Waarom onze columniste de missionarishouding uit de slaapkamer weert

Ik heb een man met een missie: geen missionarissen bij ons in de slaapkamer. Gelukkig houdt hij verder wel van alle mogelijke standjes. En ik? Zolang ik er geen stijve nek of spieren van krijg, vind ik alles prima.

De 'boor', het 'diepe grotje' - of is het toch het 'honingpotje'? - en de 'terreinverkenning', dat zijn volgens Sensoa de standjes waarin ik me tijdens mijn seksuele escapades vooral bevind. Op hun website staan ze één voor één mooi uitgebeeld, al stel ik me vragen bij de namen die ze gekozen hebben. "Schat, ik heb zo'n zin om het 'lepelrekje' met jou te doen"... niet echt een sfeerschepper, lijkt me. Zij beschrijven er zo'n 34 in totaal, waarvan ik er 3 (nog) niet heb uitgeprobeerd. Eentje daarvan is de 'schaar voor lesbiennes' en die valt sowieso af, want ik ben al mijn hele (seksuele) leven overtuigd heteroseksueel. De andere twee zijn 'ruggelings' en 'CAT', die me allebei nogal oncomfortabel lijken, maar misschien moet ik opletten met wat ik hier schrijf, want voor hetzelfde geld heeft mijn vriend ze allebei al toegepast zonder dat ik er erg in had.

Laat ik mijn vriend kiezen, dan wisselt hij zonder twijfel af tussen dat 'diepe grotje' en de fameuze 'boor'. Dat eerste standje komt eigenlijk zo vaak voor dat het onze missionarishouding geworden is. Hij zit rechtop, waardoor hij een goed zicht heeft op mijn euh... highlights, en ik lig rustig op mijn rug, zonder dat er iets verwrongen of verkeerd zit. Want na je 30e draaien je gewrichten blijkbaar niet meer zo gemakkelijk alle kanten uit en met een pijnlijke knie is de 'amazone' voor mij niet altijd zo'n pretje. Maar deze positie (serieus, 'diep grotje', konden ze daar nu niks anders voor verzinnen?) vind ik altijd een fijne ervaring, op elk uur van de dag of nacht. Hij ook, trouwens, want "die zittende houding is comfortabel en ik kan je heel goed bewonderen". De 'boor' is ook heel bevredigend, al hangt veel af van mijn lenigheid du jour. Als je benen bijna in je nek hangen terwijl je last hebt van stramme spieren is het moeilijk om in de sfeer te blijven. Maar op een flexibele dag ben ik grote fan, want je voelt zijn jongeman dubbel zo goed in en uit je bewegen. En omdat hij mijn enkels vasthoudt, kan hij af en toe ook eens aan mijn tenen likken. Don't judge me, ieder zijn meug.

'Op zijn hondjes', 'van opzij', '69'...: het enige standje dat bij mijn liefste eigenlijk nooit aan bod komt, is die rechttoe-rechtaan 'missionaris'. Hij is twee koppen groter en veel gespierder dan ik en bang om mij te verpletteren als hij op me komt liggen. En om dan de hele tijd in plankhouding te staan, dat lijkt me voor hem ook niet zo gezellig. In het begin vond ik het wel jammer dat we nooit buik aan buik lagen te vrijen, omdat ik het gevoel had dat dit de meest intieme houding was. Die 'boor' vond ik wel leuk, maar dat is toch vooral neuken, terwijl je echt de liefde bedrijft als je elkaar in de ogen kan kijken terwijl je in elkaars armen ligt. Waarschijnlijk heb ik dat idee uit een of andere film gehaald. Of uit elke seksscene die ik ooit zag, waarbij man en vrouw (lachwekkend) traag op-en-neer bewegen. Alsof je daarvan zou kunnen klaarkomen, en nog tegelijkertijd ook! En toch: harde seks is opwindend, maar ik heb af en toe een portie tederheid nodig. Dus hebben we het perfecte compromis gevonden door stevige seks in hondjes- of boorachtige posities af te wisselen met een zachte knuffel en lieve kusjes. Beetje gek, denk je misschien, om van stevig stoten ineens te switchen naar tedere liefkozingen om dan weer direct te gaan boren. Maar het werkt perfect.  

Af en toe speel ik een beetje vals en sluipt er toch een soort van missionarisstandje tussen: 'dromenland'. Vlak nadat hij is klaargekomen hou ik hem dicht tegen me aan terwijl hij nog in me zit, en verstrengel ik mijn benen om zijn heupen. Heel even maar, want na een paar seconden begint mijn been te slapen. Ik mis die missionarishouding voor geen meter. Groot gelijk heeft mijn lief, om die niet meer in de slaapkamer binnen te laten.