen als je hele conversaties in prentjes kan voeren? (Denk hier gerust een emoji naar keuze bij!)

De enige naar wie ik graag telefoneer, is mijn liefste. Wij wonen in hetzelfde huis en slapen in hetzelfde bed, maar als ik wil weten wat hij vanavond wil eten, bel ik hem op om even zijn stem te horen. Totaal nutteloos, want met een sms (en dat pizzaprentje) krijg je het ook wel uitgelegd, maar wij zijn nu eenmaal 'plakkers'. We raken elkaar voortdurend aan, kussen graag en veel en overal, en we zitten op restaurant ook altijd naast elkaar, om tussen hoofdgerecht en dessert even te kunnen knuffelen. Een gewone werkdag duurt soms zo tergend lang, rond mijn vieruurtje begin ik hem al echt te missen, dat we speciaal een grotere zetel kochten om na het avondeten languit tegen elkaar liggend die schade in te halen. Ik weet dat het heel cheesy klinkt, maar we kunnen gewoon moeilijk zonder elkaar. "Nu nog", hoor ik jullie denken. Ja, wanneer anders?

Je kan je dus voorstellen dat als ik voor mijn werk naar het buitenland mag, er nogal wat afgemist wordt. Dat ik elke maand wel ongeveer één keer het vliegtuig opstap, betekent ook dat mijn telefoonrekening best hoog ligt. We bellen bij vertrek, bij aankomst, bij het wakker worden en voor het slapengaan. En toch hebben we nog nooit telefoonseks gehad. Want ik weet eigenlijk helemaal niet hoe dat moet. Toen we nog maar pas samen waren, en ik voor een paar dagen in Londen zat, deed ik een aarzelende poging die mijn liefste in de kiem smoorde met "laten we de échte telefoonseks voor volgende keer houden". Het gesprek ging over hoe we het gemis compenseerden, en hoe vaak die compensatie al gebeurd was (Ik heb het hier over masturbatie, hè). Maar na wat gepoch aan beide kanten van de lijn en een duidelijke beschrijving van wat ik aanhad - voor de liefhebbers: iets met een little black dress en torenhoge hakken - legde hij het gesprek dus stil. Nog een beetje te awkward, zeg maar, in die prille relatiefase, maar het maakte dat ik nooit meer het initiatief nam voor smartphone-sexytalk.

Ik schrijf deze column op het vliegtuig dat me vanuit Amerika weer naar huis brengt. Als jullie dit lezen, betekent het dat ik veilig geland ben (hoera!), maar ook dat het alweer een werktrip was zonder telefonisch geflirt. En voor mij zelfs zonder doe-het-zelfplezier. Want terwijl ik hem in het begin fysiek zo erg miste dat ik er opgewonden van werd, word ik de laatste tijd een beetje droef van het niet bij elkaar zijn, waardoor ik nul komma nul zin heb in seks. Misschien is dat de reden dat het er nooit van gekomen is om het te doen via de telefoonlijn, al moet ik toegeven dat het vooral schroom is: in bed is hij de prater en ik de kreuner. Maar bij telefoonseks moet ik ook ineens vanalles gaan vertellen, en ik weet niet wat. En stel dat ik iets verkeerd zeg, is dat moeilijk recht te trekken met een oceaan tussen ons in.

"Dit keer moeten we telefoonseks hebben, dan kan ik erover schrijven", had ik hem nochtans bevolen vlak voor ik vertrok. Maar door gebrek aan initiatief en tijd is het er weer niet van gekomen. Ik ben een vrouw van vele talenten, maar moeiteloos sex talk spuien in mijn iphone hoort daar niet bij. Ach, weet je wat het voordeel is van géén telefoonseks? De real deal smaakt bij thuiskomst des te zoeter. En je hoeft er geen abonnenement voor te betalen!