Jeroen Brouwers: verplichte lectuur
1. 'Bezonken Rood' (1981)
In dit boek verwerkt Brouwers zijn ervaringen in het jappenkamp in Batavia. Het boek gaat ook over zijn moeder die haar laatste uren beleeft. Het springt voortdurend van heden naar verleden.
'Bezonken rood' was de doorbraakroman voor Brouwers. Hij veroorzaakte een stevige rel toen de Nederlandse schrijver Rudy Kousbroek Brouwers verweet dat hij de gruwel in de jappenkampen had overdreven.
2. 'Kroniek van een karakter' (1987)
Wie schrijft er nog brieven? Jeroen Brouwers is pas sinds enkele maanden eigenaar van een iPad met e-mail. Een fax had hij al, maar wie echt met hem wil communiceren schrijft hem best een ouderwetse brief. En Brouwers schrijft terug. Zijn brieven van de jaren tachtig werden destijds uitgegeven in twee vuistdikke delen. Een selectie verscheen later in de reeks 'Privé- domein'. Brieven aan collega's zoals Maarten 't Hart, Angèle Manteau en Gerrit Komrij. Weergaloos.
3. 'De zondvloed' (1988)
Het magnum opus van Jeroen Brouwers is eigenlijk 'De zondvloed', een vuistdikke roman over een jongen die opgroeit in een jappenkamp en daar een meisje ontmoet, in Nederland opgroeit in een kostschool en voor het eerst trouwt. Autobiografisch? U zegt het. Een erg 'literaire' roman (waarin hij op een intelligente manier de Orpheus-mythe verwerkte) die je eindeloos kunt herlezen.
4. 'Hamerstukken' (2010)
De polemieken en "korzeligheden" die Jeroen Brouwers de voorbije 45 jaar geschreven heeft, werden gebundeld in Hamerstukken. Zijn legendarische uitval naar Manteau-uitgever Julien Weverbergh, zijn rel met Rudy Kousbroek, zijn goed gedocumenteerde en vaak ontluisterende stukken over Angèle Manteau, Jotie T'Hooft en Ward Ruyslinck en zijn vlammende tirades tegen auteurs die de Nederlandse taal geweld aandoen, staan hier allemaal in, alsook zijn recentste stukken, waarin hij van leer trekt tegen het prijzencircus. "Ik doe niet meer mee aan deze circussen van ijdelheid", zei hij toen hij in 2001 de Gouden Uil won.
5. 'Bittere bloemen' (2011)
Je moet het maar doen, je beste boek op je 71ste schrijven, en dan nog met een bijna verlamde hand. In 'Bittere bloemen' moet de stervende professor Julius G. M. Hammer nog één reis maken: een cruise samen met zijn dochter. Het wordt een hellevaart op de grens van leven een dood. De Ako Literatuurprijs kan dit boek niet meer winnen. De Libris en/of de Gouden Boekenuil zou(den) hem niet mogen ontglippen.
